[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Χαμένη τετραετία

ΟΙ ΑΛΑΦΡΟΪΣΚΙΩΤΟΙ ήταν πάντα μειοψηφία. Αλλά σήμερα, όσο κι αν μοιάζει να ισχύει το αντίθετο, νομίζω ότι το ποσοστό τους έχει αυξηθεί… Στη δεκαετία του ΄60 υπήρχε μόνο το «Θέατρο Τέχνης»· κι αυτοί που έβλεπαν Ίνγκμαρ Μπέργκμαν στο «Στούντιο» ήταν μια χούφτα. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 η Αλίκη, η Τζένη και τ΄ άλλα παιδιά του παλιού ελληνικού κινηματογράφου θριάμβευαν κι ήταν άδεια η «Αλκυονίδα» που έπαιζε την «Αναπαράσταση» του Θόδωρου Αγγελόπουλου και την «Ευδοκία» του Αλέξη Δαμιανού. Στη δεκαετία του ΄80, οι επιθεωρήσεις στυλ «Δελφινάριου», οι βιντεοκασέτες και οι διάφοροι «Ράμπο» ήταν η απόλυτη κατάσταση πραγμάτων στον χώρο του εγχώριου θεάματος. Και ξαφνικά, στη δεκαετία του ΄90, φως στο τούνελ: Μέγαρο Μουσικής, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, Νύχτες Πρεμιέρας στην Αθήνα με εκατοντάδες μη εμπορικές ταινίες απ΄ όλο τον κόσμο καταβροχθίζονται από χιλιάδες νεαρούς θεατές, δεκάδες νέες θεατρικές σκηνές ξεχειλίζουν από νεαρόκοσμο, νέα ελληνικά μουσικά συγκροτήματα σπάνε τα σύνορα της χώρας, εγχώριο εικαστικό άνοιγμα στους μη μυημένους! Έτσι που η πολιτιστική ζωή του τόπου με μοντέρνα ματιά να μοιάζει, συγκριτικά με τις προηγούμενες δεκαετίες, σαν τη μέρα με τη νύχτα. «Όσο οξύνεις το πνεύμα σου, τόσο περισσότερο χρειάζεσαι την τέχνη για να “παρηγορηθείς” στη ζωή», έλεγε ο Κώστας Σταματίου. Στον κινηματογράφο, τα εισιτήρια στη χώρα μας από 810 εκατομμύρια- τον χρόνο- που ήταν πριν από μια δεκαετία, έχουν φτάσει τα 13-15 εκατομμύρια. Κάτι που- αναλογικά- ισχύει και για το θέατρο, τη μουσική, τα εικαστικά, τη μουσική (εκτός της έντεχνης ελληνικής “λαϊκής” που έχει καταβαραθρωθεί). Και μπορεί να έχουμε, ακόμα, πολλά… έτη φωτός για να δούμε τη ζωή μας ως έργο τέχνης, αλλά η τέχνη είναι σήμερα «χρειαζούμενη» σε πολύ περισσότερους ανθρώπους. Κι αυτό το ανακάλυψαν μόνοι τους οι νεαροί Έλληνες που κατά 80% γεμίζουν αυτούς τους χώρους. Δεν χρειάστηκαν τη βοήθεια της Πολιτείας ή του υπουργείου Πολιτισμού που σήμερα κοιμούνται κι ούτε ένα… όνειρο δεν μπορούν να δουν- πόσο μάλλον να το πραγματοποιήσουν! Τόσο βαθύς είναι δε ο ύπνος της εξουσίας, ώστε να μπορεί να πει κανείς ότι η σημερινή Ελλάδα διανύει την πιο χαμένη- πολιτιστικά- τετραετία των τελευταίων δεκαετιών.