ΜΑΤΙΕΣ Πινακίδες

Δεν γουστάρει ο δήμαρχος, ο κάθε δήμαρχος, να τον μπλέκουν με την καθαριότητα
της πόλης – με τα σκουπίδια. Θέλει άλλα πράγματα, γκλαμουράτα και
φιγουρατζήδικα. Δεν καταλαβαίνει, όμως, ότι το σκουπίδι είν’ εκείνο που του
φοράει φωτοστέφανο. Η καθαρή γειτονιά. Που δεν εγκαταλείπεται στην τύχη της,
χάριν των εορτών και των πανηγύρεων, των αναμνηστικών πλακών και των
τηλεοπτικών πλάνων.

Σπανίως συμφωνώ με αυτά που γράφει ο από 50ετίας φίλος μου και συνάδελφος
Γιάννης Μαρίνος. Αλλ’ αυτή τη φορά, πέτυχε διάνα με το κείμενό του
«Παραδημοτικά σχόλια» ( 22/10) στο «Βήμα». Γιατί ο άνθρωπος δεν κάνει «υψηλή
πολιτική». Αλλ’ ασχολείται με τα καθημερινά και τα αναγκαία – αυτά που δεν τα
καταδέχονται οι άρχοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Ζητάει, λοιπόν, ο Μαρίνος, «να τοποθετηθούν πινακίδες με την ονομασία της κάθε
οδού, σε όλες τις γωνίες των δρόμων». Και «όταν διαπιστώνεται αφαίρεσή τους
από υπαιτιότητα καταστηματαρχών ή εργολάβων που οικοπεδοποιούν ή ανεγείρουν
οικοδομές, να τοποθετείται αμέσως νέα πινακίδα από τον Δήμο και να χρεώνεται
με 500 ευρώ στον υπεύθυνο ή τον ιδιοκτήτη του σπιτιού».

Σήμερα, ιδίως στις ακραίες περιοχές της πρωτεύουσας, είναι σχεδόν αδύνατο να
βρεις μια διεύθυνση για την οποία ενδιαφέρεσαι. Δεν λείπουν μόνο οι ταμπέλες
με τις ονομασίες των οδών. Λείπουν και οι αριθμοί. Κανείς δεν μπορεί να βρει
άκρη. Ακόμη και έμπειροι ταξιτζήδες, που υποτίθεται ότι παίζουν τους δρόμους
στα δάχτυλα.

Προσθέτει ο Μαρίνος, πάνω σ’ αυτό: σε κάθε σπίτι ή κατάστημα, σε εμφανές
σημείο, να τοποθετηθεί πινακίδα με τον αριθμό. Και αν κάποιος, για δικούς του
λόγους την έχει αφαιρέσει, να την πληρώνει 100 ευρώ. «Έτσι, τα ταμεία του
Δήμου θα γεμίσουν χρήματα με ανέξοδο τρόπο». Και το κυριότερο: δεν θα
χανόμαστε σ’ αυτή την απέραντη πόλη, που ούτε αρχή έχει μήτε τέλος, καθώς
γιγαντώνεται καθημερινά.

Σημειώνει, ακόμη, ο Μαρίνος, ότι πρέπει να σταματήσει η μετονομασία οδών και
πλατειών. Και λέει χαρακτηριστικά ότι ουδέποτε ο κόσμος υιοθέτησε τις
ονομασίες Ελ. Βενιζέλου για την Πανεπιστημίου, Φρ. Ρούζβελτ για την Ακαδημίας,
και Ουίνστον Τσώρτσιλ για τη Σταδίου κ.λπ. Και, μολονότι αυτές οι ονομασίες
στην πράξη έχουν καταργηθεί, σε πολλά επίσημα έγγραφα, οδηγούς, χάρτες κ.λπ.,
εξακολουθούν να υπάρχουν, για να ταλαιπωρούν ντόπιους και ξένους.

Θα πρέπει να σημειώσω, από τη μεριά μου, ότι το σύνθημα «Αθήνα- Καθαρή Πόλη»,
πρέπει, επιτέλους, να γίνει πραγματικότητα. Το καλοκαίρι των Ολυμπιακών Αγώνων
και τρεις μήνες μετά, η πόλη έλαμπε. Σήμερα, βρωμάει. Παραδόθηκε στα σκουπίδια
της, που εξακολουθούν να είναι το νούμερο ένα πρόβλημα της πρωτεύουσας.

Ο Νικήτας πρέπει από την αρχή να αντιμετωπίσει σοβαρά αυτή την κατάσταση. Να
κουβεντιάσει με τους συνδικαλιστές των εργατών καθαριότητας, για να καταλήξουν
σε μια συμφωνία, που θα τηρείται. Και, επιπλέον, ν’ αρχίσει να ψάχνει για τα
σπίτια επιφανών Αθηναίων – καλλιτεχνών, πολιτικών, συγγραφέων, επιχειρηματιών
κ.λπ. – ώστε να τοποθετήσει σ’ αυτά, όπως είπαμε ήδη, μια μικρή πλάκα. «Εδώ
ζούσε ο τάδε». Γιατί σήμερα η Αθήνα, είναι μια πόλη χωρίς μνήμη.