ΑΙΧΜΕΣ Νεκρός σε τεμάχια

Είναι παραδοσιακό χαρακτηριστικό της ελληνικής Δεξιάς ότι ντρέπεται για τον εαυτό της. Επί Κώστα Καραμανλή, η πολιτική της ένδεια την οδήγησε να αναζητά οποιοδήποτε κουρέλι του προοδευτικού χώρου για να σκεπάσει τη γύμνια της. Προσθέστε και μια Πρόεδρο της Βουλής, πειθήνιο όργανο του κόμματός της όσο κανείς στο ίδιο πολιτειακό αξίωμα στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Συμπληρώστε και την περιφερόμενη ενσάρκωση της προσωπικής παρακμής ενός μεγάλου ηγέτη, του οποίου η πολιτική μνήμη τίθεται σε αυτοσχέδια δημοπρασία.

Με αυτά τα συστατικά εκτελείται μια μακάβρια συνταγή. Ο Ανδρέας Παπανδρέου προνόησε για το ΠΑΣΟΚ, όχι όμως για τον εαυτό του. Αν το ΠΑΣΟΚ διασώθηκε, ο ιδρυτής του ήταν εκείνος που δεν κληρονομήθηκε απλά, αλλά και τεμαχίσθηκε. Ωστόσο, ο διάδοχός του Κώστας Σημίτης προνόησε για τη δημιουργία του Αρχείου του Πρωθυπουργού και φρόντισε για την παράδοση σε αυτό των εγγράφων της οκτάχρονης πρωθυπουργίας του. Το Αρχείο του Πρωθυπουργού έχει θεσπισθεί με νόμο ως Δημόσιο Αρχείο. Με οποιαδήποτε ερμηνεία, είναι προφανές ότι η θέση του αρχείου της πρωθυπουργίας του Ανδρέα Παπανδρέου βρίσκεται είτε εκεί είτε στο ίδρυμα που φέρει το όνομά του. Δεν βρίσκεται στη Βουλή.

Το ζήτημα που ανέκυψε είναι αμιγώς πολιτικό. Για την ακρίβεια, είναι ζήτημα αδίστακτης μικροπολιτικής εκμετάλλευσης της ακρισίας ενός προσώπου που αδυνατεί να διαβεί το κατώφλι της κύριας εισόδου στην πολιτική. Αλλά για την πολιτική υπάρχουν πόρτες και παραπόρτια. Ας ευχηθούμε, λοιπόν, στις δύο καινούργιες φιλενάδες να είναι και συνυποψήφιες στην ίδια λίστα τις ερχόμενες εκλογές. Και στην πολιτική, έχει κανείς τους φίλους που του αξίζουν.