Φαινόμενα

Με την κάμερα για όπλο

Ένα κορίτσι ουρλιάζει πάνω στην άμμο και ο ήχος του ουρλιαχτού δεν βγαίνει από το στόμα της . Ο μορφασμός τρόμου και απορίας στο πρόσωπό της παγώνει τον θεατή. Δίπλα της ένας άντρας σκοτωμένος. Τον αγγίζει, κλαίει, φωνάζει, μοιάζει με σκηνή από αρχαία τραγωδία, αλλά είναι η Χούντα Γ άλια, μια μικρή Παλαιστίνια, ηρωίδα μιας εκ των πάμπολλων τραγωδιών που προκαλεί εδώ και χρόνια η πολεμική «συνύπαρξη» των δύο λαών στην περιοχή. Τρεις πύραυλοι των Ισραηλινών σκότωσαν ολόκληρη την οικογένειά της ενώ έκανε πικ-νικ στην παραλία της Γάζας. Εκείνη, η μοναδική που επέζησε.

Είναι μια από τις ιστορίες που προβάλλει ο «Εξάντας», το ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου για τη ζωή των ανθρώπων στην περιοχή, όπου ο θάνατος έχει αναδειχθεί σε απόλυτη αξία. Για μας είναι απορία η παρουσία της κάμερας στην παραλία όπου σκοτώθηκε η οικογένεια της Χούντα Γάλια. Για τον Γιώργο Αυγερόπουλο είναι μια ακόμη απόδειξη ότι η κάμερα έχει γίνει για τους Παλαιστινίους όπλο. Με αυτή βρίσκονται παντού, καταγράφουν τα πάντα κάθε πτυχή, κάθε στιγμή φρίκης.

Ένα κορίτσι με ονοματεπώνυμο θέλει πλέον το θέαμα της δυστυχίας που προβάλλεται από τα παγκόσμια μίντια προκειμένου να ενεργοποιήσει συνειδήσεις, όπως συνέβη κάποτε και με το Βιετνάμ, όταν η εικόνα της γυμνής , δεκάχρονης τότε Κιμ να τρέχει μισοκαμένη από τις ναπάλμ έκανε τον γύρο του κόσμου. Έχουν τη Χούντα Γάλια τα παλαιστινιακά μίντια, έχουν κορίτσια που ζουν τραγωδίες και μανάδες που κλαίνε με τις φωτογραφίες των γιων τους και πατεράδες, όπως εκείνος που δείχνει στην κάμερα του «Εξάντα» τα ερείπια του σπιτιού του και φωνάζει πως εύχεται τα παιδιά του να πεθάνουν σαν μάρτυρες για να μην πατήσει Ισραηλινός στη γη τους.

Και από την άλλη πλευρά οι Ισραηλινοί. Αποφασισμένοι. Μετρούν νεκρούς. Οι περισσότεροι με μεθόδους άγριες. Οι μάρτυρες θανάτου ζωσμένοι εκρηκτικά προτιμούν λεωφορεία και εμπορικά κέντρα, τα πρώτα γιατί είναι κλειστά και η έκρηξη προκαλεί μεγάλες ζημιές, τα δεύτερα γιατί είναι πολυσύχναστα. Πιστεύουν πως θα αντιμετωπίσουν τη Χαμάς σκοτώνοντας τους αρχηγούς. Οργανώνουν αποστολές. Η μια πλευρά παρακολουθεί την άλλη.

Μια τρέλα που μοιάζει πως θα κρατήσει για πάντα. Οι Παλαιστίνιοι με την κάμερα-μάρτυρα αποφασισμένοι για τον θάνατο ακόμη και χάρη των εικόνων που θα τον μεταφέρουν στις τηλεοράσεις του κόσμου.

Ο «Εξάντας» καταγράφει τη στιγμή της επίθεσης ενός ελικοπτέρου. Ακούγεται ο ήχος , κάποιος κραυγάζει «πύραυλοι, πύραυλοι» και ενώ όλοι τρέχουν να γλιτώσουν ο κάμεραμαν αρχίζει να τρέχει με την όπισθεν και καταγράφει την πορεία του πυραύλου καθώς έρχεται καταπάνω του.

Το δυσκολότερο μέσα σε όλα είναι να διατηρείται η δύναμη της σκέψης. Σαν αυτήν που διατηρεί ο Ισραηλινός ποιητής καθώς μιλάει για τους φανατισμένους εκ των συμπατριωτών του: «Το χειρότερο είναι ότι πρέπει να ζήσω με αυτούς που σου χτυπούν την πόρτα και σου ζητούν να πλύνουν το αίμα των χεριών τους στον νιπτήρα σου».
Παράσταση για δύο λεπτά

Έπλεξε το εγκώμιο της «ελεύθερης εκπομπής» του Τριανταφυλλόπουλου, κατήγγειλε επί μακρόν την υποκουλτούρα και σηκώθηκε φουριόζος, πέταξε τα καλώδια και τα μικρόφωνα και κάλεσε τους τηλεθεατές να πετάξουν το τηλεχειριστήριο και να κλείσουν τους δέκτες τους για δύο λεπτά. Μετά έκανε μεταβολή και βγήκε από το στούντιο. Αυθεντικός , οργισμένος νεοπανελιστής ο Ανευλαβής δίνει τη δική του παράσταση στην εκπομπή ψυχαγωγικών αποκαλύψεων του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, έχοντας στο πλευρό του νεαροτάτη υποτιθέμενη θαυμάστριά του(θα ΄τανδεν θα ΄ταν 20 χρόνων), η οποία δεν μπορούσε να συνεχίσει τη ζωή της χωρίς να απολαύσει έστω άπαξ τη ρητορική δεινότητα του ινδάλματός της . Η εκπομπή διακόπηκε για διαφημίσεις για να έχει δεύτερη κορύφωση κατά την τηλεφωνική παρέμβαση του Γιώργου Αυτιά(όταν αναφέρθηκε ότι εργαζόταν στη Ν.Δ.) που πρόσθεσε την πινελιά παλιού, ασπρόμαυρου μελό με εκείνο το επαναλαμβανόμενο σε απολογητικό ύφος «ήμουν άνεργος, Μακούλη(!), ήμουν άνεργος, ξέρεις τι θα πει ανεργία, Μακούλη, είχα γυρίσει από τον στρατό και ήμουν άνεργος». Αλήστου μνήμης στιγμές.