ΡΙΠΕΣ Ιδεολογήματα

ΕΙΝΑΙ απορίας άξιο γιατί το ζήτημα των ιδιωτικών πανεπιστημίων
κυριάρχησε για μια ακόμα φορά στη συζήτηση για την παιδεία στη Βουλή. Έτσι κι
αλλιώς στην πράξη λίγα πράγματα θα αλλάξουν.

ΠΡΩΤΟΝ, γιατί ήδη δεκάδες χιλιάδες φοιτητές σπουδάζουν είτε σε
πανεπιστήμια του εξωτερικού πληρώνοντας δίδακτρα είτε σε ΙΕΚ στην Ελλάδα όπου
επίσης πληρώνουν δίδακτρα.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, γιατί και αν επιτραπούν είναι περίπου βέβαιον ότι δεν
πρόκειται να υπάρξουν σημαντικά ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα – το πολύ
πολύ ορισμένες σχολές, όπως η Διοίκηση Επιχειρήσεων, που δεν προϋποθέτουν
μεγάλες επενδύσεις.

ΤΡΙΤΟΝ, και πιο ουσιαστικό, γιατί το πρόβλημα του ελληνικού
πανεπιστημίου δεν είναι ο ανταγωνισμός αλλά η ανεπάρκεια πόρων που διατίθενται
και η απουσία διαφάνειας και αξιοκρατίας.

ΕΤΣΙ στην πραγματικότητα η συζήτηση για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια
υποκρύπτει πολιτικές μάλλον σκοπιμότητες παρά ενδιαφέρον για την παιδεία.

ΓΙΑ την κυβέρνηση βέβαια είναι φανερό ότι προτιμά χίλιες φορές να
συζητείται ένα ιδεολογικό ζήτημα όπου ο καθένας λέει ανώδυνα ό,τι θέλει παρά
να μπαίνει υπό κρίση η πολιτική της στον χώρο της παιδείας – η διάψευση δηλαδή
των προεκλογικών της υποσχέσεων, τα προβλήματα που έχουν προκαλέσει οι
χειρισμοί του υπουργείου Παιδείας και οι περικοπές των δαπανών.

ΑΝΤΙΘΕΤΗ στάση θα περίμενε κανείς από την αξιωματική αντιπολίτευση.
Φαίνεται όμως ότι και γι’ αυτήν τα ιδιωτικά ΑΕΙ και το περιβόητο «άρθρο 16»
υπηρετούν εσωκομματικές αυτήν τη φορά σκοπιμότητες: αποτέλεσαν μια πρώτης
τάξεως ευκαιρία για να ανακυκλώσει τις εσωτερικές της αντιπαραθέσεις και να
δείξει στους πολίτες ότι έχει ακόμα δρόμο να διανύσει.

ΟΣΟ για ορισμένους καθηγητές δεν υπάρχει αμφιβολία πως η επίκληση των
κινδύνων ιδιωτικοποίησης της παιδείας δεν είναι παρά το άλλοθι για να
αντισταθούν σε κάθε αλλαγή που απειλεί να ανατρέψει τη βολή τους!