ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Τα σχολεία λειτουργούν

Ύστερα από δύο μήνες, καταλήψεις, απεργίες κ.λπ., κάθονται ξανά οι μαθητές στα
θρανία, βγάζουν τετράδια βιβλία… Ανοίγει η πόρτα, μπαίνει ο καθηγητής και
παραδίδει μάθημα, εξετάζει. Ξεχασμένες καταστάσεις. Τα θρανία στέκονται πάλι
με τα πόδια κάτω. Μήπως κουράστηκαν τα παιδιά από τον χαβαλέ; Μήπως αρχίζουν
να εκτιμούν τις μέρες του σχολείου, τα χρόνια που τους προσφέρονται με
ανθρώπους να τα περιτριγυρίζουν προσπαθώντας να τα μορφώσουν; Λέτε να
σκέφτηκαν ότι δεν θα τους ξανατύχει μάλλον κάτι τέτοιο, φεύγουν τα νιάτα σαν
αστραπή, και σε λίγα χρονάκια κανείς δεν θα ενδιαφέρεται να τους μάθει τίποτα,
θα υπάρχουν άλλες απαιτήσεις; Να συνειδητοποίησαν σε τι πολυτελή κατάσταση
ζουν; Μήπως πεθύμησαν τον παλιό τους ρόλο, του ανθρώπου που δέχεται καθοδήγηση
για κάποια πράγματα, που δεν τα ξέρει όλα και δεν είναι εντελώς ελεύθερος να
κάνει ότι του καπνίσει, αλλά προσδοκά από το μέλλον; Μήπως το καθεστώς που
έστησαν στις καταλήψεις, όταν κατέλυσαν την επίσημη εξουσία κι έστησαν τη δική
τους, φάνηκε κάποια στιγμή σε μερικούς τουλάχιστον, πολύ πιο τυραννικό και
αυθαίρετο, καταπιεστικό και προσβλητικό από τη συνηθισμένη ιεραρχία του
σχολείου; Μήπως κατά βάθος πολλοί προτιμούν τον αυστηρό γυμνασιάρχη από τον
παλικαρά συμμαθητή με τα ηγετικά προσόντα που ανέδειξαν οι καταλήψεις και του
δόθηκε η δυνατότητα να τους καπελώσει ανεξέλεγκτα; Μήπως τους αρέσει και να
μαθαίνουν κατιτί στο σχολείο πού και πού, ή απλώς να ζουν και τη ρουτίνα του
για λίγο, να ηρεμούν και να παραδίδουν τα ηνία της εξουσίας, έστω και μόνο για
να μπορέσει η φαντασία τους να δουλέψει λίγο ακόμα ελεύθερη; Εντάξει, χλωμά
είναι όλα αυτά, αλλά πού αλλού να στηρίξει κανείς τις ελπίδες του για «αλλαγές
στην Παιδεία;».