ΜΑΤΙΕΣ Οι δικαστικοί

Σε πολύ άσχημη ώρα, πράγματι, βγήκε η απόφαση του Μισθοδικείου για την αύξηση
των αποδοχών των δικαστικών, αφού την ίδια στιγμή το Ελεγκτικό Συνέδριο άφηνε
ξεκρέμαστους χιλιάδες συμβασιούχους, που δεν καλύπτονται από το Διάταγμα
(164/2004) Παυλόπουλου. Και βέβαια πέρα από την ουσία, τα χρήματα, αλλά και
τις εύλογες αντιδράσεις της κοινής γνώμης, υπάρχει και το μπλέξιμο. Το νομικό
αδιέξοδο. Που δεν ξεπερνιέται με νόμο.

Εδώ, όμως, ας κάνουμε μια στάση: είναι απαράδεκτα χαμηλοί – κατά τη γνώμη μου
– οι μισθοί των δικαστικών. Δεν είναι δυνατόν ένας αρεοπαγίτης να παίρνει
(μεικτά) 4.240 ευρώ και ένας εφέτης 3.700! Πιστεύω ότι οι λειτουργοί αυτοί, οι
εργαζόμενοι αυτοί, πρέπει να πληρώνονται καλά. Πολύ καλά. Έτσι ώστε ουδείς να
διανοείται, σ’ αυτήν τη χώρα της απόλυτης διαφθοράς, ότι μπορεί να τους
πλησιάσει και να τους λαδώσει για να πετύχει μια ευνοϊκή απόφαση σε υπόθεσή
του. Τα δικαστήρια δεν είναι πολεοδομικά γραφεία.

Ο δικαστικός που δεν έχει γεμάτο πορτοφόλι και τον πολιορκούν χιλιάδες
ανάγκες, όσο τίμιος και να είναι – και εγώ γνωρίζω δεκάδες τίμιους δικαστικούς
– υπάρχει περίπτωση, μία στις χίλιες, να υποκύψει στον «πειρασμό». Μην ξεχνάμε
ότι εκείνος αποφασίζει για υποθέσεις δισεκατομμυρίων. Κι ακόμη περισσότερο:
για υποθέσεις υπόληψης και τιμής. Από δική του απόφαση εξαρτάται το αν κάποιος
θα μπει στη φυλακή ή όχι.

Διατυπώνεται η άποψη ότι είναι προσβλητικό για τον δικαστή το να συνδέουμε την
κρίση του με τα φράγκα. Συμφωνώ απολύτως. Αλλά σκέφτομαι, ταυτόχρονα, ότι και
ο δικαστής άνθρωπος είναι. Γι’ αυτό πρέπει να τον θωρακίσουμε οικονομικά. Για
να είναι απερίσπαστος στο έργο του. Και να παρακολουθεί. Και να μελετάει. Ώστε
να είναι σε θέση να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της δουλειάς του. Που κάθε
μέρα όλο και πιο δύσκολες γίνονται.

Θυμάμαι πως το πρώτο πράγμα που έκανε ο Γεώργιος Παπανδρέου, όταν κέρδισε τις
εκλογές το ’64, ήταν να διπλασιάσει τους μισθούς των δικαστικών. Πολλοί
έμειναν κατάπληκτοι από τη «γενναιοδωρία» του. Ο «Γέρος», όμως, ήξερε πού
βαδίζει. Δημοκρατία χωρίς Δικαιοσύνη από γρανίτη, δεν νοείται.

Φυσικά, η Ελλάδα έχει χιλιάδες προβλήματα. Στην Παιδεία υπάρχει ένα τεράστιο
κενό, που είναι πολύ δύσκολο να καλυφθεί τα αμέσως επόμενα χρόνια. Στην Υγεία,
το ίδιο. Στην Έρευνα, τρισχειρότερα τα πράγματα. Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις,
στον «ευτυχισμένο» αυτόν τόπο, καραδοκεί ένας σκορπιός. Κι έρχεται από πάνω
και η ανεργία. Ναι, δεν υπάρχουν λεφτά. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι δικαστές
δεν θα πρέπει να παίρνουν τα χρήματα που δικαιούνται. Και οι βουλευτές επίσης
– αν και δεν εθίγη τέτοιο ζήτημα για την ώρα. Το μόνο που με ενοχλεί, είναι το
γεγονός πως οι δικαστές – στο επίμαχο θέμα – αποφασίζουν για τους εαυτούς
τους. Αλλά αυτός, δυστυχώς, είναι ο νόμος. Να τον αλλάξουμε, λοιπόν, με την
αναθεώρηση του Συντάγματος.