[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Άγιε Βασίλη, δεν είσαι εντάξει!

«Δεν έχουμε ανάγκη από καλούς Σαμαρείτες… το πρόβλημα είναι να πάψουν να υπάρχουν ληστές».
Μπέρναρ Σο
Παρακολουθούμε αυτές τις ημέρες από την τηλεόραση τα συγκλονιστικά στοιχεία για τον κόσμο και τον «αντίκοσμο» στην αυγή του 2007. Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία της φετινής ετήσιας έκθεσης της UΝΙCΕF για την ευημερία… της φτώχειας σε έναν πλούσιο κόσμο. Εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά γεννιούνται με μια μπάλα κανονιού δεμένη στα πόδια. «20.000 παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα από πείνα! Το 1/3 των παιδιών σε διάφορες χώρες της Ασίας και της Αφρικής πεθαίνουν πριν φθάσουν στην ηλικία των 5 ετών. 400 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 5-14 ετών εργάζονται κάτω από τις πλέον αντίξοες συνθήκες σε ολόκληρο τον κόσμο». Συνολικά, σύμφωνα και με την ετήσια έκθεση του ΟΗΕ, πάνω από 1,5 δισεκατομμύριο άνθρωποι μαστίζονται από πείνα, από κάθε μορφής αρρώστιες και από κάθε είδους στερήσεις (έλλειψη στέγασης, περίθαλψης, νερού κ.λπ.) και ζουν με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα!

Είναι μόνο μερικά στιγμιότυπα από το παζλ των «χρόνων της χαμένης αθωότητας», σε μια κοινωνία που για τα πιο αδύναμα μέλη της λειτουργεί ως βιομηχανία παραγκωνισμένων ανθρώπων που πριν ακόμη κοπεί η κορδέλα των εγκαινίων της παιδικής τους ηλικίας ζωντανεύουν της γης τους κολασμένους των παραμυθιών του Άντερσεν, του Ντίκενς, του Ουγκό, του Μαλό. Τερατώδεις αριθμοί, μακρινοί και δραματικοί, τόσο όσο να λειτουργούν σαν εικόνες εξωπραγματικές, δηλαδή καθησυχαστικές, άρα απο-ενοχοποιητικές. Παρέλαση στιγμιοτύπων πόνου, έγχρωμο και θεαματικό εμπόριο «ανθρωπιάς» στα τηλεοπτικά «ράφια», επιδιώκει να αναζωπυρώσει στο «γόνιμο» έδαφος των Χριστουγέννων, τον Άγιο Βασίλη που έχουμε μέσα μας. Έναν Άγιο Βασίλη με λαμπρά κουρέλια και ακίνδυνο, που πιστώνεται κάθε φορά να είναι εντάξει, τις άγιες μέρες του Δεκεμβρίου, για να μπορεί να καλύπτει, όλο τον υπόλοιπο χρόνο, τους πραγματικούς υπευθύνους για τους εκατομμύρια φτωχούς, ανέργους, αστέγους. Ευτυχώς τα πράγματα στη χώρα μας, στον τομέα αυτό, πάνε καλά. Όπως σημειώνει η έκθεση της UΝΙCΕF, «η Ελλάδα βρίσκεται ανάμεσα σε εκείνες τις χώρες που παρέχουν αρκετά καλές συνθήκες διατροφής, υγιεινής και μόρφωσης στα παιδιά». Φυσικά έτσι είναι… Δεν μπορεί τώρα λίγες εκατοντάδες σύγχρονοι Όλιβερ Τουίστ των δρόμων και των φαναριών τους να αμαυρώσουν την εικόνα. Κι αν ακόμη περίπου 75 χιλιάδες ανήλικοι ναρκοθετούν τα χρόνια της αθωότητάς τους στις φάμπρικες της αδήλωτης εργασίας, ε, επιτέλους, ας γίνει γνωστό ότι υπάρχουν και νόμοι που το απαγορεύουν. Και αφού οι νόμοι απαγορεύουν την παιδική εργασία, καλά κάνει και η Στατιστική μας Υπηρεσία που αποφεύγει να καταγράψει κάτι που απαγορεύεται να φαίνεται.

Φυσικά έτσι είναι… Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Στο κάτω κάτω της γραφής, ακόμη κι αν όλα τα παραπάνω ισχύουν, η χώρα μας βρίσκεται ψηλά στην κλίμακα της φιλανθρωπίας. Μάλιστα ο φετινός τηλεμαραθώνιος που διοργανώθηκε από τη UΝΙCΕF και τη ΝΕΤ συγκέντρωσε για τα παιδιά κάμποσα εκατομμύρια ευρώ. Να σου πάλι μπροστά μας η ευημερία των αριθμών. Το λογιστικό πρόσωπο της φιλανθρωπίας προσπαθεί να προβάλει, στο «γόνιμο» έδαφος των Χριστουγέννων, τον Άγιο Βασίλη για να κρύψει τον Ηρώδη του κέρδους. Επιχειρεί να αναπλάσει τη βιτρίνα του γέρικου σώματος της κοινωνίας των ανισοτήτων και να κρύψει το δάσος της εκμετάλλευσης. Καλοσύνη των «κερμάτων», δημόσια εκτεθειμένη, σε έγχρωμα σόου και δελτία ειδήσεων, για την εξαγορά της συνείδησης, πασχίζει να μεταθέσει τις ευθύνες για το εγγενές χαρακτηριστικό του καπιταλισμού, τη φτώχεια, προβάλλοντάς την σαν ατομική ευθύνη και όχι σαν προϊόν της πιο απάνθρωπης εκμετάλλευσης.

Ωστόσο είναι σαφές ότι η φιλανθρωπία στην επαιτεία μπορεί να μαλακώνει την καρδιά μας, δεν εξαλείφει όμως τη ζητιανιά. Προύχοντες, την ίδια στιγμή που περικόπτουν τις κοινωνικές παροχές, απολύουν χιλιάδες εργάτες, βυθίζουν στην πείνα και την εξαθλίωση ολόκληρες περιοχές, κατασκευάζουν πολέμους για να αυξήσουν τα κέρδη τους, αυτοί οι ίδιοι, επενδύουν στον ανθρώπινο πόνο ένα ψίχουλο από τα καρβέλια της εκμετάλλευσης εκατομμυρίων ανθρώπων. Ιεραπόστολοι του ελέους που κηρύσσουν την αποδοχή της φτώχειας για τους φτωχούς, μοιράζοντας απλόχερα επαίνους στους επιχειρηματίες της φιλανθρωπίας.

Με τα μάτια μόνιμα στραμμένα στους φτωχούς και τους ακάλεστους αυτού του κόσμου, αξίζει να θυμάται κανείς αυτές τις μέρες και πάντα τα τραχιά λόγια των Αντόρνο- Χορκχάιμερ που ταιριάζουν σε όσους πιστεύουν στην αλλαγή της κοινωνίας και στην ανθρώπινη ελευθερία. «Εμείς οι εχθροί της φιλανθρωπίας δεν θέλουμε να ταυτίσουμε τον άνθρωπο με τη δυστυχία, που η ύπαρξή της είναι αίσχος για μας. Πολύ ευαίσθητοι στην αδυναμία μας, δεν θα παραδεχθούμε ποτέ ότι ο άνθρωπος μπορεί να είναι αντικείμενο ελέους».

ΤΟ ΛΟΓΙΣΤΙΚΟ

πρόσωπο της φιλανθρωπίας προσπαθεί να προβάλει, στο «γόνιμο» έδαφος των Χριστουγέννων, τον Άγιο Βασίλη για να κρύψει τον Ηρώδη του κέρδους