Πρόσωπα Τραπεζάκι στην πλατεία

Στο Μιλάνο, ένας μηχανικός βγάζει τραπεζάκι στην πλατεία και ακούει τις
ιστορίες των περαστικών. «Όποιος δεν έχει κανέναν για να μιλήσει, έρχεται σε
μένα», εξηγεί.

Σέρτζο Ναπολιτάνο. Στο τραπεζάκι του, στην Πλατεία Σαν Μπαμπίλα, στην καρδιά του Μιλάνου

Η ιδέα τού ήρθε στο ασανσέρ. Σ’ εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα που το βλέμμα
πηγαίνει από τη μύτη του παπουτσιού ώς τις οδηγίες για το μέγιστο επιτρεπόμενο
βάρος. «Προτιμά κανείς να διαβάζει αυτές τις άχρηστες πληροφορίες, αντί να
αφιερώσει ένα λεπτό προσοχής στον διπλανό του και να τον ακούσει. Το γεγονός
είναι πως, στην εποχή της παγκόσμιας επικοινωνίας, δεν επικοινωνούμε πλέον»,
λέει ο Σέρτζο Ναπολιτάνο, 35 χρόνων, ειδικός στα τραπεζικά συστήματα
ασφαλείας. Έτσι λοιπόν αποφάσισε να γίνει ένα είδος λαϊκού εξομολογητή. Στην
Πλατεία Σαν Μπαμπίλα, στην καρδιά του Μιλάνου, κάθε Κυριακή, στις 10 ακριβώς,
στήνει ένα τραπέζι με τέσσερις καρέκλες και τη γραπτή πρόσκληση: «Αν θέλεις να
πεις δυο κουβέντες, κάθησε. Είναι δωρεάν».

Στις δέκα φορές που έχει στήσει ώς τώρα το τραπεζάκι του, έχουν περάσει απ’
αυτό καμιά ογδονταριά άνθρωποι. Η επιτυχία είναι τέτοια, που γίνονται σκέψεις
για «υποκαταστήματα» – υπάρχουν υποψήφιοι στη Ρώμη και το Τορίνο -, ενώ η
πρωτοβουλία του Σέρτζο απέκτησε και την ιστοσελίδα της στη διεύθυνση www.duechiacchieregratis.it.
«Δεν περίμενα τόση επιτυχία. Φαίνεται ότι τα SMS και τα «τσατ-ρουμς» δεν
αρκούν, υπάρχει η ανάγκη να κοιτάζεις τον άλλον στα μάτια», λέει ο Σέρτζο.
Προσφέρει τον χρόνο του δωρεάν, «αν και ένας τύπος που πουλάει πιο κάτω
τσάντες και ζώνες μού είπε πως αν ζητούσα έστω ένα ευρώ, θα ήταν καλύτερα· ο
κόσμος δεν έχει πια εμπιστοσύνη όταν ακούει τη λέξη δωρεάν. Είμαστε όλοι
δύσπιστοι».

Έρχονται και νέοι, στην πλειονότητά τους όμως οι επισκέπτες του είναι
ηλικιωμένοι· μερικές φορές σε ζευγάρια, πιο συχνά όμως μόνοι, οι περισσότεροι
εκ των οποίων άνδρες. Η ηλικιωμένη που περνάει τη ζωή της φροντίζοντας τον
σύζυγο και έναν άρρωστο αδελφό, ο θυρωρός που θυμάται τον Πόλεμο, ο
συνταξιούχος που πασχίζει να τα βγάλει πέρα ώς το τέλος του μήνα, ο
ηλικιωμένος πρύτανης που ξέρει τα πάντα για την Ενετική Δημοκρατία αλλά δεν
ξέρει με ποιον να μιλήσει γι’ αυτήν, η γυναίκα από την Ερυθραία που αφηγείται
πώς ανακάλυψε τον Θεό, ο μουσουλμάνος που απαγγέλλει στίχους από το Κοράνι. Η
Ισπανίδα που έφτασε στην Ιταλία ακολουθώντας τον σύζυγο και διαμαρτύρεται για
την πεθερά, ο φοιτητής από τη Νάπολι που ψάχνει για δουλειά. Ζωές συνηθισμένες
που διασταυρώνονται σ’ ένα τραπεζάκι στη μέση μιας πλατείας, άνθρωποι που
εντυπωσιάζονται καθώς κάποιος τους ακούει. Ο Σέρτζο μίλησε στη «Λα Στάμπα» για
έναν ακόμη που πέρασε, έριξε μια ματιά και είπε περιφρονητικά: «Είμαι
καθηγητής Πανεπιστημίου. Αντί για δωρεάν, θα έπρεπε να πληρώσετε εσείς για να
μου μιλήσετε». Έπειτα σήκωσε τον γιακά του και χάθηκε μέσα στο πλήθος, πιο
μόνος απ’ όλους.