[ Δρόμοι ]

Το πείραμα…
… είχε ξαναγίνει, αλλά όχι έτσι ακριβώς. Οι αρμόδιες αμερικανικές αρχές είχαν εγκρίνει πριν από δύο χρόνια τη χρήση ενός φαρμάκου που κάνει τα παιδιά ψηλότερα, τουλάχιστον δυόμισι πόντους τον χρόνο. Η έγκριση αφορούσε μόνο σπάνιες ιατρικές περιπτώσεις, αν και οι γιατροί είχαν εκφράσει τότε τους φόβους τους πως πολλοί γονείς θα κατέφευγαν σε αυτό για λόγους αισθητικούς.

Η περίπτωση…
… της Άσλεϊ είναι διαφορετική. Οι γονείς της δεν ανέστειλαν την ανάπτυξη του παιδιού τους για λόγους αισθητικούς. Το κατάκοιτο εννιάχρονο κορίτσι τους έπασχε από σοβαρή διανοητική και σωματική αναπηρία. Με ιατρική συνδρομή, του χορήγησαν οιστρογόνα για να ανακόψουν την ανάπτυξή του και του αφαίρεσαν τη μήτρα για να αναστείλουν τον έμμηνο κύκλο. Θέλησαν να το έχουν κοντά τους αιωνίως παιδί. Νοσοκομειακή επιτροπή δεοντολογίας ενέκρινε αυτή την αγωγή. Όμως, τώρα, πολλοί διατυπώνουν τις αντιρρήσεις τους: 1) Η αγωγή αποτελεί παραβίαση του όρκου που δίνει ο γιατρός να μην κάνει κακό στον ασθενή. 2) Είναι ευγονική. 3) Προτρέπει και άλλους γονείς παιδιών με σοβαρές παθήσεις να κάνουν το ίδιο. Οι γονείς της Άσλεϊ υπερασπίζονται την απόφασή τους: 1) Δεν το έκαναν για τη βολή τους. 2) Μένοντας μικρό, αυτός ο «άγγελος του μαξιλαριού» θα μπορεί να χαίρεται να το κρατούν στα χέρια τους και να το παίρνουν μαζί τους σε ταξίδια και σε κοινωνικές δραστηριότητες. 3) Έτσι γλιτώνει από τους πόνους της κατάκλισης και τα προβλήματα της εμμηνόρροιας. 4) Όποιος δεν έχει τέτοιο παιδί, δεν έχει ιδέα τι τραβάνε οι γονείς.

Η ιστορία…
… της Άσλεϊ, όπως την διηγούνται οι γονείς της στην ιστοσελίδα τους: «Η κόρη μας γεννήθηκε φυσιολογικά, αλλά οι διανοητικές και κινητικές ικανότητες δεν αναπτύχθηκαν. Οι γιατροί διέγνωσαν στην περίπτωσή της «στατική εγκεφαλοπάθεια άγνωστης αιτιολογίας», δηλαδή μια κατάσταση ανίατη. Εννέα ετών σήμερα, η Άσλεϊ δεν μπορεί να κρατήσει το κεφάλι της ούτε να αλλάξει θέση στο κρεβάτι της ή να πιάσει στα χέρια της μια κούκλα. Ούτε βέβαια να βαδίσει ή να μιλήσει. Σιτίζεται με καθετήρα. Την φωνάζουμε “άγγελο του μαξιλαριού”, επειδή είναι πολύ γλυκιά και μένει πάντα όπου την βάζουμε- συνήθως σε ένα μαξιλάρι. Πολλά παιδιά με τέτοια σοβαρή πάθηση καταρρέουν και δεν ζουν παραπάνω από τα πέντε τους χρόνια. Την στέλνουμε με λεωφορείο σε ειδικό σχολείο, όπου κάνει διάφορες δραστηριότητες με τη φροντίδα δασκάλων και θεραπευτών. Μερικές φορές δείχνει σαν να παρακολουθεί τηλεόραση και της αρέσει η μουσική. Ο Αντρέα Μποτσέλι είναι ο αγαπημένος της». Οι γονείς…
… του παιδιού, όταν είδαν ότι δεν μπορούν να ζήσουν με την Άσλεϊ, αποφάσισαν να ζήσουν με τον “άγγελο του μαξιλαριού”. Το κακό είναι ότι δεν θα μάθουν ποτέ τι γνώμη θα είχε γι΄ αυτό η ίδια η Άσλεϊ.