ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τυπωμένο λάθος

ΤΟ ΛΑΘΟΣ μού βγάζει τη γλώσσα με το που ανοίγω τη σελίδα. Δικό μου
λάθος, φυσικά. Τα λάθη των άλλων είναι δώρα, τα δικά μας είναι μαχαιριές. Τα
τυπωμένα, τα περασμένα στην αιωνιότητα. Το λάθος προφανώς συμβίωνε κρυφά μαζί
με τα σωστά μες στο κεφάλι μου, αλλιώς πού βρέθηκε στην ακατάλληλη στιγμή;
Προφανώς συνυπήρχε, ύπουλα και μυστικά τρεφόταν και μεγάλωνε, κι από ‘κει το
έσκασε, προδοτικό, εχθρικό, σαρξ εκ της σαρκός μου ωστόσο, ξέφυγε την
επιτήρηση και βγήκε στη ρούγα να με ρεζιλέψει. Πού βρίσκονταν οι φύλακες, οι
φρουροί, τα σεκιούριτι, τα ηλεκτροφόρα σύρματα, ο έλεγχος ταυτοτήτων, το
δαχτυλικό αποτύπωμα, η ίριδα του ματιού; Το άφησαν μέσα στον χειμώνα, μικρό
παιδί, να βγει ολόγυμνο και να τρέχει να βάζει τρικλοποδιές στον σοβαρό εαυτό
μου, που προσπαθεί να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του. Με τι συντάσσεται το
«χρήζοντα» παιδί μου, λέει νοερά κάποιος αυστηρός φιλόλογος, σαν αυτόν που δεν
υπήρξε ποτέ στην αληθινή μου ζωή. Τι γράφει στα τρόλεϊ; Χρήζοντα βοήθεια ή
βοήθειας; Γενική βέβαια για το «χρήζοντα»! Χρήζεις λιθοβολισμού και τιμωρίας
παραδειγματικής. Γενική ανελέητη, απ’ αυτές τις απαίσιες, τις άχαρες, τις
σουβλερές, που βρωμάνε ναφθαλίνη, τις αχώνευτες, γενική των γενικεύσεων, που
σε χώνουν στο καζάνι της διαστροφής τους και καγχάζουν όταν τσουρουφλίζεσαι.
Από τις γενικές που έχουν βγει στη γύρα τώρα τελευταία και ψαρεύουν θύματα,
διάφορους ανέμελους τύπους σαν εσένα, που νομίζουν ότι μπορούν να κάνουν πλάκα
μαζί τους. Να πρόσεχες. Τι την ήθελες τη γενική; Τι την ήθελες τη μετοχή; Τι
τις πέρασες τις μετοχές, παίξε γέλασε; Άκου, χρήζοντα; Τι θα πει έτσι γράφει
το τρόλεϊ; Τι το ήθελες το τρόλεϊ, αφού δεν ξέρεις τι πάει στα χρήζοντα;