[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά, πιο απλά δεν γίνεται. Στην υπόθεση των
συμβασιούχων υπάρχουν δύο ζητήματα, ένα ηθικό και ένα καθαρά πολιτικό. Το
ηθικό είναι, και αυτό, απλό. Δεν μπορείς να πετάς στους δρόμους 200.000
ανθρώπους, οικογενειάρχες στην πλειονότητά τους, με παιδιά, ενοίκια, γονείς,
φροντιστήρια, δόσεις (καταραμένες δόσεις), υποχρεώσεις κάθε λογής να τρέχουν.
Να τρέχουν και να μη φτάνουν και οι υποχρεώσεις και αυτοί που τις έχουν. Και
εσύ βολεμένος, ωραίος, άνετος, να τους αντιμετωπίζεις ως επίμονο αγκάθι που σε
τρύπησε την ώρα που έκοβες αμέριμνος βόλτες στην εξοχή να μαδήσεις την πρώτη
μαργαρίτα που θα βρεις μπροστά σου. Όχι. Πρόβλημα και δικό σου είναι αυτοί οι
άνθρωποι. Αλλιώς σε έχει καταλάβει το σύνδρομο «Μαρία Αντουανέτα» και
αναρωτιέσαι, «μα αφού δεν έχουν δουλειά, γιατί επιμένουν να τους δώσουν; Εμείς
λέμε πώς και πώς να είχαμε λιγότερη»! Εμείς, όλοι εμείς, οι συνήθως (και
μονίμως) στην πρίζα…

Με δύο σκέλη

Το πολιτικό θέμα σε σχέση με τους συμβασιούχους έχει δύο σκέλη. Το πρώτο αφορά
το τι κάνει αυτή η Πολιτεία για τους πολίτες της. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του
κόσμου, θεωρείται αυτονόητο ότι το κράτος έχει συνέχεια. Ότι η αλλαγή
κυβέρνησης δεν σημαίνει και αυτόματη διακοπή των υποχρεώσεων της Πολιτείας
έναντι τρίτων και των πολιτών της. Εκάστοτε η κυβέρνηση αναλαμβάνει να
συνεχίσει ό,τι η προηγούμενη άφησε στη μέση. ΄Η να διορθώσει ό,τι δεν έκανε
σωστά. Αυτά αλλού. Εδώ θεωρείται αυτονόητη η… α-συνέχεια! «Α, για όλα φταίνε
οι προηγούμενοι». Ακούω τούτες τις ημέρες στα κανάλια να ωρύονται τα
κυβερνητικά στελέχη «για τις τεράστιες ευθύνες του ΠΑΣΟΚ στο θέμα των
συμβασιούχων». ΟΚ. Και λοιπόν; Γι’ αυτό δεν σας ανέθεσε τη διακυβέρνηση της
χώρας ο ελληνικός λαός; Να λύσετε εσείς τα προβλήματα; Να διορθώσετε τα λάθη;
Τρελαίνομαι. Μου ‘ρχεται να σπάσω την τηλεόραση, αλλά σιγά να μην το κάνω για
τα μάτια του Προκόπη.

Το άσπρο – μαύρο

Χωρίς να έχουμε εξαντλήσει το πρώτο σκέλος, οφείλω να σας ενημερώσω για το
δεύτερο σκέλος του πολιτικού ζητήματος που αφορά τους συμβασιούχους. Είναι το
τι συνέβη προεκλογικά. Και επειδή παρατηρώ ότι το τελευταίο διάστημα που έχουν
σφίξει τα γάλατα σε σχέση με το πρόβλημα, ο Προκόπης και τα άλλα «παιδιά»
θέλουν να κάνουν το άσπρο – μαύρο, ούτε καν γκρι, επισημαίνω ότι με τους
ανθρώπους αυτούς η Νέα Δημοκρατία έπαιξε χοντρά. Την τελευταία εβδομάδα προ
των εκλογών, σε αλλεπάλληλες συνεντεύξεις του και στη συγκέντρωση στο
Σύνταγμα, στις 4 Μαρτίου 2004, ο πρόεδρος Κώστας έκλεισε το μάτι στους
συμβασιούχους. Τους είπε ότι με το που θα γίνει κυβέρνηση, θα τους
μονιμοποιήσει. Όλους. Ανεξαιρέτως. Χωρίς δεύτερη συζήτηση. Οριστικά. Γιατί
τους το είπε; Είχε κανένα κόψιμο για τους συμβασιούχους; Τον ένοιαζε η τύχη
τους; Του χαλούσε τον ύπνο η ύπαρξή τους; Τον εμπόδιζε να παίξει ρακέτες; ΄Η
να απολαύσει τα DVD του; Όχι βέβαια. Τα ψηφαλάκια τους ήθελε. Και τα πήρε
σχεδόν μέχρις ενός. Μετεκλογικές έρευνες έδειξαν ότι οι συμβασιούχοι σε
ποσοστό 85% ψήφισαν Νέα Δημοκρατία. Άρα, εδώ έχουμε ένα καθαρό, σοβαρό, μεγάλο
ψέμα, που ελέχθει για να ξεγελάσει αυτούς τους ανθρώπους. Ε, αυτό, ο
Καραμανλής θα το πληρώσει. Δεν υπάρχει θέμα.

