Τα βάσανα της Παιδείας

Αναγνώστες μας ασχολούνται με τα θέματα της Παιδείας και τις δυσλειτουργίες
της με ευθύνη κυβέρνησης, συνδικαλιστών κ.λπ. και με μεγάλες δόσεις
αυτοκριτικής.

Ο κ. Μ. Κουλιφέτης, καθηγητής Λυκείου, γράφει μεταξύ άλλων:

«Αν οι γονείς ήξεραν τα σχέδια αυτής της κυβέρνησης για τα παιδιά τους, έπρεπε
αυτοί να κάνουν τώρα διαδηλώσεις αντί να κάνουν οι μαθητές καταλήψεις.

Αυτή η κυβέρνηση μέσα σε τρία χρόνια έχει μειώσει σχεδόν στο μισό τις θέσεις
στις υψηλόβαθμες σχολές, δηλαδή τις Ιατρικές, τα Πολυτεχνεία, τις Οικονομικές
και τις Νομικές Σχολές.

Αυτό οδηγεί τους μαθητές εκτός των ελληνικών Πανεπιστημίων και τους γονείς σε
οικονομική αιμορραγία, αφού θα πρέπει να σπουδάσουν τα παιδιά τους με δικά
τους χρήματα».

Ο κ. Μιχ. Γρ. Βραχόπουλος, καθηγητής ΤΕΙ, παρατηρεί μεταξύ άλλων:

«Η πολύπαθη Παιδεία (φυσικά η δημόσια, που είναι και η μόνη) ταλαιπωρείται από
την “αναβάθμισή” της μέσω της πολιτικής τής εξουσίας, η οποία προσπαθεί εδώ
και πολλά χρόνια να την εξοντώσει και να τη μετατρέψει σε Παιδεία της αγοράς.
Δεν είναι καθόλου παράξενο ότι συνεχώς τα κρατικά κονδύλια για την Παιδεία
μειώνονται σε αντίθεση με το κόστος της παραπαιδείας που εκτοξεύεται στα ύψη,
διαμορφώνοντας έναν άλλο πολύ υψηλό προϋπολογισμό. Αν οι δαπάνες (συνολικές)
για την Παιδεία καταγραφούν, θα παρατηρήσουμε ότι το ύψος τους υπερβαίνει ίσως
το 5% του ΑΕΠ που αποτελεί εδώ και χρόνια στόχο όλων των εκπαιδευτικών
κοινοτήτων, μόνο που τώρα με την πολιτική που εφαρμόζεται, η χρηματοδότηση δεν
οδηγείται στην κοινωνική Παιδεία, αλλά στην αήθη και χωρίς στόχους
παραπαιδεία, ή την κατ’ όνομα ιδιωτική εκπαίδευση».

Ο κ. Γιάννης Λυκοτσέτας, δάσκαλος, περιγράφει μια συνδικαλιστική αργία:

«Τετάρτη, 1η Νοεμβρίου 2006, τα σχολεία της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης κλειστά
λόγω συνδικαλιστικών εκλογών, για ανάδειξη αιρετών εκπροσώπων στα υπηρεσιακά
συμβούλια.

Ψήφισαν Νηπιαγωγοί, Δάσκαλοι, Εκπαιδευτικοί Ξένων Γλωσσών, Φυσικής Αγωγής και
Μουσικής.

Τονίζεται ότι ήταν μόνο εκλογική διαδικασία (χωρίς συνέλευση), για την οποία
ανάλωσα είκοσι λεπτά της ώρας. Στη συνέχεια προσπάθησα να πιω έναν καφέ σε
καφετέρια, αλλά υπήρχε… συνωστισμός. Τελικά κατάφερα μετά από κάμποση ώρα
και απόλαυσα το καφεδάκι… στην υγεία των… συνδικαλιστικών κατακτήσεων, της
δωρεάν δημόσιας εκπαίδευσης και των λοιπών δημόσιων υπαλλήλων. Φυσικά
πληρώθηκα κανονικά τη μέρα αυτή. Μέχρι και πριν από λίγα χρόνια όμως, η
ψηφοφορία για τους αιρετούς γινόταν μη εργάσιμη ημέρα (Σάββατο).

Σύμφωνα με τα ισχύοντα μέχρι σήμερα, κατά τη διάρκεια του διδακτικού έτους,
προβλέπονται ακόμη άλλες δύο συνδικαλιστικές… αργίες με συνελεύσεις, σε
εργάσιμες ημέρες (κλειστά σχολεία)».

Ο κ. Ά. Μοσχόπουλος, φοιτητής Νομικής και εκτελεστικός γραμματέας του
Νεανικού Ομίλου για την Πολιτική Έκφραση γράφει για την αντιμετώπιση της
Παιδείας στα αμφιθέατρα:

«Το ιερό δημοκρατικό δικαίωμα της διαδήλωσης και το έσχατο επίσης δημοκρατικό
όπλο των καταλήψεων, γίνεται όργανο επαναστατικής γυμναστικής και λειτουργεί
ως μια ανούσια και επιβλαβής ακόμη ανακούφιση των αγωνιστικών ενοχών νέων οι
οποίοι δεν ξέρουν τι ζητάνε, γιατί και πώς. Ο αγώνας για τον αγώνα γίνεται
καθημερινή παράσταση στα μάτια ανθρώπων που βλέπουν πως το μέλλον τους
διακυβεύεται από γηπεδοπολιτικά συνθήματα για θέματα μάλιστα τόσο σοβαρά όσο
αυτό της Παιδείας».