ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Προς τιμήν του Ανδρέα

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, γράφει:

«Ήταν και αυτό κάτι. Ο Πρωθυπουργός μας προσήλθε στην εκδήλωση, προς τιμήν του
Αντρέα, που η παράταξή του επιχείρησε να τον υποβάλει στην έσχατη ταπείνωση
της φυλακής. Επεσκέφθη αυτούς που κάποτε αποκαλούσε μιάσματα. Ήταν εκεί άραγε
ο λιμενεργάτης από την Πάτρα, που η παράταξή του αποφάσισε ότι τα παιδιά του
έπρεπε να πεινάσουν; Και τον απέλυσαν από τη δουλειά του. Ο εν λόγω όμως δεν
το έβαλε κάτω. Μπήκε σε μια βάρκα και άρχισε να ψαρεύει. Η πράξη του θεωρήθηκε
εθνικώς απαράδεκτη! Και του απαγορεύτηκε η χρήση της. Ίδια τύχη είχε και το
ψάρεμα από την ακτή. Θα υποχωρούσε η εθνικόφρων παράταξη, αν ο στιβαρός
λιμενεργάτης έδερνε τον Σπηλιόπουλο… Για τους νεώτερους, γιατρός, με μεγάλη
εκτίμηση ως άνθρωπος και γιατρός, αντιπολιτευόμενος την εθνικόφρονα δεξιά,
αρνήθηκε και εξορίστηκε. Τότε, νέος και εγώ, εξορίστηκα. Χρησιμοποίησα τον
χρόνο μου για την προπαρασκευή σε εισαγωγικές σε κάποια ανώτατη σχολή, αλλά
κατά τας “υγιείς αντιλήψεις” χρειάζονταν και “εθνικά φρονήματα”. Έτσι το
όνειρο έμεινε στα αζήτητα.

Τότε η δουλειά για τα “μιάσματα” ήταν απαγορευμένη. Όχι στο Δημόσιο, αλλά
παντού. Ιδιώτες εδέχοντο πιέσεις να απολύσουν εργαζομένους τους ανεξάρτητα από
την απόδοσή τους. Δεν χρεώνω την εκτόπισή μου στην τότε δεξιά. Αγώνα έκανα και
αγώνα κάνανε. Τη στέρηση του δικαιώματος να μορφωθώ, θεωρώ χρέος μου, να μην
το ξεχάσω ποτέ. Η ελπίδα όμως πεθαίνει τελευταία. Διαβάζοντας την είδηση ότι ο
μικρός Καραμανλής πήγε στην εκδήλωση του Αντρέα, περίμενα τη δήλωσή του, ότι
καταργείται η συνέντευξη. Ότι οι ανωτέρων προσόντων και πείρας διευθυντές
επανέρχονται. Δεν άκουσα τίποτα τέτοιο. Μάλλον πολύ εκτός της λογικής τους
ήμουν. Πώς είναι δυνατόν οι διάδοχοι της κατάστασης εκείνης που επιχείρησαν να
εξοντώσουν τον Ε. Βενιζέλο, υπογράφοντα τη Συνθήκη των Σεβρών, να προβούν σε
αποκατάσταση αποκεφαλισμένων;».