ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Με τα ψέματα…

Ήταν εντυπωσιακή η συντριβή των Ρεπουμπλικάνων στις πρόσφατες εκλογές.
Ανετράπη το στερεότυπο που σχεδόν όλοι οι Ευρωπαίοι είχαμε για την ευρεία
λαϊκή βάση των «αδιάφορων Αμερικανών μικρομεσαίων», οι οποίοι δήθεν δεν έχουν
πολιτική άποψη και αφομοιώνουν αμάσητα την «κουλτούρα του φαστ φουντ» που
προωθούν τεχνηέντως για αποχαύνωση του κόσμου «οι ισχυροί». Την ίδια ώρα όμως,
παρακολουθώντας το δελτίο ειδήσεων, μου δημιουργείται ο φόβος πως τείνω να
συμφωνήσω με τη νεώτερη (θλιβερή) διαπίστωση του Σαββόπουλου (στη χθεσινή
συνέντευξή του στη Ρούλα Γεωργακοπούλου στα «ΝΕΑ») ότι το φαινόμενο του
«κωλοέλληνα» έχει γίνει πια καθεστώς.

Πρώτα η είδηση πως όταν ένας οδηγός χτύπησε κοπέλα που περίμενε σε μια στάση,
σπεύδοντας να εξαφανιστεί, οι περαστικοί, οδηγοί και επιβάτες διπλανού
λεωφορείου… συνέχισαν αμέριμνα τον δρόμο τους, αγνοώντας την αιμόφυρτη
κοπέλα που κείτονταν λίγο πιο πέρα. Χαστούκι και η επόμενη είδηση: Οι δικαστές
ενέκριναν νέες αυξήσεις για τους ίδιους. Νέες περαιτέρω αυξήσεις την ώρα που
εφαρμόζεται πολιτική «μηδενικής ανοχής» απέναντι σε δασκάλους, αστυνομικούς,
μισθωτούς, συνταξιούχους! Έτσι, σαν κοροϊδία μού ακούγεται η θριαμβολογία του
οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης: «Βγαίνει η Ελλάδα από το καθεστώς
επιτροπείας». Τι μας λέτε! Αφού το ίδιο το κυβερνητικό οικονομικό επιτελείο
μάς είχε τοποθετήσει εκεί εξαρχής, για μικροκομματικούς λόγους! Στα τελειώματα
του δελτίου, λίγα πλάνα για τη χθεσινή διαδήλωση των συνταξιούχων. Μια χούφτα
άνθρωποι, ταλαιπωρημένοι, κουρασμένοι, οι οποίοι αναγκάζονται να ζήσουν με τα
ψέματα – γιατί «ψέματα» είναι να ζεις με 250 και 300 ευρώ τον μήνα – σε μια
ηλικία και μια εποχή που κάθε μέρα σε φέρνει αντιμέτωπο μονάχα με οδυνηρές
αλήθειες. Να προσπαθούν, παρ’ όλες τις εγγενείς δυσκολίες της ηλικίας τους και
τις νέες αυξήσεις στα φάρμακα, να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους στη ζωή, το
οποίο έχουν προπληρώσει. Ουδείς τους δίνει σημασία. Ούτε τα σχολεία ή τους
δρόμους μπορούν να κλείσουν ούτε έχουν τη φωτογένεια της νεανικής ηλικίας, για
να είμαστε αναγκασμένοι να τους υπολογίσουμε… Εάν αυτά δεν είναι δείγματα
ενός πωρωμένου κράτους και μιας πωρωμένης κοινωνίας, τότε δεν ξέρω τι είναι.