Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Γ ια κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 11 5 28 Αθήνα

Ώρεεε Christmas, μάνα μ΄

Κυρία Φοίβη, Δεν έφταναν φαίνεται οι αναφορές στα «κουσούρια» (που συχνά έχετε επισημάνει), δεν έφτανε ο επί παντός επιστητού (και επιγείου και κοσμικού και λαϊκού) σχολιασμός, η ανεκδοτοποίηση της κοινωνικής μας ζωής, η παρέμβαση περί των σχολικών βιβλίων, τα σκάνδαλα που βγήκαν στα κανάλια και οι αρχιερείς του που έριζαν τηλεοπτικώς (ως «πνευματικοί» καθοδηγητές, άραγε;) βγάζοντας άπλυτα και προσωπικά στη φόρα. Αυτή τη φορά με εντυπωσίασε ο Αρχιεπίσκοπός μας. Που έχει να πει και για τις χριστουγεννιάτικες κάρτες που δεν είναι επαρκώς ορθόδοξες και δεν πρέπει να έχουν χιονισμένα τοπία. Για τι άλλο πια θα πάρει θέση ο «πνευματικός ηγέτης»; Και για τα μελομακάρονα;

Ενεός, Λάζαρος Αρναούτογλου (αν φοβάστε πως θα με αφορίσει, μη δημοσιεύετε το όνομα κυρία Φοίβη μου).

Καλά που μου το θυμίσατε, αγαπητέ Λάζαρε. Γιατί τώρα που στέλνω τις ευχετήριες κάρτες μου της τελευταίας στιγμής, ήθελα να τον ρωτήσω κι εγώ (για να είμαι «ορθοδόξως ορθή» δηλαδή): Καλέ κύριε Πάσης Ελλάδος μου, είναι επιτρεπτές οι κάρτες με Αρχιεπίσκοπο ντυμένο χρυσοποίκιλτο (πάντα!) Αϊ-Βασίλη και με μουσικά κλιπ από το «Τούλι για τον Χριστούλη» της Καιτούλας Γαρμπή, το «Χριστούγεννα, Χριστούγεννα ευτυχισμέεεεεναααα» της Βανδή και το «Last Christmas Ι gave you my fart» σε εκδοχή ραπ από τους Παπαροκάδες;

Κι όλα αυτά όχι σε χιονισμένο, αλλά σε ντάλα ηλιόλουστο τοπίο, πιο χριστουγεννιάτικο, με πολλά πολλά σταυρουδάκια; Έτσι, για να ξέρω…


Αφού θα μπείτε σκύλοι, δεν αλέθετε κιόλας;

Λες και δεν το πήραν χαμπάρι πως γίνεται αρχαιολογική ανασκαφή. Που έχει ευρήματα. Λες και δεν κατάλαβαν πως η ανασκαφή στην Πελλάνα Λακωνίας κρατάει πάνω από δυο δεκαετίες, από το 1 982.

Ας έχουν βρεθεί προϊστορικά κατάλοιπα, θαλαμοειδείς και θολωτοί τάφοι οι οποίοι αν και συλημένοι έχουν δώσει χρυσά κτερίσματα που φυλάσσονται στις αποθήκες της Σπάρτης. Εκείνοι… χαμπάρι. Ο χώρος δεν έχει κηρυχθεί ως διατηρητέος αρχαιολογικός, είναι περιφραγμένος με κοτετσόσυρμα και μπάζει από παντού (κοίτα που μπορεί τώρα με τον χειμώνα να μπάζει και…

λαθρανασκαφείς).

Κ αι νά ΄ταν μόνον αυτό. Πολλοί από τους τοίχους των κτισμάτων καταρρέουν, δεν υπάρχει προστασία για τα αρχαία και η κατάσταση χαρακτηρίζεται επείγουσα.

