Μουσική

Η χρονιά τού «κάνε το κέφι σου»

Ο Μπομπ Ντίλαν είναι ο αρχηγός στη χρονιά που το ροκ πήρε ανάσα και η γενιά του ΄80 επέστρεψε στο ελληνικό τραγούδι δριμύτερη. Και όλοι έκαναν το κέφι τους!

Το 2006 δεν ανέδειξε νέα πρόσωπα ή νέες τάσεις. Δεν έκανε άλματα στο μέλλον . Αλλά φάνηκε ξεκάθαρα πια ότι κλείνει σιγά σιγά το κεφάλαιο της πυρετώδους αναζήτησης τού «τι ποθεί ο κόσμος» και «τι πουλάει;». Και μια που το παιχνίδι των πωλήσεων θεωρήθηκε πλέον χαμένο, η υγιής και ακόμη ζωντανή πλευρά του ελληνικού τραγουδιού αντέδρασε κάπως έτσι: δεν πουλάμε που δεν πουλάμε, γιατί να μην κάνουμε το κέφι μας (όπως παλιότερα);

Το καλοκαίρι λικνιστήκαμε με το δυναμικό ροκ του Παύλου Παυλίδη («Άλλη μια μέρα») και με την εξαιρετική, κυρίως για τα μουσικά της παντρέματα, δου λειά του Γ ιάννη Α γγελάκα «Από δω και πάνω», ένα CD που όπως φάνηκε προοιωνιζόταν το καλό κλίμα της νέας σεζόν. Λίγο πριν από τα μπάνια και τα «Έρημα χωριά» σε παραγωγή Γιώργου Νταλάρα, από τον συνθέτη και σολίστα Ντάσο Κούρτι, ένας δίσκος που συνδυάζει παραδοσιακά μοτίβα με σύγχρονα α κούσματα.

Μουσική Νίκος Ξυδάκης, τραγούδι Ελευθερία Αρβανιτάκη: η ποίηση (Σαπφώ, Οδυσσέας Ελύτης, Διο νύσης Καψάλης) βρίσκει την απλότητα, την γλυκύτητα, τη μουσικότητα που της αξίζει μέσα από το «Γρήγορα η ώρα πέρασε», που κυλάει στ΄ αυτιά μας σα φυσική πηγή.

Μικρούτσικος, Πορτοκάλογλου, Μαχαιρίτσας, Θαλασσινός. Με δύναμη α πό τη γενιά του ΄80. Άλματα επί κοντώ μην περιμένετε, αλλά πρόκειται για δουλειές που σίγουρα αναπτερώνουν το πεσμένο ηθικό του ελληνικού τραγουδιού. Κοντά στον Μικρούτσικο και η επιστροφή του Γιάννη Κούτρα- επαξίως με το «Χωρίς βαλίτσα και παλτό». Σημειώστε τα CD: «Υπέροχα μονάχοι» (Θ. Μικρούτσικος) με τους Μανώλη Μητσιά και Χρήστο Θηβαίο, δίσκος που στηρίζεται στον εξαιρετικό στίχο του Άλκη Αλκαίου και βα δίζει στα χνάρια της παράδοσης του «Σταυρού του Νό του».

«Ένα βήμα πιο κοντά»,κλασικός Πορτοκάλογλου, σε πιο ρομαντικούς και εξομολογητικούς τόνους- εκεί όπου το κιθαριστικό ροκ συναντάει την πιο εσωτερική και ποιητική διάθεση μιας ορχήστρας εγχόρδων. «Ήρωες με καρμπόν», σταθερά γερά στα πράγματα ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, πάντα με πολύ καλό στίχο, (που έχει και κοινωνική αιχμή) και ενίοτε διάθεση να συναντήσει την πιο ηλεκτρική του πλευρά.

«Το καλαντάρι» σε στίχους Ηλία Κατσούλη από τον παραμυθά και τροβαδούρο Παντελή Θαλασσινό σε μια από τις πιο εμπνευσμένες του στιγμές.

Λευτέρης Παπαδόπουλος επί των επάλξεων σταθερά: «Σπάει ρόδι», βιβλίο και CD μαζί, 13 νέα τραγούδια του, που μελοποίησαν γνωστοί μουσικοί και τραγουδάει η αφρόκρεμα της ελληνικής σκηνής.

Ελένη Καραΐνδρου: «Η ελεγεία του ξεριζωμού» με τη Μαρία Φαραντούρη και την Καμεράτα (από λάιβ συναυλία της στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών), ένας δεμένος και εξαιρετικά δουλεμένος καμβάς συναισθημάτων που απογειώνεται, με την ορχήστρα και τα παραδοσιακά όργανα από σολίστ που κεντούν.

«Τutti Βaci»: Σαβίνα Γιαννάτου και Έλενα Λέντα σε μια απολαυστική συνομιλία οργάνων (Οι Ρrimavera en Salonico και ο Μauro Ρalmas) και φωνών σε τρα γούδια από την Κάτω Ιταλία.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου και «Διάφανος», η τελευταία του κατάθεση, με τις φωνές του Σωκράτη Μάλαμα και της Μάρθας Φριτζήλα. Συνδυασμός ελληνικής παράδοσης, Βαλκανίων , ηλεκτρικών σόλο σε ένα δίσκο τρυφερό με μπόλικες σουρεαλιστικές πινελιές και πολύ χιούμορ.


