[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ] Το μεγαλείο της φυλής

Χριστουγεννιάτικη, φετινή λέξη. Κύτταρο. Όχι το κύτταρο που έχετε μάθει στη Βιολογία, η μονάδα ζωής, με τον πυρήνα και τα μιτοχόνδρια και όλα εκείνα τα υπέροχα αόρατα πράγματα. Το άλλο κύτταρο. Το κύτταρο της χωματερής.

Αυτής που έχει ήδη κορεστεί, εκεί στη Φυλή, στον προσωρινό χώρο. Και γιατί το λένε κύτταρο αυτό το πράγμα; Θα πρέπει να είναι κάτι ζωντανό, κάτι που κινείται αδιόρατα και καταλαμβάνει τα πέριξ, αφομοιώνει την τροφή του και αναπαράγεται. Μόνο που δεν θα έχει μεμβράνη, κάτι που να το ξεχωρίζει από το περιβάλλον του. Και προφανώς τρέφεται με μεγαλύτερη ταχύτητα από όση χρειάζεται για να αφομοιώσει. Ίσως κύτταρο να το ονόμασαν με αισιοδοξία, με την ευχή να μπορέσει να ζήσει πολύ καιρό και να καταπιεί πολλά σκουπίδια. Αυτό όμως μπούκωσε ήδη. Κρίμα στην επιστημονική ονομασία. Το ζουλάνε τώρα όπως μπορούν, να βγάλουν τα Χριστούγεννα, να εγκαινιάσει κι ο παλιός δήμαρχος τις παλιές πλατείες με τα περσινά στολίδια, να ράψει κι ο καινούργιος τα κοστούμια του, να περάσουν αυτοί οι μήνες οι μεταβατικοί, να ξεχάσουμε εκείνες τις ωραίες αφίσες, τις υποσχέσεις, τα χαμόγελα, δεν έχω πολλά να πω, έχω πολλά να κάνω, και πού να δεις πόσα θα έχεις να μαζέψεις. Αλλά γιατί να τα μαζέψεις εσύ;

Το κύτταρο μόνο του θα απλωθεί, έχει ήδη αποκτήσει θυγατρικές στα δρομάκια της στριμωγμένης πόλης, και τις αναζητά, τις καλεί κοντά του. Υψώνονται οι λόφοι, μια εσωτερική ορμή τους τραβά να ενώνονται και να απλώνονται σε μεγαλύτερους, το μεγαλείο της φυλής επεκτείνεται, κατακυριεύει το κενό, ρέπει με ακαταμάχητη ορμή προς την ένδοξη Φυλή, να βρει τον εαυτό του, καταπίνοντας, σαν πεινασμένο κύτταρο που είναι, τα ενδιάμεσα εμπόδια.