ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Κεκράκτες

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Σωτ.Αναστασόπουλος, Πριγκίπου 28, Αθήνα, γράφει: «Και ενώ η τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη είχε από τις ελληνικές Αρχές εξαρθρωθεί και οι τρομοκράτες βρίσκονταν στις φυλακές, κάποιοι που αρνούνται να ξεχάσουν τις συνήθειες του παρελθόντος τους, με ειρωνικό μειδίαμα και κυνισμό εδήλωναν: “Η 17Ν είναι άθικτη και οι τρομοκράτες κυκλοφορούν ανάμεσά μας ανενόχλητοι”. Και μέσα απ΄ αυτές τις δηλώσεις, χωρίς έλεγχο της λογικής και με πρωτόγνωρη ελαφρότητα για πολιτικούς, σαφείς υπαινιγμοί διακρίνονταν για ανάμειξη δήθεν σ΄ αυτήν την οργάνωση πολιτικών προσώπων άλλου κόμματος. Και εκστομίζονταν αυτοί οι ρύποι εν γνώσει του ψεύδους, από αντιπροσώπους του λαού, καριερίστες της πολιτικής που ως φαίνεται ως πρότυπο στο πετσί τους έχουν την κινδυνολογία και τη λασπολογία. “Έξις δευτέρα φύσις”.

Ο χρόνος όμως και τα γεγονότα διατράνωσαν τις αλήθειες και οι κεκράκτες έμειναν και παραμένουν έκθετοι. Οι δόλιοι σκοποί τους, που δεν ήσαν άλλοι από την διά παραπλανήσεως υφαρπαγήν της ψήφου των αφελών, ξεγυμνώθηκαν.

Στόχος ο περιπόθητος σταυρός προτιμήσεως, αδιαφορώντας για τη δυσφήμηση της χώρας και την υπονόμευση του τουρισμού στον τόπο. Πάνω απ΄ όλα η ψήφος, το βουλευτιλίκι και “γαία πυρί μιχθήτω”.

Και ήρθε η ώρα που στους ίδιους ανετέθη η ευθύνη της Δημοσίας Τάξεως και Ασφαλείας. Μέχρι σήμερα όμως, καίτοι χρόνος πολύς έχει περάσει, δεν είδαμε εξάρθρωση της “άθικτης”, της… “ανενόχλητης” 17Ν. Ούτε εκκαθάριση είδαμε στα… απομεινάρια της.

Απεναντίας, επί υπουργίας τους, βλέπουμε σαν μανιτάρια να ξεπετιούνται αναρχικές και τρομοκρατικές “ομαδούλες” και οι τρομοκράτες ανενόχλητοι να χτυπούν και να στέλνουν…. χαιρετίσματα στην εξουσία των “τρομοκρατοφάγων”, όπως έστειλε και ο Παλαιοκώστας από τις φυλακές Κορυδαλλού.

Και οι άλλοτε λαλίστατοι, οι κάποτε λιθοβολητές της προηγούμενης εξουσίας για τη 17Ν και την τρομοκρατία, έχουν τώρα καταπιεί τη γλώσσα τους. Και με την ένοχη σιωπή τους ποντάρουν στον χρόνο για να ξεχαστούν από τους παραπλανηθέντες οι ανυπόστατες και αστήρικτες μπούρδες που τους αράδιαζαν. Αλλά και να κουκουλωθεί η αυταπόδεικτη ανεπάρκεια και μετριότητά τους.

Οι ίδιοι πολιτικοί άνδρες, διά τους αυτούς λόγους, με στόμφο και μεγαλοστομία εδήλωναν επίσης: “Ήρθε η ώρα να εξυπηρετηθούν και τα δικά μας παιδιά”, δηλαδή τα παιδιά του κόμματος. Ξεχωρίζοντας έτσι την ελληνική νεολαία σε δύο κατηγορίες παιδιών, τα “δικά μας” και τα “ξένα”.

Και αντί ως υπεύθυνοι παράγοντες της πολιτικής να δίνουν το καλό παράδειγμα, να διδάσκουν στους νέους ήθος και πολιτική παιδεία, αντί να τους δείχνουν το υγιές νόημα της πολιτικής αντιπαράθεσης και πάλης, τους εθίζουν στο ψεύδος, τους σπρώχνουν στην εκδίκηση και στην κομματική μισαλλοδοξία. Και όλα αυτά, για να τους ποδηγετούν και να τους καθιστούν κομματική μαριονέτα για να τους χρησιμοποιούν στο κομματικό παιχνίδι».