ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΛΑ Αιόλου- Γκίλεν- Βριλήσσια

Κάτι έχουν φέτος οι δρόμοι οι στολισμένοι με αστέρια, δέντρα, λαμπιόνια, μπιρμπιλόνια, που δεν μπορώ να το καταλάβω. Κάτι μίζερο μέσα στη φωτοχυσία, κάτι μισακό και βεβιασμένο.

Όχι πως ήταν καλύτερα παλιά. Θυμάμαι την Αιόλου κάποτε, με τις γιρλάντες πάνω απ΄ τον δρόμο, από κολόνα σε κολόνα, στην κορυφή ένα σχέδιο σαν θυρεός βασιλέως πεφωτισμένος και στις άκρες να κρέμεται μια ουρά από γλόμπους. Στο κατάστρωμα(νοτισμένο πάντα και γυαλιστερό από το ψιλόβροχο) χιλιάδες πάγκοι-καροτσάκια κάτω από τέντες με την πραμάτεια τους τη χριστουγεννιάτικη απλωμένη στη μνήμη, από μπάλες για το δένδρο μέχρι κουρδιστά αυτοκινητάκια τε και αρκουδάκια. Μπαλόνια-Α γιοβασίληδες αιωρούνταν πάνω απ΄ τα κεφάλια μας, στη γωνία κάτι μάγκες σβέλτοι και χαλαροί μαζί, στρωμένη στο ανάποδο καφάσι ένα κουρέλι τσόχα και «εδώ παπάς; Εκεί παπάς; Πού ΄ναι ο παπάς;». Ο πατέ-Πού ΄ναι ο παπάς;». Ο πατέρας μου φορούσε καμηλό παλτό κι ένα κασκόλ στο χρώμα σοκολάτας, η μαμά λούτρινο μαύρο σαν ζεστή αγκαλιά με πορφυρή τη φόδρα να γυαλίζει. Ο αδερφός μου τά ΄θελε όλα, εγώ κοιτούσα σαν τον χάνο. Ποτέ δεν έλεγα τι ήθελα. Φοβόμουν μη μου το αρνηθούν και τότε τι θα κάνω; Θα το αντέξω; Ή θα βάλω τα κλάματα να γίνω το παιδί-ρεζίλι της γιορτής; Κι έτσι κράταγα το στόμα μου κλειστό και… ό. τι προαιρείστε. Όλο κάτι τρενάκια μου παίρνανε, κάτι ουραγκοτάγκους. Μόλις γυρίζαμε στο σπίτι, έπαιρνα κι εγώ το κρυστάλλινο το βάζο το βαρύ(«μουράνο» το ΄λεγε η μητέρα μου) κι έδινα μια στο πιθηκάκι το άρτι αγορασθέν και το ΄κανα σμπαράλια. Πλάκα. Γιατί εγώ ήθελα το αεροπλάνο το ασημί με τα πορτοκαλί φωτάκια. Και μετά έτρεχα ευχαριστημένος στην αγκαλιά της μαμάς. Με κοίταζε απορημένη η γυναίκα σαν να ΄λεγε, «Τι γέννησα, Χριστέ μου; Τι είναι αυτό που γέννησα;»…ι είναι αυτό που γέννησα;»… … Ναι. Δεν μπορώ να πω ότι είχα και τις καλύτερες εντυπώσεις απ΄ την Αιόλου της παιδικής μου της ζωής. Μέχρι κάποια στιγμή τουλάχιστον. Αργότερα, στις πρώτες τάξεις στο Γυμνάσιο πήγαμε απ΄ το σχολείο με τον Στράτο, τη Λίνα, την Νταίζη και τον Καραλή νομίζω, ή τον Βιτζηλαίο; Όχι, με τον Αντώνη τον Βραχνάκη… Ναι, πήγαμε δεύτερο εξώστη στο Εθνικό και είδαμε την Παξινού, «Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας». Με το που ανοίγει η αυλαία, βλέπω στη σκηνή μια πόλη… Γκίλεν! Γκίλεν τη λέγανε την πόλη. Τ ο Γκίλεν φωταγωγημένο να περιμένει τη μεγάλη του ευεργέτιδα, την Κλαίρη Τσαχανασιάν, την Κατίνα Παξινού. Κάτι μου θύμισαν τα φώτα κι οι γιρλάντες , κάτι γλυκό και μακρινό κι όμως τόσο κοντά, σαν μέσα μου. Έψαχνα να το βρω και ξαφνικά εισβάλλει στη σκηνή ένα δαιμονικό και με τη φωνή της Κατίνας ακούγεται ένα ερωτηματικό: «Εδώ είναι το Γκίλεν;». Ένας κεραυνός από χειροκροτήματα έσκισε στα δύο πλατεία και σκηνή κι από τον φοβερό του κρότο άνοιξε το επτασφράγιστο κουτί της μνήμης και ξεχύθηκε η Αιόλου πεφωτισμένη με τις γιρλάντες του Γκίλεν, ο μπαμπάς γελάει, ο αδερφός μου κρατάει ένα κλαρί από γκι, η μαμά Κατίνα, έχει το όνομα της Παξινού, κι ένα αεροπλανάκι ασημί με πορτοκαλιά φωτάκια απογειώνεται από το κατάστρωμα της Αιόλου, βρίσκει αίολο τον καιρό κι έρχεται να προσγειωθεί στις κοκκινισμένες απ΄ το χειροκρότημα παλάμες μου στον δεύτερο εξώστη του Εθνικού χρόνια πολλά μετά. Κι άκουσα μέσα μου να λέω: Ναι. Ναι. Εδώ είναι το Γ κίλεν.

Από τότε αλλιώς την βλέπω την Αιόλου.

Ίσως πρέπει να κάνω το ίδιο και με τον φετινό τον στολισμό, για να πάψω να τον βλέπω δεύτερο και μίζερο. Πρέπει να τρέξω σ΄ ένα θέατρο, μια συναυλία, μια έκθεση, μια ταινία. Πρέπει να τρέξω γρήγορα στην τέχνη να μου επικυρώσει τη ζωή και να μου την απαλλάξει απ΄ το μίζερο και το ευτελές του ενεστώτα χρόνου.

… ανοίγω τα «Θεάματα», σκέφτομαι πού να πάω κι ακούω τη φωνή της μητέρας μου: «Τ ι γέννησα, Χριστέ μου; Τι είναι αυτό που γέννησα;»…