«Η σκύλα είναι νεκρή !»

Κ
ι αν δεν είχε επιμείνει μέχρι τέλους, παρά την κακή υγεία του, στις αυτοκαταστροφικές συνήθειες των εβδομήντα τσιγάρων ημερησίως και του ποτού μέχρι τελικής πτώσεως, ίσως να είχε αναθέσει στον Τζέιμς να… εξοντώσει τον κινηματογραφικό αδελφό και έκτυπό του!! Τηρώντας έτσι, έστω και με καθυστέρηση ετών, την υπόσχεση που είχε δώσει το 1961- όταν η σύγκρουση με τον παραγωγό Μακ Γκλόρι του κόστισε μια καρδιακή προσβολή- να μην ξανασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Υπόσχεση που ο Φλέμινγκ γρήγορα αθέτησε μπροστά στη διαφαινόμενη χρυσή φήμη που υποσχόταν η μεταφορά στην κινηματογραφική οθόνη των περιπετειών του θρυλικού Μποντ.

Έτσι ο τρωτός και προβληματισμένος«ο ήρωας σκοτώνει δυο κακούς, κανένα πρόβλημα» λέει ο Μποντ στο «Casino Royale» «αλλά όταν ο ήρωας Le Chiffre επιχειρεί να σκοτώσει τον Μποντ, με το επιχείρημα ότι εκείνος είναι ο κακός της ιστορίας, τότε ο Μποντ, που ξέρει ότι δεν είναι κακός, βλέπει και την άλλη όψη. Κακοί και ήρωες, στο ίδιο καζάνι! Ο ευαίσθητος- «το βλέμμα του Μποντ ξεχείλιζε από τρυφερότητα(!)» γράφει ο Φλέμινγκ στην Επιχείρηση Μoonraker, «Γκαλά είσαι η αγάπη μου»- ο μυστικός πράκτορας της ψυχροπολεμικής περιόδου που δεν πάλευε μόνο εναντίον των κακών αλλά και για το χαμένο γόητρο της Βρετανίας στο μεταπολεμικό σκηνικό των δύο υπερδυνάμεων, ο «εμφανίσιμος με τρόπο σκοτεινό και κάπως αμείλικτο, με την ουλή να ασπρίζει στο αριστερό του μάγουλο… ήρεμος και κοντρολαρισμένος, καμωμένος θαρρείς από την ίδια θανατερή πάστα με τους άλλους», όπως περιγράφεται στον Λογοτεχνικά εικονογραφημένα:
Λογοτεχνικά εικονογραφημένα:
«Κατάσκοπο που μ΄ αγάπησε», αποσπάσθηκε από το μυθιστορηματικό του προφίλ και μπήκε στον χορό των κινηματογραφικών παραλλαγών και μεταμορφώσεων.

Συγγραφέας και ήρωας έδωσαν το στίγμα, το είδος(κατασκοπικό θρίλερ ή μάλλον περιπέτεια), το θρυλικό όνομα και την «άδεια να σκοτώνει». Και ο κινηματογραφικός ήρωας, άτρωτος και ακαταμάχητος, υποκαθιστώντας με την «εκτυφλωτική» γοητεία ενός Σον Κόνερι, Ρότζερ Μουρ ή Πιρς Μπρόσναν τα χαρακτηριστικά ενός αφηγηματικού προσώπου, εκτέλεσε την εντολή!

