ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Αλητάκια

O λόγος στους αναγνώστες.

Η Άννα Τρικανίδου, Διοσκούρων 2, Θεσσαλονίκη, γράφει:

«Πριν από πολλά χρόνια ο Αντώνης Σαμαράκης έγραφε: “Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών δεν ήταν τόσο κοντά και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά”. Και ήρθε αυτό το τραγικό περιστατικό του μικρού Άλεξ από τη Βέροια να επαληθεύσει τα λόγια του Σαμαράκη με τον πιο σκληρό τρόπο. Ένα 11χρονο αγόρι εξαφανίζεται από τον πιο κεντρικό δρόμο μιας σύγχρονης πόλης και “σχεδόν” κανείς δεν αντιλαμβάνεται τίποτε. Ανήλικα παιδιά φτιάχνουν συμμορίες και καταδιώκουν ανελέητα όποιον διαφέρει από το πρότυπο που έχουν πλάσει μέσα στο μυαλό τους για τον πετυχημένο άνθρωπο. Χτυπούν όποιον είναι καλύτερος από αυτούς, ίσως γιατί δεν έχουν άλλον τρόπο να τον ξεπεράσουν. Οι Αρχές αποποιούνται τις ευθύνες τους. Οι δάσκαλοι αμήχανοι παρακολουθούν κι αυτοί και αναρωτιούνται τι έφταιξε. Ξαφνικά πληθώρα καταγγελιών βλέπει το φως της δημοσιότητας σχετικά με την παραβατικότητα των ανηλίκων, αλλοδαπών και μη. Ειδικοί επιστήμονες συναγωνίζονται ο ένας τον άλλο σε τηλεοπτικές εμφανίσεις και με σοφία δίδουν επιστημονικές απαντήσεις στα αμέτρητα γιατί.

Κανείς όμως δεν απαντά στο βασικό “γιατί”. Πώς καταφέραμε να μετατρέψουμε μικρά παιδιά σε αλητάκια; Και μέσα σε όλον αυτόν τον κυκεώνα των πληροφοριών και των αντικρουόμενων συναισθημάτων, εμφανίζεται αυτή η μάνα του Άλεξ και μας δίνει ένα τρανταχτό χαστούκι. Η συμπεριφορά της αποτελεί πρότυπο αξιοπρέπειας και ζεστασιάς. Δεν λοιδορεί, δεν φωνάζει, δεν βρίζει. Αν και θα μπορούσε. Θρηνεί με έναν μοναδικό τρόπο και δεν παύει να ελπίζει.

Σαν Παναγιά σε βυζαντινή αγιογραφία.

Καρτερική και αγέρωχη, σαν τα πληγωμένα γεράκια. Δεν γυρεύει εκδίκηση, μόνο τον Άλεξ ζητά! Μα πώς γίνεται αυτό; Είναι απλή η απάντηση και ας μην τολμάμε να την παραδεχτούμε ο ένας στον άλλον. Θυμάται ακόμη τι πάει να πει αγάπη».

Ο Ε.Κακλάμης, Πλουτάρχου 5, Κολωνάκι, γράφει:

«Μόνον σχεδόν εις την Ελλάδα ακόμη από όλο τον κόσμο αμφισβητείται και αποδίδεται εις διαφόρους μη μαθηματικούς λόγους η αποδοχή της εισόδου του εικοστού πρώτου αιώνα κατά το έτος 2000. Πολλοί κυρίως εις τον τόπο μας, ακόμη και επιστήμονες, ισχυρίζονται ότι ο εικοστός πρώτος αιώνας αρχίζει με το 2001.

Το λάθος αυτό οφείλεται εις δύο λόγους:

Ο πρώτος είναι ότι δεν λαμβάνουν υπ΄ όψιν ότι η μέτρηση εννοιολογικών καταστάσεων όπως ο χρόνος, αρχίζει από το μηδέν (0). Η μέτρηση των αντικειμένων αρχίζει από το ένα (1).

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι ταυτίζουν τα απόλυτα αριθμητικά 1, 2, 3 κ.λπ. με τα αντίστοιχα τακτικά πρώτο, δεύτερο, τρίτο κ.λπ. Βάσει αυτών των δεδομένων η ορθή μέτρηση του χρόνου είναι η ακόλουθη: εις το μηδέν τοποθετείται το γεγονός της Γεννήσεως του Χριστού, που αποτελεί για εμάς τους χριστιανούς- έχει όμως επικρατήσει για όλους- την αφετηρία της μέτρησης του χρόνου.

Με την ολοκλήρωση του πρώτου έτους, αρχίζει το έτος ένα το οποίο συμπίπτει με το δεύτερο έτος. Εν συνεχεία το τρίτο έτος συμπίπτει με το έτος δύο κ.ο.κ.

Έτσι το δισχιλιοστό έτος, που είναι και το τελευταίο έτος του εικοστού αιώνα και της δευτέρας χιλιετίας συμπίπτει με το 1999.

Τελικώς, το δισχιλιοστό πρώτο έτος που είναι το πρώτο έτος του εικοστού πρώτου αιώνα και της τρίτης χιλιετίας συμπίπτει με το 2000».