Σεξ, τεμπελιά και Χάιντεγκερ

ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΤΟΥ ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΒΕΓΕΡΓΚΑΝΣ ΟΤΑΝ ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ, ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΕΚΘΕΤΕΙ ΟΣΑ ΕΞΩΣΥΖΥΓΙΚΑ ΚΕΡΑΤΑ ΕΧΕΙ ΣΥΓΚΡΑΤΗΣΕΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ. ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕ, ΑΣ ΠΟΥΜΕ. Σ΄ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΟΜΩΣ Η ΚΥΡΙΑ ΒΕΓΕΡΓΚΑΝΣ ΘΑ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΒΡΑΒΕΙΟΥ GΟΝCΟURΤ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΝΕΜΗΘΗΚΕ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ. ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ, ΟΠΩΣ ΣΥΝΗΘΙΖΟΥΝ ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ, ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΗΝ ΕΠΕΙΣΕ ΟΤΙ ΑΥΤΑ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΠΡΙΝ ΝΑ ΤΗ ΓΝΩΡΙΣΕΙ Έ να παιδί και πέντε κορίτσιαέκαναν οι γονείς του. Ο μοναχογιός, φουσκωμένος σα διάνος από τη λατρεία της μάνας του, αγαπά και ο ίδιος τον εαυτό του, γι΄ αυτό και έλκει την αγάπη των γυναικών- για τις οποίες συχνά δεν αισθάνεται τίποτα.

Στα εξήντα του είναι μια ανικανοποίητη, ναρκισσευόμενη καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία, γνωστός συγγραφέας και σκηνοθέτης.

Κάτι σαν τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι στο Οκτώμισι, ο μεσήλικας αφηγητής είναι εραστής πολλών γυναικών και νόμιμος σύντροφος κάποιας που ψιλοκάνει τα στραβά μάτια(άλλη μια μαμά δηλαδή). Είναι ΒΙ ΒΛΙ ΟΔΡΟΜΙ Ο
ιδέεs
ιδέεs
ένας άντρας που τρελαίνεται για τις γυναίκες, ένας συγγραφέας που βαριέται το γράψιμο, τους φίλους, τις λογοτεχνικές συζητήσεις και τις τηλεοπτικές εμφανίσεις- στις οποίες ενδίδει μόνο όταν προτείνονται από ένα ζευγάρι ελκυστικά πόδια.

Ο Βεγεργκάνς μοιάζει αλώβητος από τη ζωή: τα παιδιά του έχουν μεγαλώσει. Όλοι περιμένουν το βιβλίο του. Κι όταν ανακοινώνει ότι θα «γράψει», βαράνε προσοχές. Αλλά περνάει κρίση. Γιατί; Σίγουρα τα άσχημα οικονομικά του δεν συνιστούν επαρκή αιτιολογία. Περνάει κρίση λόγω ηλικίας. Και επειδή έχει όλο αυτόν τον ελεύθερο χρόνο. Είναι στον κόσμο του, χωμένος στα ρομαντικά υπαρξιακά του (παραθέτει Σταντάλ, Ουγκό, Χέγκελ, Χάιντεγκερ, Δουμά). Και όπως μόνον οι τεμπέληδες- ή οι συγγραφείς μεταξύ βιβλίωνδικαιούνται, εντρυφεί με πολυτέλεια χρόνου στο παρελθόν του, το οποίο βγάζει στη φόρα σε ένα μάτσο φλας μπακ.

Ο άνθρωπος τα θέλει όλα. Θέλει να κάνει τη γυναίκα του ευτυχισμένη. Θέλει τις άλλες. Θέλει να γράψει βιβλία. Αλλά και να ζει τη ζωή του. Όπως επισημαίνει, «η διανοητική εργασία πληρώνεται με την απάρνηση πιο άμεσων ικανοποιήσεων». Τα βράδια αυνανίζεται, κυριολεκτικά Το βιβλίο του Βεγεργκάνς είναι ένας εν μέρει αυτοβιογραφικός απολογισμός της εξηντατοσάχρονης ζωής του αποκαλούμενου «Βέλγου Γούντι Άλεν» και μεταφορικά, αντί να γράφει. Δεν ξέρει τι να πρωτοκάνει και κάνει τελικά εκείνα που δεν τον ωφελούν- ή ίσως ακριβώς εκείνα που τον ωφελούν, ποιος ξέρει; Βγάζει έτσι τη γλώσσα του στον χρόνο που περνάει, αφού «δεν περνάει ο χρόνος, εμείς περνάμε».

Προς το τέλος του βιβλίου αντιλαμβάνεται επιτέλους ότι η αειθαλής, ζωηρή μητέρα του ίσως πεθάνει. Πριν από αυτόν, όπως είναι φυσικό, παρότι ο ίδιος θα ήθελε να πεθάνει μαζί του- διότι όταν χάσεις τη μητέρα αναγκάζεσαι να μεγαλώσεις ο ίδιος, και ο ήρωας μας αυτό το αποφεύγει: Φλερτάρει την ανωριμότητα σαν ωραία πιτσιρίκα.

Η Εύη Λαμπροπούλου έχει γράψει τα μυθιστορήματα Χάπι Λου και Σχεδόν Σούπερ.

Σαββατοκύριακο 2-3 Δεκεμβρίου 2006.5