Το ρουσφέτι για τον… τενεκέ

Η κ. Παρασκευή Γεωργάκου, από το Περιστέρι, γράφει για ρουσφέτι και στον
κάδο σκουπιδιών:

«Όταν ο γείτονας μου σφύριξε στ’ αυτί αν ο δρόμος μας είχε κάποιο παράπονο ή
αίτημα για τον δημοτικό σύμβουλο της περιοχής μας, ομολογώ δεν άντεξα. Ζήτησα
έναν καινούργιο σκουπιδοτενεκέ. Αν και αρχικά ο τενεκές μας ήταν μια χαρά,
σταδιακά άρχισε να μεταλλάσσεται: από κανονικός, για κάνα χρόνο έμεινε
διαλυμένος και σπασμένος. Τον επόμενο χρόνο τρύπησε, αλλα παρέμεινε το κίτρινο
κάλυμμα (τότε ήταν που οι γάτες της περιοχής έκαναν πάρτι στη γειτονιά μας).
Μετά άλλαξε πάλι και σκούριασε και τον τελευταίο χρόνο ήταν αρτιμελής
εμφανισιακά, αλλά χωρίς σιδερένιο πόδι. Έτσι, όλοι – ηλικιωμένοι και μη – που
δεν μπορούσαν να σηκώσουν το καπάκι, πετούσαν τα σκουπίδια τους στο οδόστρωμα.

Μεγάλη θλίψη για μένα που έπρεπε να τα μαζεύω. Τι να σου κάνει μια ιδιωτική
πρωτοβουλία μόνη της;

Για να γλιτώσω το μάζεμα ζήτησα έναν καινούργιο τενεκέ.

Και τι θαύμα: Σε λίγες ημέρες ήλθε! Γκρίζος, με κόκκινο καπάκι και σιδερένιο
πόδι. Δε χόρταινα να τον κοιτάζω. Άσε που για να μην “καρφωθούν” φέρανε
καινούργιο τενεκέ και στη διπλανή πολυκατοικία.

Δεν πέρασε δυστυχώς ούτε μια εβδομάδα και ο καινούργιος τενεκές αλλάχτηκε με
έναν παλιότερης τεχνολογίας.

– Γιατί, βρε παιδιά, μας πήρατε τον τενεκέ; ρώτησα τους υπαλλήλους του Δήμου.

Α! Για να τον πλύνουμε, με αποστόμωσαν…

Δεν είπα τίποτα. Δεν παρατήρησα γιατί δεν πήραν για πλύσιμο και τον διπλανό».