Η πλοκή συρρικνώθηκε σε εικόνες εντυπωσιακής δράσης, όπου τα λόγια είναι περιττά για δέκα και πλέον λεπτά. Δράση που έχοντας απολέσει την ψυχολογική διάσταση και αγωνία δραπετεύει από τους κλειστοφοβικούς χώρους ή τις χαρτοπαικτικές λέσχες(η παρτίδα του μπριτζ στο «Μoonraker» και του πόκερ στο «Casino Royale» καταλαμβάνουν μεγάλο μέρος της ιστορίας) και εκτυλίσσεται σε αναγνωρισμένα σκηνικά, εξωτικών ή ιστορικών τόπων, που παίρνουν πάνω τους και το βάρος των αντιθέσεων: τριτοκοσμική βρωμιά, πολιτισμική συσκότιση ή έκπτωση και τρομοκρατία(σε αντικατάσταση του κομμουνιστικού κινδύνου) απέναντι στο φως, την εξέλιξη ή την ένδοξη ιστορία- από τα φτωχά και επικίνδυνα σοκάκια του Καΐρου στις πλαστικές καλλονές της Καλιφόρνιας και από τα κανάλια της Βενετίας στον απολίτιστο Αμαζόνιο(«Μoonraker»), από τη Μαδαγασκάρη στο Λονδίνο και από τις Μπαχάμες στο Μαυροβούνιο(«Casino Royale»). Αντισταθμίζουν και αναπληρώνουν επίσης το πάθος του Φλέμινγκ για αναλυτικές περιγραφές, που κλιμακώνονται με μια αδιόρατη αμφισημία: το βασανιστήριο του δεμένου στην τρύπια καρέκλα Μποντ, στο «Casino Royale», θα μπορούσε να κατηγορηθεί για σαδιστική ακριβολογία ενώ στην αποπλάνηση της Βέσπερ Λιντ ο διάλογος των σωμάτων προμηνύει μαζί με το πάθος, το λάθος!

Περιγραφική εμμονή που αποτυπώνεται και στην απόδοση των χαρακτήρων, καλών αλλά και κακών. Στα μυθιστορήματα ή τις νουβέλες του Φλέμινγκ οι αντίπαλοι ή οι προδότες είναι αφηγηματικά αντάξιοι του Τζέιμς Μποντ. Πρόσωπα συχνά υπεράνω υποψίας, άλλοτε αντιφατικά- ο ταγματάρχης Σμάιθ υπήρξε λαμπρό στέλεχος της Μυστικής Υπηρεσίας πριν μεταμορφωθεί σε κλέφτη, στη νουβέλα «Επιχείρηση Οctopussy», σίγουρα πάντως όχι κωμικά ή καρικατούρες σαν τα γνωστά «Σαγόνια». Αν κάτι διατηρούν και στην κινηματογραφική διάστασή τους, είναι το στίγμα του παρανοϊκού δικτατορίσκου, που ονειρεύεται να δημιουργήσει τη δική του αρία φυλή στο Διάστημα ή στον βυθό της θάλασσας, «σαν εκείνους που νομίζουν ότι είναι θεοί, κανονικοί ψυχοπαθείς, με σκέψη συγκροτημένη αλλά τελείως φανατισμένοι, με σύμπλεγμα κατωτερότητας και λαχτάρα για εκδίκηση».

Η μεγάλη έκπληξη πάντως είναι οι γυναίκες. Γοητευτικές, ικανές, αντιφατικές και ευάλωτες, φλερτάρουν με την προδοσία («Casino Royale») αν και στο τέλος θυσιάζονται για την επιβίωση του Μποντ. Ποθητές στην ατομικότητα κι όχι στα πολλαπλά «πλαστικά» είδωλά τους, σκιαγραφούνται με αφηγηματική επάρκεια, γίνονται το κεντρικό αφηγηματικό πρόσωπο(«Ο κατάσκοπος που μ΄ αγάπησε» είναι μυθιστόρημα γραμμένο από την πλευρά μιας γυναίκας!) και τελικά φιλτράρονται από τη συγκλίνουσα δυσπιστία(και συνωμοσία) συγγραφέα και ήρωα. «Η σκύλα είναι νεκρή!» είναι η καταληκτική φράση του Μποντ στο «πρώτο» «Casino
Royale». Δυο βιβλία μετά, στο «Μoonraker», και μετά την τραυματική(:) απόρριψή του από την Γκαλά, ο Μποντ προετοιμάζεται για «τον ρόλο που περιμένουν από εκείνον. Τον σκληρό κοσμοπολίτη. Τον μυστικό πράκτορα. Τον άνδρα σιλουέτα».