ΡΙΠΕΣ Ανεπίδεκτοι

ΕΙΝΑΙ απορίας άξιο τι μπορεί να προσδοκά η ηγεσία του υπουργείου
Δημόσιας Τάξης από τη συγκρότηση ειδικών μονάδων για τη σύλληψη διαδηλωτών.

ΕΥΚΟΛΑ μπορεί να κατανοήσει κανείς τις αντιδράσεις. Και μόνον η θέα των
ομάδων – με ειδικές φόρμες εργασίας και κράνη χωρίς όμως διακριτικά – θα
προκαλεί την οργή των διαδηλωτών.

ΕΞΙΣΟΥ εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί χίλιες δυο παρενέργειες. Τι θα
συμβεί για παράδειγμα αν οι ειδικές ομάδες μπουν σε μία διαδήλωση για να
συλλάβουν έναν εκ των συμμετεχόντων, τον οποίο θεωρούν, καλώς ή κακώς, ύποπτο
για την τέλεση αδικήματος. Θα απομακρύνονται όλοι οι άλλοι διαδηλωτές για να
τους αφήσουν να κάνουν τη δουλειά τους; Ή μήπως θα ανοίγει νέος και
ενδεχομένως ακόμα σοβαρότερος κύκλος βίας; Φυσικά το δεύτερο.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ το πρόβλημα δεν περιορίζεται στη λειτουργία των ομάδων που θα
είναι, έτσι κι αλλιώς, ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη. Πολύ πιο επικίνδυνη είναι η
νοοτροπία και η πολιτική στην οποία παραπέμπει μια τέτοια προσέγγιση στην
αστυνόμευση των διαδηλώσεων.

ΟΛΑ τα τελευταία χρόνια η αναποτελεσματικότητα των αστυνομικών μέτρων
και η απουσία σχεδίων πρόληψης επέτεινε τα κρούσματα βίας. Όποτε όμως οι
αστυνομικές μονάδες περιφρούρησαν τους πιθανούς στόχους, απέκλεισαν τα κτίρια
που θα μπορούσαν να καταληφθούν και παρακολούθησαν από κοντά τους
γνωστούς-άγνωστους, και τα επεισόδια ήταν περιορισμένα αλλά και οι
διαμαρτυρίες για τη συμπεριφορά των αστυνομικών.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ούτε οι επιτυχίες ούτε τα παθήματα γίνονται μαθήματα!