Δρόμοι

Δύο χρόνια…

… θέλουμε ακόμη μέχρι τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές και οι
Δημοκρατικοί που νίκησαν τον Μπους την Τρίτη βάζουν ήδη από τώρα τα δυνατά
τους. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς γιατί. Επειδή και ο επόμενος Ρεπουμπλικάνος
διεκδικητής της προεδρίας πιθανότατα θα πολεμήσει με τις «αργυρές λόγχες» που
κράτησε και ο Μπους. Κανείς άλλος υποψήφιος πρόεδρος στην αμερικανική ιστορία
δεν χρηματοδοτήθηκε τόσο πλουσιοπάροχα όσο αυτός. Έμπαινε σε μια αίθουσα
συνεστιάσεων, πετούσε μια δυο κουβέντες σε ένα πλήθος ευωχούμενων
εκατομμυριούχων και έφευγε με τις τσέπες γεμάτες λεφτά – όσα χρειάζονταν για
την επανεκλογή του.

Ο σχεδιαστής…

… εκείνης της προεκλογικής εκστρατείας του Τζορτζ Μπους, ο Καρλ Ρόουβ,
πίστευε πως με τόσο χρήμα μπορούσε να πλημμυρίσει τη χώρα με όσα πληρωμένα
διαφημιστικά μηνύματα θα χρειάζονταν για να σηκώσουν ψηλά τα ποσοστά του
προέδρου στις δημοσκοπήσεις, παρουσιάζοντας σε αυτά τους Δημοκρατικούς ως
ανόητους, αντιαμερικανούς, ακόμη και προδότες. Έτσι εξηγείται η σπουδή των
Ρεπουμπλικανών να χαρίσουν φοροαπαλλαγές στους πλουσιότερους Αμερικανούς. Το
δυσαρεστημένο 95% του αμερικανικού λαού δεν επρόκειτο να ωφεληθεί από την
οικονομική πολιτική του προέδρου. Όμως, το πλουσιότερο 5% πλημμύρισε τον
πρόεδρο Μπους με τόσο χρήμα, που ο Καρλ Ρόουβ ήταν βέβαιος πως θα κάλυπτε όλες
τις απώλειες και με το παραπάνω.

Οι διαφορές…

… ανάμεσα στον πρόεδρο Μπους και τους Δημοκρατικούς υποψηφίους ποτέ άλλοτε
δεν ήταν τόσο χτυπητές, έγραφε για εκείνες τις εκλογές ο Τζέι Ουολτζάσπερ στο
περιοδικό «Άτνι». Οι διαχωριστικές γραμμές στα διάφορα ζητήματα ήταν
ξεκάθαρες. Προληπτικά στρατιωτικά πλήγματα. Προστασία του περιβάλλοντος. Όρια
στη δράση των μεγάλων επιχειρήσεων. Απασχόληση. Πολιτικές ελευθερίες.
Κοινωνικά προγράμματα. Προστασία από την τρομοκρατία. Όμως, μολονότι οι
διαφορές τους με τη συντηρητική πολιτική ήταν υπαρκτές, η σιωπή που τήρησαν οι
Δημοκρατικοί σε μια σειρά από κρίσιμα ζητήματα στη δύσκολη εποχή που
ακολούθησε την 11η Σεπτεμβρίου θεωρήθηκε από πολλούς σαν «ένοχη σιωπή»,
ανθρώπων που προτίμησαν να παρασυρθούν από το συντηρητικό ρεύμα παρά να
αναλάβουν το πολιτικό κόστος με προοδευτικές πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να
επισύρουν τη «ρετσινιά» του αντιαμερικανού.

Ο τρομερός…

… εκλογικός μηχανισμός των Ρεπουμπλικανών περιμένει τους Δημοκρατικούς στη
γωνία. Στις προεδρικές εκλογές του 2000 είδαμε τη δύναμή του, όταν οι άνθρωποι
του Μπους έθεσαν εκτός μάχης τον Αλ Γκορ στη Φλόριδα. Υπάρχουν ζητήματα στα
οποία όχι μόνο ο πρόεδρος Μπους αλλά και κάποιοι Δημοκρατικοί έχουν λερωμένη
τη φωλιά τους (διαπλοκή με μεγάλο κεφάλαιο, αντιτρομοκρατικός πόλεμος).
Τουλάχιστον σε αυτά που δεν την έχουν λερωμένη (προστασία περιβάλλοντος,
οικονομική πολιτική), θα μπορούσαν να βγουν και να το φωνάξουν. Όμως δεν είναι
βέβαιο πως θα το κάνουν. Γιατί οι Δημοκρατικοί του 2006 είναι διαφορετικοί από
τους Δημοκρατικούς του 2000. Η νέα γενιά των Δημοκρατικών που μπήκε στο
Κογκρέσο είναι πιο συντηρητική, έχει μετακινηθεί προς τα δεξιά. Όταν όμως
έχουν προσεγγίσει τόσο πολύ τους Ρεπουμπλικανούς, πώς θα τους ξεχωρίσει ο
ψηφοφόρος;