τη… «Στενογραφία»

Τα πεζά κείμενα του Κώστα Μαυρουδή,(«Στενογραφία», Εκδ. Κέδρος) ανήκουν ουσιαστικά στην ποίηση και σε μια φιλοσοφική διάθεση να εκφράσει καταστάσεις, πρόσωπα και γεγονότα του βίου. Αυτός ο ιδιαίτερα ευαίσθητος ποιητής της γενιάς μας έχει κάνει εισαγωγή αυτής της διαθέσεως και στο προηγούμενο πεζό βιβλίο του, τις «Κουρτίνες του Γαριβάλδη». Εδώ όμως είναι πιο συνθετικός και θα έλεγα και περισσότερο μεταφυσικός. Η μνήμη και οι διεργασίες της δημιουργούν: συνθέσεις, επιθυμίες, έρωτα για τη ζωή και τον θάνατο και λέξεις, λέξεις που η λογοτεχνία δημιουργεί ευωχία και παρατεταμένη αισθητική. Είναι λεπτουργός ο Μαυρουδής, έχει επιδέξια δάχτυλα και μάτια και φτιάχνει αυτά τα κρυστάλλινα κομμάτια. Που θέλουν χρόνο, πειθαρχία και πίστη στην ομορφιά. Και η ποίησή του έχει αυτά τα στοιχεία, αλλά εδώ απογειώνεται και παράγει(να τι έψαχνα) ένα άρωμα που σε μεθά. «Στενογραφία» λοιπόν: του χρόνου, των αισθημάτων, των ταξιδιών και σε κάθε ψίχουλο που γίνεται μεγάλος όγκος και ουρανός για τον γράφοντα.

Η λογοτεχνία- και πάντα εννοώ την καλή- έχει αυτές τις δυνατότητες. Ανατρέπει τον κόσμο και τα δεδομένα. Κυρίως όμως ανακατεύει τα χαρτιά της ζωής και πάντα χάνει.

Με αυτό που ισχύει: ότι οι νικημένοι θα είναι οι νικητές! Ξεχωρίζω πολλές ενότητες, αλλά μερικά κομμάτια υπερβαίνουν το επιτυχημένο και πετάνε. «Δεκατρείς θέσεις για τον Εστέτ», «Σκιές» κ.ά. Ψηφίδες σκέψεων, λέξεις, έννοιες μουσικές και κυρίως ο άνθρωπος πρωταγωνιστούν σε αυτό το υπέροχο βιβλίο του Κώστα Μαυρουδή.

Εδώ υπάρχει στυλ, στιλπνότητα και πυκνότητα του λόγου. Είναι μαθήματα ύφους. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι η λογοτεχνία είναι βάλσαμο της ψυχής του ανθρώπου. Όλοι μπορεί να γίνουμε στενογράφοι, όλοι μπορεί να είμαστε ονειροπόλοι.