Παράλληλα δεν έχουν γίνει απαλλοτριώσεις, αν και γίνεται ανασκαφή σε 11 οικόπεδα των οποίων οι ιδιοκτήτες αποζημιώνονται. Δεν λείπει μάλιστα και το σασπένς. Καθώς μετά την αποκάλυψη τάφου που θεωρείται ασύλητος, ο ανασκαφέας της Πελλάνας, ενώ ξεκίνησε την αποκάλυψή του, πάγωσε τις εργασίες και τον κατάχωσε άρον άρον, αφήνοντας τη φαντασία των Πελοποννησίων να οργιάζει ότι στην Πελλάνα κρύβεται θησαυρός.

Παράλληλα, ο ανασκαφέας δεν έχει προσκομίσει ημερολόγια της ανασκαφής και έχει αφήσει τον χώρο στην τύχη του.

Κ αι ω του θαύματος , το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, τώρα, αποφάσισε να στείλει επιτροπή αυτοψίας στον χώρο… μπάτε σκύλοι αλέστε. Και τώρα, βρήκε να κάνει νύξη να αλλάξει διευθυντή η ανασκαφή. Και αν είναι όντως τόσο ασυνεπής όσο υποστηρίζουν, ας κάνουν ό,τι νομίζουν. Ο ανασκαφέας όμως φταίει για το χάλι του χώρου;

Που είκοσι χρόνια μένει ακήρυχτος και απερίφραχτος;
Εδώ γελάνε γοερά

Κυρία Αθηναίου μου, Αφού μιλάμε για ανέκδοτα, το καινούργιο ξεκαρδιστικό ανέκδοτο του κυρίου Πολύδωρα σάς το έχω εγώ από τη Θεσσαλονίκη: Πάω στο Αστυνομικό Τμήμα Λευκού Πύργου για να βγάλω τη νέα ταυτότητα και το νέο διαβατήριο, μήπως και καταφέρω να ταξιδέψω. Μου λένε πως πρέπει να πάω μόνον 8.001

4.00 το πρωί ή απόγευμα Τετάρτης. Για να μην παίρνω άδεια από τη δουλειά μου, πάω απόγευμα Τετάρτης για να κλείσω ραντεβού, αφού έχω μαζέψει όλα τα χαρτιά. Α, μου λένε, δεν γίνεται. Μόνον πρωί. Και όχι 8.00- 14.00 αλλά 8.00- 12.00. Γελάω! Και για να κλείσω ραντεβού, μου λένε επίσης, να υπολογίζω κατά μέσα με τέλη Φεβρουαρίου. Ξαναγελάω! «Τι γελάτε, κύριέ μου, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά και πολύ χάλια» μου λέει ένας από τους αστυνομικούς κουνώντας το κεφάλι του με νόημα. Τι να κάνω; Να μην γελάω; Να το πάρω σαν σοβαρό όλο αυτό το ανέκδοτο; Ας γελάσουμε κι άλλο: Γιατί δεν τα δίνουν πίσω στις Νομαρχίες τα διαβατήρια αφού δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν το κοινό;

Πλάκα μας κάνουν; Γιατί αν μας κάνουν, να, γελάω!

Ανέστης Λαζαρίδης, γελαδερός Ας γελάσουμε τουλάχιστον, αγαπητέ Ανέστη, που είναι και επικίνδυνο (για τους ολιγωρούντες και όλους τους μικρόνοες της εξουσίας). Γιατί το πρόβλημα όπως φαίνεται έχει βαθιές ρίζες στην εξουσιομανία του Ελληναρά, που σοβεί κυρίως στα άδυτα του υπουργείου Δημόσιας (Πά)ταξης, όπου φτάνουν όπως έμαθα όλες οι αιτήσεις κι εκεί σκαλώνουν και καθυστερούν. Καθώς στους αρμόδιους υπαλλήλους κανείς δεν μπορεί να πει κουβέντα (ούτε με μέσον, παρά μόνον κάτι «δικά μας παιδιά») καθ΄ ότι έχουν πάρει ψηλά τον αμανέ και αρπάζει τη Σεράχ κι όλες λεν΄ Αλλάχ, Αλλάχ… Καλά κρασιά λοιπόν. Να τα χαίρονται τα (αποτελεσματικά) παιδιά.