Δρόμοι

Η Ουκρανία…

… «γιόρτασε» αθόρυβα τη δεύτερη επέτειο της πορτοκαλί επανάστασης. Καμιά
επίσημη εκδήλωση δεν είχε προγραμματιστεί σε ανάμνηση των μαζικών διαδηλώσεων
που πριν από δύο χρόνια άλλαξαν το πρόσωπο αυτής της πρώην σοβιετικής χώρας.
Γιατί ο λαός της ξανάφερε φέτος στην εξουσία τον Γιανουκόβιτς, τον άνθρωπο που
είχαν βάλει στόχο εκείνοι οι διαδηλωτές, καταγγέλλοντάς τον τότε για
καλπονοθεία.

Τα μέσα…

… ενημέρωσης, πριν από δύο χρόνια, ήταν πλημμυρισμένα από «λαϊκή εξουσία».
Από την επανάσταση των ρόδων στη Γεωργία (2003) μέχρι την πορτοκαλί επανάσταση
στην Ουκρανία ένα χρόνο αργότερα, την επανάσταση της τουλίπας στο Κιργιστάν
και την επανάσταση των κέδρων στον Λίβανο, τα μέσα ενημέρωσης παρακολουθούσαν
καθημερινά τη θριαμβευτική πρόοδο της δημοκρατίας. Όμως, όταν ένα εκατομμύριο
Μεξικάνοι ανέβηκαν στο βαγόνι της λαϊκής εξουσίας, καταγγέλλοντας νοθεία στις
προεδρικές εκλογές, όταν κάνουν μέχρι σήμερα ολονυκτίες διαμαρτυρίας έξω από
τη Βουλή, τα μέσα ενημέρωσης σωπαίνουν. «Δύστυχο Μεξικό!» έλεγαν κάποτε. «Πολύ
μακριά από το Ισραήλ, πολύ κοντά στις ΗΠΑ». Οι χρωματιστοί επαναστάτες στις
πρώην σοβιετικές χώρες ήταν φιλοδυτικοί, ενώ οι Μεξικάνοι είναι κατά της
Αμερικής και του ΝΑΤΟ. Ο Ουκρανός Γιουσένκο ήταν «επαναστάτης» όταν ανακήρυσσε
εαυτόν πρόεδρο, αλλά ο Μεξικάνος Ομπραντόρ που κατήγγειλε νοθεία στις
προεδρικές εκλογές από τον αντίπαλό του Καλντερόν (που τον ξεπέρασε με διαφορά
ελάχιστες και αμφισβητούμενες ψήφους) είναι «δημαγωγός». Η Αμερική δεν θέλει
να πέσουν στα χέρια του Ομπραντόρ τα πετρέλαια του Μεξικού. Κι ας μην μοιάζει
ούτε στο δαχτυλάκι του Τσάβες σε επαναστατικότητα.

Οι Δυτικοί…

… παρατηρητές, που είχαν καταγγείλει τις ουκρανικές εκλογές, έβγαλαν τίμιες
τις μεξικανικές εκλογές. Για να παραφράσουμε τον Στάλιν, «δεν έχει σημασία
ποιος ψηφίζει, αλλά ποιος ελέγχει την ψηφοφορία». Στις εκλογές του Λιβάνου,
πέρυσι, οι παρατηρητές δεν είχαν κανένα πρόβλημα με το φιλοδυτικό κόμμα που
κέρδισε περιοχές της Βηρυτού μολονότι είχαν ψηφίσει λιγότεροι από το ένα
τέταρτο των ψηφοφόρων. «Είναι μια γιορτή της δημοκρατίας», είπαν. Οι διαθέσεις
τους άλλαξαν όταν αυτή η «δημοκρατική γιορτή» επαναλήφθηκε στις περιοχές της
Χεζμπολάχ και του φαλαγγίτη στρατηγού Αούν. Ξαφνικά, οι ίδιοι παρατηρητές
άρχισαν να μιλούν για νοθεία. Η επανάσταση των κέδρων δεν έκανε τίποτα για να
προωθήσει τη δημοκρατία. Ούτε για να αποτρέψει τον πόλεμο που ήρθε λίγο
αργότερα. Ούτε για να ανακόψει τις δολοφονίες πολιτικών.

Γιατί…

… σωπαίνουν για το Μεξικό; Η αλήθεια είναι, λέει ο Μαρκ Άλμοντ, ιστορικός
της Οξφόρδης, πως η «λαϊκή εξουσία» έχει γίνει κι αυτή μια παγκοσμιοποιημένη
μάρκα. Όπως τόσες άλλες μάρκες, είναι ιδιοκτησία των Αμερικανών. Οι Μεξικάνοι
και οι άλλοι «λαϊκιστές» που προσπαθούν να την αντιγράψουν, παραβιάζουν το
κοπιράιτ. Όσοι διαδηλωτές κι αν πλημμυρίσουν την Πόλη του Μεξικού, όσο κι αν
διαδηλώσουν, ο Τζορτζ Μπους είναι εκείνος που θα αποφασίσει ποιοι εκπροσωπούν
πραγματικά τον λαό. Η λαϊκή εξουσία δεν έχει σχέση με την αριθμητική, αλλά με
την πολιτική.