ΡΙΠΕΣ Ανησυχία

Η δίωξη τεσσάρων μαθητών του Λυκείου με την κατηγορία του βιασμού
συμμαθήτριάς τους είναι φυσικό να συγκλονίζει την κοινή γνώμη. Κι αυτό γιατί
συνδέεται με δύο κορυφαία ζητήματα για τις σύγχρονες κοινωνίες, φυσικά και την
ελληνική: τον ρατσισμό και τη βία εις βάρος των γυναικών.

ΜΕΤΑ και την υπόθεση Άλεξ, ο τρόπος με τον οποίο ορισμένοι αντιδρούν σε
όσα καταγγέλλει η μαθήτρια δημιουργεί έντονα την αίσθηση ότι μέρος της τοπικής
κοινωνίας προχωρά στον στιγματισμό της μόνο και μόνο επειδή δεν είναι
Ελληνίδα.

ΚΑΙ βέβαια οι ίδιες αντιδράσεις, ότι όλα ήταν μια πλάκα ή ότι έγιναν με
τη θέλησή της, δικαιολογημένα δημιουργούν την υποψία μιας έλλειψης ευαισθησίας
ή πάντως κατανόησης της σοβαρότητας του περιστατικού. Πόσο μάλλον αν πράγματι
η αρχική καταγγελία στην Αστυνομία δεν έγινε από την ίδια, αλλά από τον
γυναικολόγο που την εξέτασε.

ΟΛΑ αυτά ωστόσο, παρ’ ότι σωστά κινητοποίησαν τις αρμόδιες αρχές, δεν
θα πρέπει να επηρεάσουν την κρίση τους. Το ζητούμενο τώρα είναι τα πραγματικά
περιστατικά τα οποία θα στοιχειοθετήσουν ή όχι τις κατηγορίες. Μόνο έτσι, μόνο
αν πειστούν όλοι ότι υπήρξε εξονυχιστική διερεύνηση του περιστατικού, θα
καταλαγιάσει η ένταση.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ θα πρέπει να υπάρξει και συνέχεια. Γιατί βέβαια ό,τι έγινε
προκαλεί αίσθηση ότι έγινε μέσα σε σχολείο. Και είναι πρόσφατα τα
βιντεοσκοπημένα περιστατικά που είδαν το φως της δημοσιότητας.

ΚΑΝΕΙΣ δεν ζητά από τους καθηγητές να γίνουν αστυνομικοί και κανείς δεν
θέλει σχολεία – φυλακές. Το κλίμα της διάλυσης ωστόσο που προσλαμβάνουν οι
πολίτες θα πρέπει ασφαλώς να απασχολήσει πολύ σοβαρά την εκπαιδευτική
κοινότητα.