Σύλλογος Γονέων Κακοδαιμόνων

Το σκέφτομαι χρόνια, και το γυρνάω από ‘δω, το γυρνάω από ‘κει… βλέπω τους
σημερινούς γονείς. Τι εξέλιξη του είδους! Μέχρις αφηνιασμού. Προσφέρουν
κατανόηση (ένα πράγμα ξυστά στην αδιαφορία, με μάτι απλανές και κούνημα του
κεφαλιού σε στυλ «πόσο σε καταλαβαίνω πόσο σε καταλαβαίνω»). Προσφέρουν
φροντίδα (ένα πρόσωπο σε αλλοδαπή – μια χαρά κατά τα άλλα – αλλά ούτε δασκάλα
ούτε νταντά ούτε γιαγιά). Προσφέρουν συμπαράσταση (μια κατάσταση του τύπου:
«τι θες; Πλέι στέισον; Χομ σίνεμα; Κινητό; Δίπλα σου εγώ. Αρκεί να την κάνεις»
ποια να κάνει; ποιον να ξεκάνει; Προσφέρουν ελευθερία (μια έννοια σαν ασυδοσία
σαν μπάτε σκύλοι, σαν αλεστικά μη δώστε). Και πάνω απ’ όλα «Πρότυπο». Το
πρότυπο του Neoellinara-in -Europe-orthodox: Δυο δουλειές, πολλές κάρτες, ένα
τζιπ που οι δόσεις αρχίζουν σ’ ένα χρόνο – μέχρι τότε ποιος ζει ποιος πεθαίνει
(κάτι πεθαίνει το νιώθω) παράλληλα δόσεις για το στεγαστικό, η πουτάνα η
τράπεζα τον κρατάει στο χέρι, δυο κινητά, το ένα για το σπίτι το άλλο για την
γκόμενα, η γυναίκα του να της πάρει το σμαρτ, να της κλείσει το στόμα, μια
άκρη που βρήκε για ένα φουσκωτό τώρα που είναι μορτ σεζόν, ένα κοστούμι Αρμάνι
από τα στοκατζίδικα κάτω στο ποτάμι, να κλείσει τη δουλειά με τους Αλβανούς,
το Σάββατο ρούχλα έτσι για να κουλάρουμε, και «το παιδί μου εμένα, ούτε
βιαστής θα γίνει ούτε βιαζόμενος…» δηλαδή σαν κι αυτόν: Και βιαστής και
βιαζόμενος…

… Όμως ξέρω κι ένα φίλο που στα παιδιά του στέκεται κερί αναμμένο. Ένα φίλο
που έχει αφιερωθεί στους δυο έφηβους γιους του. Σχεδόν, για να τα διαφυλάξει,
δεν έχει πια ζωή δική του. Την θεωρεί υπέρτατο αγαθό και ιερό του χρέος αυτήν
την αφοσίωση, τα συντροφεύει από το γήπεδο μέχρι το θέατρο, τους κάνει δώρα
από συνδρομή στο Ίντερνετ μέχρι τα πιο ακριβά βιβλία, από κόμικ μέχρι ποιητικά
έργα. Από Ρουβά μέχρι Χατζιδάκι… την Κυριακή το βράδυ λύγισε η καρδιά του. Ο
Τάκης είναι τώρα στην εντατική. Ο Θεός θα τον φυλάξει αυτές τις κρίσιμες ώρες.

Στην εντατική όπως κι οι ελάχιστοι (υπάρχουν όμως το ξέρω) Έλληνες που
θυμούνται ακόμα το λίγο φως της Αττικής να λάμπει σαν συνείδηση, και το ρυάκι
της Ελληνικής να κελαρύζει στα χείλια των παιδιών.