το πνεύμα του τόνου Ιερό γιγαντοθέαμα

Είδα στην τηλεόραση την πανηγυρική Θεία Λειτουργία που τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος στο Ολυμπιακό Ποδηλατοδρόμιο. Δεν με ξένισε αυτό καθαυτό το γεγονός . Γνωρίζω πως Λειτουργία μπορεί να τελεστεί σε κάθε χώρο. Τελείται σε στρατόπεδα, φυλακές, σχολικά προαύλια, σε προθαλάμους ανακτόρων κ.τ.λ. Αφού όμως κάθε χώρος μπορεί να δεχθεί μια τέτοια τελετή γιατί, όταν στην αυλή σου (γνωρίζω περιπτώσεις) χτίσεις έναν ιερό ναό οικογενειακής χρήσεως, πρέπει να πληρώσεις(και να χρυσώσεις) τον τοπικό μητροπολίτη για να τελέσει θυρανοίξια Τέλος πάντων. Θέλω να μείνω σε μία παρατήρηση καθαρά στο επίπεδο των θεαματικών τελετών. Όταν αποφασίστηκε να τελεστεί το μυστήριο σε έναν αναπεπταμένο χώρο γηπέδου, ο υπεύθυνος «σκηνοθέτης»(όπως θα έκανε αν ανέβαινε η Αΐντα στις Πυραμίδες ή στο Ολυμπιακό Στάδιο) αναζήτησε τρόπους για να γεμίσει τον χώρο.

Άρα μπούγιο. Και εγένετο μπούγιο. Πάνω από πενήντα λευκοφορεμένοι ιερείς, πολλοί διάκονοι, διάσπαρτα μικρόφωνα όπως στο «Δελφινάριο», και ολόκληρη βυζαντινή χορωδία με επικεφαλής μαέστρο και αναλόγιο. Η «μικρή έξοδος» έγινε παρέλαση, παράτα ανάμεσα στα τροτουάρ του Ποδηλατοδρομίου και στην πλατεία.

Grand Spectacle.

Ιησούς Σούπερ Σταρ.