Ρακοσυλλέκτες ειδήσεων στο «Άνιμαλ Πλάνετ»

Δεν την προλαβαίνω την τεχνολογία. Όλο κάνω να τη φτάσω και όλο μου
ξεγλιστράει. Απάνω που έμαθα το καινούργιο κινητό που μου κάναν δώρο στην
πρεμιέρα, έρχεται στη γιορτή μου ένα ντιβιντί εγγραφής παρακαλώ κι άντε πάλι
από την αρχή το «προσπεκτ(ο)ύς». Στα αγγλικά η ορολογία είναι κομμάτι ζόρικη.
Στα ελληνικά έχει το ακατανόητο. Με ένα συνδυασμό δικής μου επινοήσεως φέρνω
τα δύο μάνιουαλ εις σάρκαν μία, και δεν θα το πιστέψετε (γιατί σας ξέρω τι
άπιστοι Θωμάδες είστε) τα ψιλοκαταφέρνω ο άμοιρος ηλεκτρονικού ταλάντου. Έβαλα
λοιπόν κάτω το κουτί, το οποίο και ποτέ δεν έχω καταλάβει πώς και από πού
ανοίγει, το ξεκοίλιασα με τον αυστηρά προσωπικό μου τρόπο, του ‘βγαλα αυτό το
πλαστικό με τα μπιρμπιλόνια, το οποίο και φυλάω ως κόρην οφθαλμού για να σπάω
τις νάιλον φουσκίτσες, εν ώρα βραδινής ραστώνης – χλιτς – πλιφτς, ξεβράκωσα το
τεχνολογικό επίτευγμα από το φελιζόλ που το προφύλαξε από κλυδωνισμούς
απείρους αλλά το άφησε έκθετο στα χέρια μου και αφού το έθεσα στην πρίζα
(πράγμα απαραίτητο όπως τελευταία έχω μάθει), άρχισα από το Α, έβαλα την ώρα.
Μετά, βρήκα την αντιστοιχία των καναλιών, μετά το ένωσα πρώτα με την κεραία
και μετά την κεραία με την οθόνη (το αντίθετο πλήρης καταστροφή και σε
Κολωνάκι, Φιλοθέη, Εκάλη, διώκεται ως ποινικό αδίκημα) και τέλος έκανα και μία
δοκιμή εγγραφής. Εκείνη την ώρα Μουτσινά έπαιζε Μουτσινά έδειχνε, δεν διείδα
δηλαδή καμία τάση αναβάθμισης, ή και υποβάθμισης του προγράμματος.

Επειδή και το βράδυ έπρεπε να παραβρεθώ σε παράσταση φίλα διακείμενη,
συγχρόνως δε, ήθελα να δω και στο «Άνιμαλ Πλάνετ», ένα ντοκιμαντέρ που αφορά
σε άγρια ζώα εν ώρα πανικού, προγραμμάτισα το κανάλι το δορυφορικό, την ώρα
έναρξης, λήξης, ημερομηνία, τα πάντα. Φεύγω για την παράσταση, ωραία ήτανε,
γυρνάω σπίτι, λέω τώρα αργία, καναπές, άγρια ζούγκλα στο καντράν και τα σκυλιά
δεμένα. Ξαπλώνω, πατάω το κοντρόλ, περιμένω τον χιμπαντζή, τον γορίλλα, έστω
έναν λεμούριο έναν ουραγκοτάγκο. Τίποτα. Ποιος ξέρει τι λάθος έκανα (μέσα στα
τόσα της ζωής μου) τι σκατά προγραμμάτισα κι αντί για άγρια ζούγκλα μου έγραψε
το μαραφέτι, τις ειδήσεις από ένα κανάλι, τίγκα στο παράθυρο και την
ανταπόκριση με λινκ. Είχε λοιπόν το δελτίο αυτό (το οποίο όπως με πληροφόρησαν
όλα τα μέσα ενημέρωσης χωρίς να τους το ζητήσω είναι από τα πρώτα) καλεσμένους
– σχολιαστές (πάντα μέχρι το πρόστιμο είναι σχολιαστές, μετά το πρόστιμο
γίνονται αυτομάτως, καλεσμένοι, έτσι το ‘χουμε εδώ), είχε λοιπόν στα παράθυρα,
τρεις δημοσιογράφους εκδότες, έναν δήμαρχο, έναν οδοκαθαριστή απ’ ό,τι δεν
κατάλαβα, τον ίδιο τον παρουσιαστή αυτοπροσώπως, και την παρτενέρ του,
δημοσιογράφο – σύζυγο υπουργού. Να σας πω ότι δεν κατάλαβα τίποτα, θα ‘ταν
αλήθεια και δεν θα ‘θελα να σας χαλάσω την ιλουζιόν. Μιλούσαν βέβαια όλοι
μαζί, αλλά αυτό δεν ήταν το πρωτότυπο, το ενδιαφέρον και το απορίας άξιον που
χρήζει κατά τη γνώμη μου ιατρικής προσοχής ήταν το μένος που διέκρινες όχι
μόνον στον τόνο της φωνής αλλά και στο χρώμα των παρειών των πολιτισμένων
αυτών λειτουργών του επαγγέλματος, και το σκοτεινόν και ερεβώδες των οφθαλμών
που φανέρωναν, αισθήματα πρωτόγονα και παντελώς άγνωστα και ανεξιχνίαστα μέχρι
πρότινος. Μόνο η παρτενέρ – δημοσιογράφος – σύζυγος υπουργού κράτησε τη θέση
της σιωπηλή και μειδιούσα μαντόνα, με ξέπλεκα μαλλιά και υπεράνω πάσης
υποψίας.

Τα ‘λεγα στη Μαργιέτα που μόλις γύρισε από το νησί με βρογχοπνευμονία και με
ανάσα δύσκολη μου λέει: «Πάρε παιδί μου ένα τηλέφωνο το “Άνιμαλ Πλάνετ” και
πες του έχω μια ιδέα για μια εκπομπή, πάρτε μια κάμερα κι ελάτε, μιλάμε για
πρώτο πράμα, και πολύ “Άνιμαλ”».