ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το τροπάριο του Πολυτεχνείου

Α, οι «βολεμένοι» πηγαίνετε να κρυφτείτε, ακόμα και από πλήξη. Το ίδιο
τροπάριο σε κάθε επέτειο Πολυτεχνείου, για τη γενιά που βολεύτηκε, για τους
πολιτικούς που εξαγόρασαν τη συμμετοχή τους. Η γενιά του Πολυτεχνείου, αυτοί
οι σημερινοί πενηντάρηδες και κάτι, όσοι συμμετείχαν τέλος πάντων στην
εξέγερση, εκνευρίζουν τόσο όσο σεβασμό εμπνέουν οι «ήρωες» για τους οποίους
ανάβουν τα λιβάνια κάθε χρόνο – και τα δακρυγόνα. Πάει μπροστά η σημαία – οι
σημαίες των γονιών μας -, περπατά αργά η τιμητική φρουρά, κι εκείνοι γερνάνε
και κάνουν κοιλίτσα και έχουν αυτοκίνητο και κυνηγάνε το μεροκάματο. Τι
αντιηρωικό! Τι βολεψιάρικο! Τι απογοητευτικό! Έπρεπε να είναι ακόμα πίσω από
τα κάγκελα, να περιμένουν το τανκς. Ή να έχουν κάνει χαρακίρι, που η ουτοπική
επανάσταση, την οποία ορισμένοι ονειρεύτηκαν, δεν έλαβε χώρα. Πώς τόλμησαν να
επιβιώσουν και να μας ξενερώνουν έτσι; Κι αν σας πω ότι πράγματι, ξέρω
μερικούς που δεν την άντεξαν την καθημερινότητα και παρέδωσαν την
ενεργητικότητά τους, τη ζωή τους, σε μια πράξη παρόμοια με χαρακίρι, θα
ηρεμήσετε άραγε λάτρεις των ηρώων; Όχι, βέβαια. Θα αρχίσετε να κατηγορείτε
όσους «εξαγόρασαν» την παρουσία τους στο Πολυτεχνείο και έγιναν πολιτικοί.
Ασυγχώρητο κι αυτό, έτσι; Πολιτικοί δικαιούνται να γίνουν μόνο όσοι είχαν
μπαμπά πολιτικό, ή θείο το πολύ. Μέχρι τρίτου βαθμού συγγένεια. Όχι αυτοί που
σε μια πολιτική εξέγερση απέδειξαν ηγετικά προσόντα και ύστερα παρέμειναν στο
ίδιο κουρμπέτι τριάντα τρία χρόνια. Πόσο πρέπει να ενοχλεί κατά βάθος αυτή η
ρημάδα η ανάμνηση του Πολυτεχνείου, για να εμπνέει διαρκώς το ίδιο
κατηγορητήριο! Φετίχ όπου επενδύουν τα επαναστατικά τους όνειρα διάφοροι
ακραίοι, οι οποίοι ποτέ δεν κατάλαβαν γιατί έγινε, και θέλουν να μειώσουν
οπωσδήποτε αυτούς που στ’ αλήθεια την έκαναν.