ΜΑΤΙΕΣ Τα πρόστιμα

Το καταλαβαίνω: το κράτος οφείλει να σταθεί απέναντι στους «δράκους της ασφάλτου», που οδηγούν μεθυσμένοι, τρέχουν με υπερβολική ταχύτητα, προσπερνάνε σε σημεία των δρόμων, όπου αυτό απαγορεύεται, κάνουν φιγούρες στις εθνικές οδούς κ.λπ., γιατί, όντως, αυτοί οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Αλλά το να διπλασιασθούν τα πρόστιμα για συνήθεις τροχαίες παραβάσεις, το βρίσκω υπερβολικό και, ίσως- επισημάνθηκε ήδη- μέτρο καθαρά «εισπρακτικό».

Αλλά ακόμη και αυστηρότερες ποινές για τους «δράκους», εγώ, ένας απλός πολίτης, θα τις χειροκροτούσα. Γιατί, δεν είναι δυνατόν να πηγαίνεις με την οικογένειά σου μια εκδρομή, 100-200 χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, να οδηγείς με σύνεση, ακολουθώντας πιστά όσα προβλέπει ο ΚΟΚ και νά ΄ρχεται, από την αντίθετη κατεύθυνση, ένας «τρελός», ένας αδίστακτος οδηγός, ένας νεαρός που θέλει να εντυπωσιάσει το κορίτσι του, ένας σουρωμένος, και να σε στέλνει, μαζί με όλους τους γύρω σου στον άλλο κόσμο.

Σύμφωνοι, λοιπόν, για τα μέτρα που αποβλέπουν στην προστασία μας.

Σύμφωνοι και για τις ζώνες, που επίσης είναι «για το καλό μας». Πρέπει, ωστόσο, να πάρει και το κράτος τις ευθύνες του. Ευθύνες, που επί δεκαετίες τις αντιμετωπίζει με παγερή αδιαφορία. Διότι, βέβαια, δεν είναι δρόμοι αυτοί που έχουμε. Ξεκινάς για ένα ταξίδι και δεν ξέρεις αν θα γυρίσεις ζωντανός.

Σου την έχουν στημένη εκατοντάδες λακκούβες, κατεστραμμένοι ασφαλτοτάπητες, απότομες στροφές, σήματα που σε παραπλανούν αντί να σε διευκολύνουν.

Δεν οδηγώ, για να γνωρίζω από πρώτο χέρι τι τραβάει ένας άνθρωπος, σαν «βγαίνει στον πηγαιμό» για τη Λαμία, τα Τρίκαλα, τα Φάρσαλα, το Αίγιο, την Κατερίνη με το αυτοκίνητό του. Ταξιδεύω, όμως, με διάφορους φίλους. Και διαβάζω. Και βλέπω ότι οι νεκροί και οι τραυματίες από τροχαία στη χώρα μας είναι χιλιάδες. Χρόνια και χρόνια «φωνάζει» και συμβουλεύει και κάνει προτάσεις, με τα γραπτά του, ο φίλος μου ο Καββαθάς, αλλά και πολλοί άλλοι, αλλά η κατάσταση δεν βελτιώνεται. Ντροπή μας!

Να επανέλθω, όμως, στα πρόστιμα: δεν συμφωνώ καθόλου με τις ποινές για τις συνήθεις παραβάσεις. Γιατί, για τα διάφορα προβλήματα που δημιουργούνται, δεν φταίνε μόνον οι οδηγοί. Φταίει, κυρίως, η πολιτεία. Δεν υπάρχουν γκαράζ, οι δρόμοι είναι στενοί και, φυσικά, ασφυκτιούν από τα πολλά αυτοκίνητα, η κυκλοφοριακή αγωγή είναι άγνωστο είδος για την Ελλάδα και, κάθε μέρα, σχεδόν, σε κεντρικά σημεία της Αθήνας, καταθέσεις στεφανιών, πορείες κ.λπ., προκαλούν «εμφράγματα».

Θα πρόσθετα και τούτο στα παραπάνω: τα κρατικά αυτοκίνητα που χρησιμοποιούνται από αξιωματούχους κινούνται ανεξέλεγκτα, οι οδηγοί τους παρκάρουν σε πεζοδρόμια και όπου αλλού γουστάρουν κατ΄ εντολήν των «προϊσταμένων» τους και φορτώνουν το δικό τους «βάρος» στην άκρως βεβαρημένη από τις χιλιάδες μετακινήσεις κυκλοφορία. Αφήνω τις θέσεις για παρκάρισμα που καταλαμβάνουν, μπρος από τα σπίτια αυτών των αξιωματούχων. Και το ίδιο ισχύει και με τα αυτοκίνητα των διαφόρων «λεφτάδων».