[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ] Πέντε η ώρα που βραδιάζει

O ήλιος όλο τον χρόνο διαψεύδει αυτό τον στίχο του Λόρκα. Δε βραδιάζει στις πέντε η ώρα! Μόνο όταν μικραίνουν οι μέρες τον Δεκέμβρη, ξανάρχεται στον νου σωστός. Βραδιάζει από τις πέντε, η νύχτα απλώνει την επικράτειά της, μοναδικό σημάδι χειμωνιάτικο σ΄ αυτή την ήπια κατάσταση. Βάλανε στον Λυκαβηττό εκείνες τις συγκλίνουσες ευθείες με τα λαμπιόνια, και την παρέλαση αστεριών στους δρόμους, στολίστηκαν τα μαγαζιά, μας καλούν σε παλιμπαιδισμούς και σάχλες, πάρτε δώρα, φτιάξτε έλατα, ξοδέψτε λεφτά, διαλέξτε στεφάνια για πόρτες, μπάλες, ένα σωρό άχρηστα που γυαλίζουν και θα ενισχύσουν μετά τους σωρούς των σκουπιδιών, οι οποίοι ήδη υψώνονται επικίνδυνα και σιχαμερά. Μα έχουμε σοβαρές υποθέσεις, το άρθρο 16, το ασφαλιστικό, τα επιτόκια, το Κυπριακό, δεν υπάρχει διάθεση για γιορτή, άδικα προσπαθείτε. Το δώρο Χριστουγέννων θα πάει σε χρέη, δεν περισσεύει τίποτα. Δεν θα υποκύψουμε στην επιπολαιότητα που μας χτυπά την πόρτα, κι ας μεγαλώνει η νύχτα ένα λεπτό καθημερινά. Πλησιάζει η μεγαλύτερη της χρονιάς, εντάξει, μια νύχτα είναι θα περάσει, δεν είμαστε χαζοί, το ξέρουμε. Οι πρώτοι άνθρωποι δεν ήξεραν ίσως, φοβόνταν τα θηρία, άναβαν φωτιές, έχουμε εξελιχτεί σ΄ αυτό το θέμα. Ίσως οι επινοητικοί Σουμέριοι πρώτοι έβαλαν τα γενέθλια κάποιου θεού στα τέλη Δεκεμβρίου, να ανάβουν φώτα με έξοδα των ιερατείων! Οι Χριστιανοί ξεπατίκωσαν τα γενέθλια του Μίθρα, διώχνοντας εκείνο τον θεό, και συνέχισαν την παράδοση. Αιώνες τώρα κάθε Δεκέμβρη βραδιάζει στις πέντε κι οι άνθρωποι γιορτάζουν κι ανάβουν φώτα και στολίζουν δέντρα και κάνουν δώρα, και τέτοιες σάχλες. Μήπως, τελικά, είναι πιο σημαντικές οι σάχλες αυτές από τα βαριά προβλήματα που μας κόβουν την όρεξη να τις επαναλάβουμε;