Βουτιά στον θάνατο

Ο διεθνούς φήμης αναρριχητής Τοντ Σκίνερ, ο πρώτος που αναρριχήθηκε σε
δεκάδες από τις δυσκολότερες κορυφές στον κόσμο, έχασε τη ζωή του πριν από
λίγες ημέρες, σε ηλικία 47 ετών, πέφτοντας από ύψος 152 μέτρων στη διάρκεια
μιας αναρρίχησης στο Εθνικό Πάρκο Γιοσέμιτι στην Καλιφόρνια.

Τον θάνατό του ανακοίνωσαν υπεύθυνοι του Πάρκου και η οικογένειά του. Ο Σκίνερ
και ο Τζιμ Χιούιτ, που τον συντρόφευε στην αναρρίχηση, είχαν ολοκληρώσει μια
πρώτη ανάβαση στον Κεκλιμένο Πύργο, έναν τεράστιο βράχο στην Κοιλάδα
Γιοσέμιτι, και κατέβαιναν όταν σημειώθηκε το δυστύχημα, τα αίτια του οποίου
ερευνώνται. Χθες ένας φίλος του αναρριχητής, ο Πολ Παϊάνα, είπε πως ο Σκίνερ
χρησιμοποιούσε μερικές φορές εξοπλισμό και πέραν της ημερομηνίας λήξης του και
πως είναι πιθανό να έσπασε ένα φθαρμένο λουρί…

Ο Τοντ Σκίνερ έγινε πρωτοπόρος αναρριχητής στη δεκαετία του 1980, όταν
υιοθέτησε μεθόδους «ελεύθερης αναρρίχησης», στο πλαίσιο των οποίων δεν
χρησιμοποιούσε τεχνητά εργαλεία για να αναρριχηθεί, ενώ τα σχοινιά και ο άλλος
εξοπλισμός χρησιμοποιούνταν μόνο για ασφάλεια σε περίπτωση πτώσης. «Ουδείς
πίστευε ότι θα μπορούσε να επιτευχθεί ελεύθερη αναρρίχηση σε μεγάλους βράχους,
ούτε καν πως κάποιος θα το προσπαθούσε», λέει ο Στιβ Μπέτστελ, ένας
αναρριχητής που είχε συνοδεύσει τον Σκίνερ σε πολλές αποστολές. «Ο Σκίνερ
έφερε την ελεύθερη αναρρίχηση στις μεγάλες οροσειρές».

Το… πρωτόκολλο

Εκτός ορίων. Ο Τοντ Σκίνερ σε παλαιότερη αναρρίχηση στο Εθνικό Πάρκο Γιοσέμιτι στην Καλιφόρνια

Μερικές από τις μεθόδους του Σκίνερ είναι αμφιλεγόμενες στην κοινότητα των
αναρριχητών. Το παραδοσιακό πρωτόκολλο της αναρρίχησης προβλέπει να
αναρριχηθείς από τη βάση ώς την κορυφή μιας διαδρομής χωρίς να πέσεις. Αν ένας
αναρριχητής πέσει και τα σχοινιά του τον συγκρατήσουν, πρέπει να επιστρέψει
στη βάση και να ξεκινήσει ξανά. Ο Σκίνερ όμως, αν αποτύγχανε σε κάποιον ελιγμό
και έπεφτε, έμενε κρεμασμένος από τα σχοινιά και δοκίμαζε ξανά και ξανά μέχρι
να τα καταφέρει και να συνεχίσει την ανάβαση. «Πολλές από τις τακτικές που
χρησιμοποιούσε στη δεκαετία του 1980 είναι τώρα αποδεκτές», λέει ο Μπόμπι
Μόντελ, σύντροφος του Σκίνερ σε πολλές διεθνείς αποστολές.

Το 1988, χρησιμοποιώντας μόνο τα χέρια και τα πόδια τους για να αναρριχηθούν,
ο Σκίνερ και ο Πολ Παϊάνα ολοκλήρωσαν την πρώτη ελεύθερη ανάβαση στον ύψους
1.097 μέτρων Τοίχο Σάλατ του Ελ Καπιτάν, του μεγαλύτερου βράχου από γρανίτη
στον κόσμο που βρίσκεται στο Γιοσέμιτι. Ήταν ένα ορόσημο στην ιστορία της
αναρρίχησης στις ΗΠΑ. «Απέδειξε πως είναι δυνατό να κάνεις ελεύθερη αναρρίχηση
στον Ελ Καπιτάν», λέει ο Μπόμπι Μόντελ.

Το πιο μεγάλο, ίσως, κατόρθωμα του Σκίνερ ήταν όμως η ελεύθερη αναρρίχηση της
ομάδας του, το 1995, στην Ανατολική Πλευρά του Πύργου Τράνγκο, γνωστού και ως
ο Πύργος Χωρίς Όνομα – ένας βράχος 1.433 μέτρων στην οροσειρά Καρακορούμ των
Ιμαλαΐων στο Πακιστάν. Ουδείς είχε προσπαθήσει ώς τότε να επιχειρήσει ελεύθερη
αναρρίχηση στον βράχο αυτό. Ο Σκίνερ και τρεις σύντροφοί του στις αναρριχήσεις
– ο Μόντελ, ο Τζεφ Μπέτστελ και ο Μάικ Λίλιγκρεν – πέρασαν 60 μέρες σε ύψος
πάνω από 5.400 μέτρα και έφτασαν στην κορυφή, στα 6.200 μέτρα. Ο Σκίνερ
περιέγραψε την αποστολή το 1996 στο θέμα του εξωφύλλου του «National
Geographic».

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ

«Αναζητούσα έναν βράχο με μέλλον»

Ο ΤΟΝΤ ΡΙΤΣΑΡΝΤ Σκίνερ μεγάλωσε στο Παϊντέιλ του Γουαϊόμινγκ, όπου οι
γονείς του είχαν έναν καταυλισμό για κυνηγούς και φυσιολάτρες. Σπούδασε
Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Γουαϊόμινγκ, αλλά μόλις πήρε το δίπλωμα
ξεκίνησε τη ζωή του επαγγελματία αναρριχητή. Τα πρώτα χρόνια που ασχολήθηκε με
την αναρρίχηση έμενε για μήνες σε μια ινδιάνικη σκηνή. Αυτό του επέτρεπε να
εξοικονομεί χρήματα, να ταξιδεύει στον κόσμο και να ζει κοντά στους βράχους
που προσπαθούσε να κατακτήσει. «Συνειδητοποίησα πως έπρεπε να ζήσεις με τον
βράχο», είχε πει το 2002 στο «Outside Magazine». «Αυτός είναι ο μοναδικός
τρόπος για να καταλάβεις και μετά να δοκιμάσεις τα όρια. Επί επτά χρόνια δεν
είχα διαμέρισμα. Αναζητούσα έναν βράχο με μέλλον». Παντρεμένος, με τρία
παιδιά, ο Σκίνερ είχε δώσει πολλές διαλέξεις, έγραψε τα βιβλία «Πέρα από την
κορυφή» (2003) και «Σύγχρονη αναρρίχηση σε βράχους» (1993) και εμφανίστηκε σε
αρκετά ντοκιμαντέρ.