το πνεύμα του τόνου 

1932

Οι παλιές εφημερίδες έχουν ψωμί. Και επειδή τούτες τις μέρες κάτι ακούστηκε για τον πόλεμο που έκανε η κ. Κοτοπούλη στο Εθνικό Θέατρο, το 1932, έψαξα και βρήκα το διαμάντι.

Καταφέρεται άγρια στον «αγαπητό» της Φ. Πολίτη για να μην τα βάλει κατευθείαν με τον οργανισμό, αν και δεν το καταφέρνει:

«Σε όσες παραστάσεις πήγα του Πολίτη, είδα το έργο, το έργο του ποιητή να φεύγη, να χάνεται πίσω από πανύψηλους όγκους ετοιμόρροπων τειχών και να κυριαρχούν μπροστά ουρανός, σύννεφα, πασχαλιάτικα καρτ ποστάλ, συντριβάνια, μουσικές, χοροί και ανάμεσα σ΄ όλο αυτό το παρδαλό πανηγύρι, μια ομάδα μπεμπέδων να βασανίζεται πώς να τοποθετήση τα χέρια της και να κάνει στρατούλες πάνω στη σκηνή, ενώ από το στόμα τους μόνον άναρθρες κραυγές ξέφευγαν.

Πόσο νοστάλγησα τας παραστάσεις του παρθεναγωγείου Χιλλ.

Σαίξπηρ παίζανε και τα παιδάκια, αλλά με τι συγκίνηση.

Ο Πολίτης μπορεί να είναι καλός φιλόλογος ή άξιος υπάλληλος του Αρχείου του Κράτους, όχι όμως και ρεζισσέρ. Ρεζισσέρ θα ειπή έμπνευσις, δημιουργία. Από τέτοια δεν σκαμπάζει τίποτα.

Πάντα άλλα εννοεί, άλλα σκέπτεται, άλλα εφαρμόζει.

Ρεζισσέρ ταχυδακτυλουργοί ή πανοραματζήδες τύπου Πολίτη… είναι η καταστροφή του θεάτρου. Αν εξακολουθήση να παραμένη ρεζισσέρ, σίγουρα σε εξ μήνες θα το κλείση το θέατρο…». Και άλλα πολλά.

Καλή Πρωτοχρονιά!