Ματιές Προς το ΄07

Εκεί, στη δεκαετία του ΄50, ακουγόταν ένα τραγούδι του Σαρλ Τρενέ, που έλεγε πως «Τα παιδιά βαριούνται τις Κυριακές». Κι εμένα, τότε που ήμουν παιδί, μ΄ έπιανε μια αφόρητη βαρεμάρα τις Κυριακές, με τον υποχρεωτικό «εκκλησιασμό», πριν απ΄ όλα.

Τώρα, οι Κυριακές μου αρέσουν. Είναι το ποδόσφαιρο στη μέση, και ενίοτε το μπάσκετ.

Τα παιδιά βαριούνται τις Κυριακές, αλλ΄ όχι και τις διακοπές των Χριστουγέννων (και του Πάσχα). Πάρτι, πλάκες, μπαράκια, φλερτ, δώρα, παιχνίδια- ένας ατέλειωτος χαβαλές! Αντίθετα, εμένα με πιάνει μελαγχολία, όλες αυτές τις μέρες. Και, βέβαια, μου τη δίνουν οι τεράστιες φωτεινές γιρλάντες στους δρόμους, ιδίως τους κεντρικούς. Πολύ σωστά αναρωτιόταν ο Αγγελικόπουλος στο «Υποβολείο» («Η Καθημερινή» 23/12), «αλλά αυτή η χυδαία φωταψία των Εορτών πια, όλο και πιο κραυγαλέα κάθε χρόνο, όλο και πιο βάρβαρη, σαν την καθημερινή επ΄ αλλήλοις συμπεριφορά μας, ποια χαρά παιανίζει άραγε; Ποια ευτυχία, που, και καλά, ενθάδε στο φωταγωγημένο κείται; Απ΄ έξω μάρα μάρα κι από μέσα σκοτεινιά και μουγκαμάρα…».

Τα φώτα, η βαρεμάρα, η υπερκατανάλωση.

Να γεμίσουν οι ταβέρνες με τα κοψίδια, να γεμίσουν τα νυχτερινά κέντρα, να γεμίσουν τα μαγαζιά με πελάτες φορτωμένους εορτοδάνεια, να κινηθεί το χρήμα, με κάθε τρόπο. Η ευμάρεια!!! Κι από πάνω, να ΄ρθει και ο τζόγος για να συμπληρώσει το «καρέ». Δεν λέω: να δουλέψουν τα μαγαζιά, να ξοδευτούν χρήματα, να γλεντήσει ο κόσμος, αλλά όχι τούτη η παραφορά, η επίδειξη, το «κάθε μέρα έξω». Θα μου πεις: να μείνεις στο σπίτι και «να φας στη μάπα» όλ΄ αυτά τα δήθεν εορταστικά τηλεοπτικά προγράμματα που τα περισσότερα είναι απερίγραπτα; Σωστό κι αυτό, που λέει και το ανέκδοτο.

Ξέρω πολλούς, ωστόσο, που περνάνε υπέροχα τούτες τις μέρες στα «φτωχικά» τους. Στο διαμέρισμα με τα δύο, τρία, τέσσερα δωμάτια, όπου μαζεύεται η οικογένεια, έρχονται οι φίλοι, είναι στρωμένο το τραπέζι, μοιράζονται τα δώρα, τα φιλιά, αρχίζει το τραγούδιμε εξαίσια «φάλτσα»- κάποια ώρα και προχωράει η νύχτα, τρυφερά, ανθρώπινα, όπως τις παλιές εκείνες εποχές, με τα φρεσκοσιδερωμένα παντελόνια, τα άσπρα πουκάμισα, τον πατέρα που καμάρωνε και τη μάνα, που τα χεράκια της μύριζαν κανέλα, γαρίφαλα και φρέσκα μελομακάρονα…

Τελευταία τσάρκα του 2006, αύριο. Αλλά οι τράπουλες, τα ζάρια, οι τσόχες, οι μάρκες, ζουν τη μεγάλη τους δόξα, εδώ κι ένα δεκαήμερο, τουλάχιστον. Με τι άνεση στήνεται μια «φιλική ποκίτσα», πόσο γρήγορα, με μια κουβέρτα ή ένα ανοιχτό τάβλι και, φυσικά, δυο ζάρια (και δυο αναπληρωματικά) οργανώνεται ένα… απαγορευμένο μπαρμπουτάκι, τις γιορτές, δεν λέγεται!

Όρεξη να ΄χει κανείς και μερικά φράγκα παραπάνω για χάσιμο. Το… έθιμο, βλέπετε, που ζητάει επίμονα να δοκιμάζουν την τύχη τους μικροί και μεγάλοι- ιδίως- από τα μέσα του Δεκέμβρη και μετά… Καλή Πρωτοχρονιά.