ΜΑΤΙΕΣ Το φεστιβάλ

Είμαι σίγουρος ότι αν ο δημιουργός (Σταύρος Σιόλας) του τραγουδιού «Της άρνης
το νερό» ζητούσε, πριν από ένα μήνα, από μια εταιρεία δίσκων να βάλει αυτό το
τραγούδι σε ένα CD, θα εισέπραττε ένα χαμόγελο που θα έσταζε χλεύη! Γιατί;
Διότι το εν λόγω τραγούδι, που πήρε το πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ
Θεσσαλονίκης, είναι ένα αληθινό τραγούδι.

Οι εταιρείες δίσκων δεν θέλουν αληθινά τραγούδια. Θέλουν τραγούδια πλαστικά.
Σουξεδάκια των έξι μηνών. Για το τραγούδι, όμως, ως έργο τέχνης, δεν
ενδιαφέρονται. Κι ας υπάρχει το προηγούμενο της δεκαετίας του ’60, που τα
υπέροχα τραγούδια του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκι, του Ξαρχάκου κ.λπ. πουλούσαν
εκατομμύρια δίσκους στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είχαν, όμως, αυτά τα
τραγούδια ένα μεγάλο μειονέκτημα: διαρκούσαν (και διαρκούν). Δεν ήταν
ένα εμπόρευμα, που θα έπρεπε να ανανεωθεί, όσο γίνεται πιο γρήγορα, όπως
γίνεται σήμερα.

Ήμουν στη Θεσσαλονίκη. Παρακολούθησα το φεστιβάλ. Και έλεγα στον πρόεδρο της
ΕΡΤ Χρ. Παναγόπουλο, όπως και στον διευθυντή της ΕΡΑ Αντ. Ανδρικάκη, πως αν
ξεπεταχτεί από τον διαγωνισμό έστω κι ένας νέος τραγουδιστής, έστω κι ένα νέο
αξιόλογο τραγούδι, ο θεσμός θα έχει πετύχει. Τα ίδια είπα και σε διάφορους
ρεπόρτερ της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου, τη νύχτα της Πέμπτης.
Σημειώνοντας, ότι το τραγούδι «Της άρνης το νερό» είναι θαυμάσιο. Και,
επιπλέον, ελληνικό. Δεν έχει καμιά σχέση με τις γλυκερές σαχλαμάρες με τις
οποίες μας βομβαρδίζει, χρόνια τώρα, η φωνογραφική βιομηχανία.

Να, λοιπόν, που είχαμε ένα τραγούδι έξω από τις προδιαγραφές των δισκογραφικών
εταιρειών. Κι αυτό το τραγούδι, έστω κι αν πατάει σε μια παράδοση εκατοντάδων
ετών – δημοτικό τραγούδι – γεγονός που θα εγείρει ενστάσεις από την πλευρά
πολλών υπερασπιστών του «εύπεπτου» τραγουδιού, είναι «κάτι». Είναι ήδη ένα το
κρατούμενο. Για το μέλλον του φεστιβάλ.

Μου άρεσαν άλλα δύο τραγούδια από τα δέκα του «τελικού». Το ένα είναι η
«Μπαλλάντα του μαλ…» (Σπύρος Λούκος) και το «Τζερώνυμο» των Μιχ. Εμιρλή και
Χρ. Μπαλαμπανίδη. Αυτά. Άφησα για το τέλος τούς στίχους του βραβευθέντος
τραγουδιού. Είναι οι εξής: «Αχ, της άρνης το νερό / της αρνησιάς η βρύση / το
ήπιες και μ’ αρνήθηκες. / Αχ, αγάπη μου / στα χείλη στάξε να το πιω / της
άρνης το πικρό νερό / κι αν σε ξεχάσω, αν σ’ αρνηθώ / και πάλι εγώ θα σ’
αγαπώ. / Αχ, της λήθης το στενό / της λησμονιάς τ’ αγκάθι / αχ, της λήθης το
στενό / το πέρασες κι εχάθης».