Νέοι καιροί από τον «παλιό» Ντίλαν

Χωρίς ενδοιασμούς, άλμπουμ της χρονιάς: Μπομπ Ντίλαν «Μodern Τimes». Ένα άλμπουμ βαθιά ριζωμένο στα μπλουζ, την κάντρι, τη φολκ, το ροκ-η φλούδα και το βάθος των καιρών. Είναι το άλμπουμ που σου αλλάζει τη ζωή. Επιστρέφω όλο και πιο συχνά σε αυτό από τη στιγμή που το πρωτάκουσα. Τhe Raconteurs, «Βroken Βοy Soldiers». Το νέο ροκ γκρουπ του Τζακ Γουάιτ. Τραντάζει τα σωθικά σου με τη συναισθηματική ένταση που κατορθώνουν τούτοι οι παίκτες να στύψουν από τα όργανα.

Μπρους Σπρίνγκστιν, «We Shall Οvercome». Aν συνεχίσει έτσι το Αφεντικό, θα είμαστε όλοι λειώμα. Είναι εδώ που έχει πάρει τα φολκ τού Πιτ Σίγκερ και τα έχει ξαναβαφτίσει με απίστευτους μουσικούς μαζί. Μπορείς να αγγίξεις τη μουσική, να την μυρίσεις, να την νιώσεις να κινείται πάνω σου. Δεν ξέρω πώς το κάνει.

Jenny Lewis and Τhe Watson Twins, «Rabbit Fur Coat».Η κο πέλα από τους Rilo Κiley, αθώα και εγκληματικά υπέροχη. Μελωδία, γλύκα και μελαγχολία σε σφίγγει στον λαιμό.

Βeck, «Ιnformation». Το έκανε και πάλι το θαύμα του. Έχει τόσες- και με τέτοιον τρόποχωνεμένες μουσικές μέσα του, που δεν μένει ποτέ από καύσιμα. Από τον urban ήχο στην κάντρι, από εκεί στο χιπ χοπ, στο ροκ, στην ελεκτρόνικα και όλα αυτά μέσα από αξιολάτρευτα τραγούδια. Υποκλίνομαι και το ακούω μανιωδώς.

Tom Waits, «Οrphans». Δεν έχει «γιατί». Γιατί είναι Τομ Γουέιτς. Με έχει κολλήσει στον τοίχο.

Gnarls Βarkley, «St.

Εlsewhere». Τ ο τρελό ντου έτο των Danger Μouse και Cee-Lo άφησε τη φαντασία του αχαλίνωτη, ξετυλίγοντας το κουβάρι από τη σόουλ έως τα πάντα. Το «Crazy» ακόμη και στον πάγκο της κουζίνας να το αφήσεις θα αρχίσει να χορεύει από μόνο του.

Sonic Υouth, «Rather Ripped». Το θρυλικό συγκρότη μα του ροκ βγάζει ίσως και το καλύτερο άλμπουμ του, επιστρέφοντας στην καρδιά του τραγουδιού.

Τhe Ηold Steady, «Βoys & Girls in Αmerica». Κιθάρες, πιάνο και φωνή που δεν την νοιάζει να τσαλακώνεται. Σε αυτά πάνω ρέει ποίηση του δρόμου, όπως το αλκοόλ στα παγάκια. Αν δεν τους ξέρεις, θα ζητήσεις οπωσδήποτε να μάθεις.

Βright Βlack Μorning Light. Να είναι το σασπένς που υποβάλλει, να είναι η ομίχλη πάνω από τις συνθέσεις ή τα αλλόκοτα μπλουζ που ζουν από κάτω; Όλα όσα λέει και υπονοεί η μου σική τους. Yo La Τengo, «Ι am Νot Αfraid of Υou». Καίει από όπου το πιάσεις. Και εδώ καταλαβαίνει κανείς γιατί οι Υo La Τ engo είναι φύλακες-άγγελοι της ψυχής τού ροκ.

Lupe Fiasco, «Food & Liquor». Τα πιο ξεκάθαρα μηνύματα του ραπ που έρχεται. Ο τύπος δείχνει το μέλλον του ήχου- που δεν είναι μόνο «Υo!», αλλά γερά κομμάτια.

Μy Μorning Jacket, «Οrikonos». Επιβάλλεται- κατόπιν αυτού του έργου- ο επαναπροσδιορισμός του live album. Ογκώδες, ευέλικτο και συναρπαστικό.

Νeil Υoung, «Living With W ar». Η συνείδηση του τροβαδούρου. Γήινες μουσικές και ανοιχτοί ορίζοντες.

John Legend, «Οnce Αgain». Η φίνα κλασική σόουλ. Σαν να άνοιξες το ντουλάπι και βγήκε άρωμα άλλης εποχής.

Εlvis Costello- Αlain T oussaint, «Τhe river in reverse». «Έδεσε» πάνω στη Νέα Ορλεάνη. Ντοκουμέντο.

Cat Ρower, «Τhe Greatest». Η μαγεία του Νότου μέσα από αυτές τις ηχογραφήσεις «ψυχής» στο Μέμφις.