ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Μόνο ήττες

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Τίμος Ζηκίδης, Παπάγου 5, Παπάγου, γράφει:

«Είχαμε αναλογισθεί άραγε και γνωρίζουμε οι σύγχρονοι Έλληνες, ποιο είναι το
“σκορ”, για να μιλήσουμε με όρους ποδοσφαίρου, στους “αγώνες” μας με την
Τουρκία;

Από το τέλος του αγώνα της ανεξαρτησίας, μόνο τους Βαλκανικούς αγώνες
κερδίσαμε. Όλους τους άλλους τους χάσαμε. Το 1897 πάθαμε πανωλεθρία. Το 1922,
η μεγάλη αρχική επιτυχία μετατράπηκε σε πλήρη καταστροφή. Το 1953 ξεριζώνονται
οι Έλληνες της Πόλης, το 1956 ξεφτιλίζονται Έλληνες αξιωματούχοι στη Σμύρνη με
τον βιασμό των γυναικών χωρίς την παραμικρή αντίδρασή τους και τέλος το 1975
έρχεται η μεγάλη ήττα στην Κύπρο.

Ενδιάμεσα έχουμε τα μυστικά διατάγματα κατάσχεσης των περιουσιών των Ελλήνων
της Πόλης, το κλείσιμο της Σχολής της Χάλκης και στη συνέχεια τις παραβιάσεις,
παραβάσεις και αμφισβητήσεις, που συνεχίζονται, του εναέριου, θαλάσσιου και σε
λίγο σίγουρα και εδαφικού ελληνικού χώρου.

Όπως είναι φανερό, το “σκορ” των αγώνων είναι συντριπτικό υπέρ της Τουρκίας.
Και επειδή πιστεύω ότι πρέπει να διδασκόμαστε από την Ιστορία, επιβάλλεται να
γνωρίζουμε ποιοι ήταν οι “προπονητές” των νικηφόρων Βαλκανικών αγώνων, ποιος ο
προπονητής του πρώτου, νικηφόρου “ημιχρόνου” του Μικρασιατικού αγώνα και ποιος
του δευτέρου της συμφοράς. Ποιος ο “προπονητής” του Ελσίνκι, που έπαιξε του
Τούρκους κατενάτσιο και τους έφραξε τον δρόμο προς το “τέρμα” και ποιος ο
“προπονητής” που άλλαξε το σύστημα και τους έφερε στην Κάρπαθο.

Και αντίστοιχα ποιοι ήταν οι “προπονητές” του 1922, του 1953, του 1956 και
προπαντός να μάθουμε σε ποια σχολή ανήκαν και ανήκουν οι μεν και σε ποια οι
δε. Είναι φανερό ότι οι πρώτοι προπονητές των νικηφόρων αγώνων ανήκαν και
ανήκουν στη σχολή των επιτυχιών, των νικητών. Οι δεύτεροι, όμως, σε ποια σχολή
ανήκαν και ανήκουν; Προφανώς, διαχρονικά ανήκαν και ανήκουν στη σχολή της
μικράς και εντίμου Ελλάδος και του δόγματος “σε δέκα χρόνια ξεχνάμε”, που δεν
είναι άλλη από τη σχολή της “δεξιάς του Κυρίου”, που λέει και ο Χριστόδουλος,
τώρα που ανέβλεψε, γιατί παλαιότερα δεν έβλεπε, δεν άκουγε. Μόνο διάβαζε.

Και με την ευκαιρία θέλω να ρωτήσω τον προοδευτικό (;), τρομάρα μας, νομάρχη,
που παραβρέθηκε στη γιορτή Ελλήνων πολιτών, που γιόρταζαν την εθνική γιορτή
της Τουρκίας και εξυμνούσαν τον Κεμάλ, μήπως έγινε και δεν το μάθαμε – και αν
τυχόν παραβρέθηκε κι ο ίδιος – όμοια γιορτή στην Τουρκία, από Τούρκους
πολίτες, με ύμνους για τον Ελ. Βενιζέλο και αν σ’ αυτή παραβρέθηκε κανένας
Τούρκος νομάρχης.

Τέλος, άσχετο αυτό, θέλω να ρωτήσω τι θα διδάσκεται στη νέα έδρα του
αμερικανικού πανεπιστημίου: η τέχνη του αποστατείν, το δόγμα “σε δέκα χρόνια
ξεχνάμε” ή μήπως η νέα αριθμητική μηδέν συν μηδέν ίσον δεκατέσσερα;».