ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Έλλειψη φωνακλάδων

Η συνηθισμένη φασαρία στη λαϊκή αγορά κορυφώθηκε ξαφνικά, έγινε ασυνήθιστη, με
τη φωνή ενός γέρου, ο οποίος κρατούσε σφιχτά το μπράτσο μιας μελαχρινής νεαρής
καταγγέλλοντας ότι την είχε πιάσει επ’ αυτοφώρω να προσπαθεί να του κλέψει το
πορτοφόλι. Καλούσε το «σεκιούριτι» εκμοντερνισμένος. Μαζεύτηκαν γύρω του
αμέσως ένα σωρό άνθρωποι που είχαν βγει για τα ψώνια τους και ξαφνικά βρέθηκαν
να συμμετέχουν σε κάτι πολύ πιο συνταρακτικό. Γούρλωναν μάτια, φούντωναν
μαλλιά, μερικές γυναίκες φαίνονταν έτοιμες να αρπάξουν τη μικρή και να
αποδώσουν δικαιοσύνη χωρίς ούτε σεκιούριτι ούτε άλλο αξεσουάρ του πολιτισμού.
Μία άρχισε να τσιρίζει ότι θέλει να τη χτυπήσει, να τη σκαμπιλίσει, να της
δείξει εκείνη, να τη μάθει… με δυσκολία κρατιόταν. Ξαφνικά οι ωραίοι σωροί
φρούτων στους πάγκους που έλαμπαν αθώα στη λιακάδα άρχισαν να μοιάζουν
επικίνδυνα με υποψήφια όπλα. Μερικές τα κοίταζαν λοξά, σαν να ήταν έτοιμες να
τ’ αρπάξουν. Εκείνη τη στιγμή χρειαζόταν να παρέμβει κάποιος από τους
φωνακλάδες που πάντα φυτρώνουν εκεί που δεν τους σπέρνουν, να πει «ε, σιγά,
μην κάνετε σαν ζούγκλα. Δεν είμαστε πρωτόγονοι εδώ πέρα, δεν χτυπάμε τους
ανθρώπους έτσι μέσα στον δρόμο. Έχουμε δικαιοσύνη στον τόπο μας! Ηρεμήστε!
Υπάρχουν νόμοι, υπάρχουν διαδικασίες! Δεν βρισκόμαστε στον αμερικάνικο Νότο,
δεν λιντσάρουμε! Ακόμα και οι ύποπτοι κλοπής με μελαψό δέρμα έχουν δικαιώματα,
δεν μπορείς να τους απειλείς, υποπίπτεις εσύ σε άλλο αδίκημα, ησυχία λοιπόν».
Αλλά τελικά υπάρχει μεγάλη έλλειψη τέτοιων φωνακλάδων, από αυτούς που κάνουν
τους έξυπνους, που βάζουν τα πράγματα στη θέση τους, που επικαλούνται τους
αληθινούς νόμους, που θυμίζουν τα βασικά και στοιχειώδη, που έχουν διάθεση να
ανακατευτούν με το αγριεμένο πλήθος. Πρέπει να τους προσέχουμε. Άδικα
νομίζουμε ότι ο κόσμος είναι γεμάτος.