ΔΡΟΜΟΙ

Από τον Μποντλέρ…
… μέχρι σήμερα, είχε γράψει κάποτε ο Τζορτζ Όργουελ εναντίον του Γκράχαμ Γκριν, έχει επικρατήσει η ιδέα πως είναι κανείς πιο σπουδαίος όταν είναι κολασμένος. Αδίκως θα προσπαθήσει κάποιος να τον πείσει για το αντίθετο. Και όπως καλά γνωρίζει όποιος έχει δει την τελευταία ταινία της Μέριλ Στριπ «Ο διάβολος φοράει Πράντα», ο Σατανάς είναι πάλι στη μόδα κι ας απέχουμε μόλις λίγα εικοσιτετράωρα από την καθιερωμένη ετήσια Γέννηση του μεγάλου αντιπάλου του. Σωρεία βιβλίων…
… για τον Σατανά γράφονται αυτές τις ημέρες, παρατηρεί ο Άλαστερ Σουκ στους «Τάιμς» του Λονδίνου, ενώ παράλληλα πέφτουν βροχή οι μελέτες για τη μαγεία, τη δαιμονολογία και τον αποκρυφισμό. Για να εκπληρωθεί έτσι αυτό που είχε απαντήσει ένας δαιμονισμένος στον Χριστό, όταν εκείνος είχε ζητήσει από το κακό πνεύμα που είχε φωλιάσει μέσα του να αποκαλυφθεί: «Το όνομά μου είναι λεγεώνες. Γιατί είμαστε πολλοί». Στη «Βιογραφία του Σατανά», ο πρώην ιησουίτης Χένρι Άνσγκαρ Κέλι γράφει για «τη δυσφήμηση που υπέστη ο Σατανάς ανά τους αιώνες». Η ιδέα του δεν είναι καινούργια. Πριν από εκατό χρόνια, ο Σάμιουελ Μπάτλερ έγραφε: «Ας μην ξεχνάμε πως έχουμε ακούσει μόνο τη μια πλευρά. Γιατί ο Θεός έγραψε όλα τα βιβλία». Ο Κέλι αισθάνεται την ανάγκη να αποκαταστήσει αυτή την αδικία και να αναλάβει για λογαριασμό του Σατανά τον ρόλο του υπευθύνου δημοσίων σχέσεων. Διευκρινίζει λοιπόν πως η εβραϊκή λέξη «σατανάς» δεν έχει καμιά σχέση με τον «ξορκισμένο», τον «βελζεβούλη» και άλλα παρόμοια δυσφημητικά. Σημαίνει απλώς «εχθρός»- κάτι που όμως δεν μας καθησυχάζει περισσότερο, γιατί και από αυτούς φαίνεται πως έχουμε μπόλικους σήμερα. Οι μοναχοί…
… κακοπέρασαν ιδιαίτερα στα χέρια του Σατανά, αν πιστέψουμε τον Ντέιβιντ Μπρακ και το βιβλίο του «Ο Σατανάς και η δημιουργία του μοναχού». Και φαίνεται πως κακοπερνούν ακόμη. Δυστυχώς, ο κόσμος μας έχει πολύ περισσότερους και ισχυρότερους πειρασμούς από εκείνους στους οποίους μπόρεσε να αντισταθεί ο Άγιος Αντώνιος. Ο Μπρακ αναφέρεται σε όσα έγραφε ο Μικρασιάτης επίσκοπος Παλλάδιος για την εσωτερική πάλη των μοναχών του πέμπτου αιώνα με τα κακά πνεύματα. Σήμερα τα γράφουν οι ρεπόρτερ στις εφημερίδες. Στον «Αιρετικό Σατανά», ο Αλέν Μπουρό γράφει για την αναβίωση της δαιμονολογίας και την «επιστροφή του Διαβόλου» τον δέκατο τρίτο αιώνα. Κάτι που σημαίνει πως για μεγάλες περιόδους ο Σατανάς άφηνε την ανθρωπότητα στην ησυχία της. Φαίνεται όμως πως τα τελευταία χρόνια έχει επιστρέψει. Έγινε πάλι της μόδας. Και τον νιώθουμε τόσο οικείο, που δεν τον φοβάται κανείς.

Ο Μικ Τζάγκερ…
… μιλούσε γι΄ αυτή την επιστροφή όταν τραγουδούσε τον Διάβολο σαν «έναν άνθρωπο με πλούτη και με γούστο». Και ο Τζορτζ Όργουελ τα έβαζε με τον Γκράχαμ Γκριν, που είχε κάνει την Κόλαση «κάτι σαν νάιτ κλαμπ της υψηλής κοινωνίας». Φυσικά, αναφερόταν στο χρήμα. Και ποιος δεν θα ήθελε σήμερα ένα εισιτήριο σε ένα τέτοιο κλαμπ;