Συμβασιοδικείο…

Πάντως μέχρι να έρθει η ώρα που ο Καραμανλής θα πληρώσει, το ψέμα που είπε για
να ξεγελάσει και να παρασύρει τους συμβασιούχους να τον ψηφίσουν, κάτι πρέπει
να γίνει. Ακούω διάφορους που λένε ότι πρέπει να υπάρξει λύση με κοινωνικά
κριτήρια. Πολύ ωραία. Θα προσληφθούν όλοι. Διότι, προφανώς, όποιος τρέχει να
δουλέψει στο Δημόσιο ή στους δήμους με 600 ευρώ τον μήνα, έχει πρόβλημα ο
άνθρωπος. Αλλιώς, θα έβρισκε δουλειά ανάλογη με τα προσόντα του, όσα έχει
τέλος πάντων. Αυτό όμως που δεν μπορώ να δεχθώ είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί θα
πληρώσουν τα λάθη των κυβερνήσεων. Της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ – γιατί και το ΠΑΣΟΚ
έχει ευθύνες, μεγάλες μάλιστα, για τη δημιουργία του φαινομένου. Πάντως, μια
και είναι της μόδας τα διάφορα -δικεία, γιατί δεν φτιάχνουν ένα…
συμβασιοδικείο, το οποίο θα επιλαμβάνεται υποθέσεων συμβασιούχων; Ίσως είναι η
λύση.

Πότε πάμε σε εκλογές

Όλοι έχουμε λύσεις για όλα, αρκεί να μη μας αφορά άμεσα το πρόβλημα. Διότι τα
γνωρίζουμε όλα, τα κατέχουμε όλα για την ακρίβεια. Επιπλέον απορούμε πώς αυτοί
που μας κυβερνούν, αδυνατούν να αντιληφθούν ότι η επίλυση ενός θέματος είναι
τόσο απλή, μα τόσο απλή. Είμαστε οπαδοί της άποψης «κάνε εμένα πρωθυπουργό για
24 ώρες και θα σου λύσω όλο το πρόβλημα της Ελλάδας». Μεγάλε, όλο; ΟΚ., αλλά
υπάρχει ένα πρόβλημα που μόνο ο Καραμανλής μπορεί να το λύσει. Είναι το πότε
πάμε σε εκλογές, Ιούνιο ή Οκτώβριο. Τα στελέχη της κυβέρνησης, σχεδόν όλα,
υποστηρίζουν ότι οι εκλογές θα γίνουν τον Οκτώβριο. Το υποστηρίζουν με τόση
θέρμη, που αρχίζεις να σκέφτεσαι ανάποδα – για να το λένε, μόνο τον Οκτώβριο
δεν θα γίνουν. Υπουργός που του έχω εμπιστοσύνη (συμβαίνει και αυτό!), μου
εξηγούσε ότι το σενάριο «εκλογές τον Ιούνιο» έχει μια αξιοπρόσεκτη παράμετρο:
τις Εξετάσεις των παιδιών. Ότι δεν γίνεται προεκλογική περίοδος εν μέσω
Πανελληνίων. Σωστό, αλλά άμα είσαι Καραμανλής και καίγεσαι μη σου προκύψει
κάνα μεγάλο φασούλι με πυρκαγιές, λιμάνια και καράβια του «Μανόλο», κάνεις την
καρδιά σου πέτρα και πας σε εκλογές 3 Ιουνίου, που είναι ημέρα Κυριακή και
λογικά θα έχει ήλιο.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Να ξαναθυμηθεί το «Γιώργο, άλλαξέ τα όλα»

Τις παρέλαβαν τις εκθέσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα η Μαριλίζα, ο Καρτάλης,
ο Τσούρας και η λοιπή ομάδα που όρισε ο Γιώργος και τις μελετούν πυρετωδώς,
προκειμένου να του συντάξουν μια έκθεση για να ξέρει κι εκείνος τι «έπαιξε»
και το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να συντρίψει τη Νέα Δημοκρατία (όχι πως υπήρχε ποτέ
τέτοια πρόβλεψη, αλλά λέμε τώρα). Πληροφορούμαι ότι σε αρκετές από τις
εκθέσεις ειδικά από την περιφέρεια, και αυτό έχει μια σημασία, επισημαίνεται
πως μία από τις βασικές αιτίες της ήττας ήταν οι επιλογές που έγιναν σε
επίπεδο προσώπων. Με άλλα λόγια, υποστηρίζεται ότι όπου έχασε το ΠΑΣΟΚ, έχασε
γιατί τα στελέχη που ορίστηκαν ως υποψήφια ήταν απαξιωμένα από την περίοδο της
διακυβέρνησης της χώρας από το κόμμα. Που σημαίνει ότι κανείς στο ΠΑΣΟΚ δεν
φαίνεται να κατάλαβε ότι οι εκλογές του 2004 δεν χάθηκαν από τα πάνω, γιατί ο
τάδε υπουργός ήταν αποτυχημένος ή γιατί ο δείνα υφυπουργός είχε «μακριά χέρια»
(έπαιξαν και αυτά ρόλο βέβαια), αλλά γιατί το λεγόμενο «τοπικό» ΠΑΣΟΚ
προκάλεσε την κοινωνία. Με πράξεις, ενέργειες, αλαζονικές συμπεριφορές,
αδικαιολόγητο πλουτισμό. Συμπέρασμα: να τις μελετήσει καλά τις εκθέσεις ο
Γιώργος. Και να ξαναθυμηθεί το «Γιώργο, άλλαξέ τα όλα» – γενικώς…