Όταν ήμουνα μικρή…

Κάθε φορά, στο κάθε πρόβλημα του παιδιού μου, προσπαθώ να θυμηθώ πρώτα πώς ένιωθα εγώ στην ηλικία του και μετά να το αντιμετωπίσω. Γιατί το παράλογο του ενηλίκου είναι το λογικό του ανηλίκου. Κι αυτό δεν το ξεχνάω ποτέ…

ΟΤΑΝ ήμουνα μικρή, εισέπραττα όλα τα λόγια των ενηλίκων στην κυριολεξία
τους. Όπως όλα τα παιδιά… Χτυπούσα, ας πούμε, το γόνατό μου.

– Μέχρι να παντρευτείς, θα γιάνει!

Τι λέτε, καλέ; Δηλαδή, είμαι τώρα έξι χρόνων… Πες ότι παντρεύομαι στα 20
(εκεί το είχα βάλει το όριο γάμου). Άρα εγώ, το «παιδί με το γρατσουνισμένο
γόνατο», για 14 ολόκληρα χρόνια, δεν θα μπορώ να κουνήσω το ποδαράκι μου;

– Μέχρι να παντρευτείς, θα γιάνει!

(«Γιάνει»; Τι «Γιάννη»; Δεν με λένε Γιάννη!).

– Αύριο που θα κάνεις δική σου οικογένεια…

Άλλος πανικός αυτός! Εγώ ακόμα δεν ήξερα καλά – καλά την Αλφαβήτα και η μέρα
ήταν Δευτέρα. «Αύριο», ημέρα Τρίτη, είχαν την απαίτηση να κάνω οικογένεια.
Πώς; Με τι φόντα;

«Αύριο που θα μπεις στο πανεπιστήμιο», «αύριο που θα κερδίζεις δικά σου
χρήματα», «αύριο που θα φύγεις απ’ το σπίτι»… Αύριο, Τρίτη, όλα αυτά. Η ψυχή
μου γινόταν κόμπος. Δηλαδή, σήμερα, καλά παίζω, καλά με ταΐζουνε, καλά με
φροντίζουνε; Αύριο; Θα με πετάξουνε στον δρόμο και θα με παρατήσουνε στην τύχη
μου;

– Η Παναγίτσα όλα τα βλέπει!

Τελευταία μέρα στο νηπιαγωγείο. Ο μπαμπάς μου είχε φέρει γαρίδες. Σπάνιο,
ακριβό το έδεσμα. Εμένα δεν μου άρεσαν οι γαρίδες! Για να μην αρχίσουνε τα
μπούρου – μπούρου, τις έπαιρνα, έκανα πως πήγαινα βόλτα στον κήπο και τις
πέταγα κάτω από τη μουριά. Μια γυναίκα που δούλευε σπίτι μας, τις εντόπισε:

– Η Παναγίτσα όλα τα βλέπει και – όσα χρόνια κι αν περάσουν – θα σε τιμωρήσει
για την αμαρτία που έκανες!

ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΑ! Ειλικρινά! Πίστεψα ότι εκείνη την δεδομένη στιγμή, άλλη
δουλειά δεν είχε η Παναγίτσα από το να κοιτάζει αν εγώ πετάω γαρίδες στη
μουριά. Κι ότι είχε ένα τεράστιο τεφτέρι όπου κατέγραψε όνομα, επώνυμο,
διεύθυνση κατοικίας για να με τιμωρήσει, με τον πιο σκληρό τρόπο: Ίσως να μη
γιάνει ποτέ το ρημαδογόνατο;

Όλες αυτές τις μπούρδες δεν μου τις έλεγαν οι γονείς μου. Όταν – από σπόντα –
τις έπιανε το αυτί τους, τη στιγμή που τις ξεστόμιζε ο εκάστοτε ηλίθιος που
αναλογεί σε κάθε παιδί – προσπαθούσαν πάντα να βάλουν τα πράγματα στη θέση
τους και να γαληνέψουν την ψυχούλα μου! Αλλά μήπως κι εγώ τους έλεγα τα πάντα;
(Μιλάς για τις γαρίδες; Θα με τιμωρούσε που θα με τιμωρούσε η Παναγίτσα, σε
βάθος χρόνου! Τουλάχιστον, να γλιτώσω την άμεση κατσάδα).

Όταν ήμουνα μικρή φοβόμουνα το σκοτάδι. Στο δωμάτιό μου είχαμε έναν καλόγερο.
Όχι τον Ακάκιο με τα μακαρόνια. Το ψηλόλιγνο έπιπλο που κρεμάμε τα μπουφάν. Ε,
λοιπόν, εγώ ήμουνα πεπεισμένη ότι αυτό δεν ήτανε καλόγερος. ΤΟ ΕΠΑΙΖΕ
καλόγερος, όταν ήταν μπροστά η μαμά μου.

Μόλις μέναμε μόνοι, το έπιπλο πέταγε τη μάσκα και μεταμορφωνόταν σε μια κακιά
μάγισσα. Οι θόρυβοι του δρόμου, δεν ήταν ούτε μαρσαρίσματα, ούτε θροΐσματα.
Ήταν οι κολλητές της κακιάς μάγισσας που ετοιμάζονταν να μπουκάρουν στο
δωμάτιό μου. Κι όταν άκουγα βροντές και αστραπές, πίστευα πως στον ουρανό ο
διάβολος τίναζε τα χαλιά του.

Όταν ήμουνα μικρή με τρόμαζε η νύχτα, το σκοτάδι, ο άνεμος, οι καταιγίδες, οι
λέξεις, οι έννοιες. Κι όλα αυτά, σαν στάμπα, σαν τατουάζ ανεξίτηλο
αποτυπώθηκαν μέσα μου.

ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΣΑ. Κι έγινα μάνα. Και κάθε φορά, στο κάθε πρόβλημα του
παιδιού μου, προσπαθώ να θυμηθώ πρώτα πώς ένιωθα εγώ στην ηλικία του και μετά
να το αντιμετωπίσω. Γιατί το παράλογο του ενηλίκου είναι το λογικό του
ανήλικου. Κι αυτό δεν το ξεχνάω ποτέ.

– Αύριο που θα μεγαλώσεις…

Απ’ όλες τις μπαρούφες – μόνο αυτήν ξεσκαρτάρω. Μόνο αυτήν βάζω στην μπάντα:
Γιατί, κακά τα ψέματα. Απ’ όταν ήμουνα παιδί, μια μέρα πέρασε, όλη κι όλη…