ΓΝΩΜΗ Κι εμείς μεγάλοι!

Γράφει ο Robert Millward του Associated Press στην προαναγγελία για τα αποψινά
διεθνή παιχνίδια: «… επίσης οι περισσότερες από τις μεγάλες ομάδες δίνουν
φιλικά παιχνίδια, συμπεριλαμβανομένων των Ολλανδία – Αγγλία, Γαλλία – Ελλάδα».

Εκεί βρίσκεται πια η Εθνική Ελλάδας στο ποδόσφαιρο. Στις μεγάλες δυνάμεις. Ο
φιλόσοφος του ποδοσφαίρου, Βραζιλιάνος Σόκρατες, λέει πως το άθλημα είναι
επανάσταση, γιατί οι αδύνατοι πάντα έχουν πιθανότητες να νικήσουν τους
ισχυρούς. Έτσι νιώσαμε κι εμείς στις 25 Ιουνίου του 2004 στη Λισαβώνα. Σαν να
συμμετέχουμε σε μία επανάσταση. Το λάβαρο είχε σηκωθεί αρκετές ημέρες πριν,
όμως στο «Ζοζέ Αλβαλάδε» δόθηκε η πρώτη μεγάλη μάχη, με αντίπαλο την κάτοχο
του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, Γαλλία, των Ζιντάν, Ανρί, Μπαρτέζ, Βιεϊρά,
Λιζαραζού.

Ήμασταν σχετικά λίγοι στις εξέδρες σε αντίθεση με τους Γάλλους που είχαν
κατακλύσει το βορινό πέταλο. Αλλά και σε ποιον πόλεμο οι Έλληνες ήταν
περισσότεροι από τους αντιπάλους τους; Πάντα λιγότεροι, αλλά πάντα με
περίσσεια πίστη για το ακατόρθωτο. Θυμάμαι βρισκόμασταν πολύ κοντά στον
αγωνιστικό χώρο και ο καθένας συμμετείχε στο παιχνίδι με τον δικό του τρόπο.
«Γιούρκα πρόσεχε, έρχεται από αριστερά ο Ανρί». «Βγες Αντώνη». «Κάνε σέντρα
Θοδωρή».

Το Euro η Ελλάδα το κέρδισε ουσιαστικά σε εκείνον τον αγώνα με τη Γαλλία.
Γιατί τότε ήταν που έκανε την υπέρβαση, που πίστεψε στις δυνάμεις της και
ανακάλυψε τον στόχο της, που προκάλεσε τον κρότο όπως το αεροπλάνο όταν σπάει
το φράγμα του ήχου.

Ο μεγάλος ηγέτης της υπέρβασης, Θοδωρής Ζαγοράκης, δεν θα είναι απόψε στον
αγώνα με τη Γαλλία. Θα βρίσκεται όμως στις σελίδες της ιστορίας και στις ακόμα
σημαδεμένες από εκείνο το απίστευτο καλοκαίρι, καρδιές μας.