ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Χτύπα κι άλλο

Την ώρα που οι πολλοί είχαν πάει να δουν την παρέλαση, κάποιοι φίλοι,
αλλεργικοί σε κάτι τέτοια, με έσυραν ίσα με την παραλία για να χαρούμε την
τελευταία λιακάδα του Οκτωβρίου. Φτάσαμε με τα μαγιό μας και τα ξεθυμασμένα
μας αντηλιακά και οι πιο γενναίοι έπεσαν στη θάλασσα συνοδεύοντας την
ψυχρολουσία με τα ανάλογα ουρλιαχτά.

Εγώ, τραμπαλίστηκα κατά γελοίο τρόπο πάνω στις κροκάλες, δοκίμασα το νερό με
το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού και γύρισα στην ξαπλώστρα μου στεγνή και
ταπεινωμένη.

Τότε την είδα να επιστρέφει από το χρονοντούλαπο της παιδικής μου ηλικίας. Η
γυμνάστρια των πρώτων γυμνασιακών μου χρόνων, καταφανώς γερασμένη αλλά
προφανέστατα ανυποχώρητη, κολυμπούσε με γρήγορες απλωτές στην παγωμένη
θάλασσα…

Δεν θα με ξανακάνει να ντραπώ σκέφτηκα και με μιας βάλθηκα να απαγγέλλω όλες
τις ταπεινώσεις με τις οποίες η ίδια γυναίκα κέντησε κάποτε την εφηβεία μου με
αποτέλεσμα να καθυστερήσει απελπιστικά η νεανική μου αυτοπεποίθηση.

Μετά, σκαρφάλωσε ξυπόλητη και χωρίς διόλου να ταλαντευτεί στα αγκωνάρια,
στάθηκε με το μπικίνι της κάτω από το κρύο ντους και φόρεσε με φοβερή ταχύτητα
το εφαρμοστό κολάν της.

Την παρατηρούσα να χάνεται με την καπελαδούρα της πίσω από τα αρμυρίκια και
τους φοίνικες και, τριάντα πέντε χρόνια μετά, αισθάνθηκα την αυτοπεποίθησή μου
να με ξαναεγκαταλείπει.