ΓΝΩΜΗ Το ναδίρ της αμερικανικής ισχύος

Στο Ιράκ, τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Στο Αφγανιστάν, η
κυβέρνηση καρκινοβατεί. Στη Βόρεια Κορέα και στο Ιράν, οι ΗΠΑ απέτυχαν. Στη
Ρωσία, μια ερευνήτρια δημοσιογράφος δολοφονήθηκε και ο Βλαντίμιρ Πούτιν φίμωσε
το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τη Διεθνή Αμνηστία και το 90% των
άλλων ξένων οργανώσεων.

Όταν οι ιστορικοί αναλύουν την παρακμή αυτοκρατοριών, τείνουν να επισημαίνουν
οικονομικές αδυναμίες οι οποίες υπονομεύουν τη στρατιωτική ισχύ. Οι ΗΠΑ έχουν
αρκετές οικονομικές αδυναμίες και δεν φαίνεται να αντιμετωπίζουν καμία εξ
αυτών.

Κάθε έντιμος πολιτικός ξέρει πως οι δαπάνες για τους συνταξιούχους θα
διαλύσουν τον προϋπολογισμό. Αλλά μετά την αποτυχία, πέρυσι, της προτεινόμενης
από τον Μπους αναδιάρθρωσης της Κοινωνικής Ασφάλισης, ουδείς κάνει κάτι γι’
αυτό. Κάθε έντιμος πολιτικός ξέρει πως πρέπει να πάψουμε και καταβροχθίζουμε
κάρβουνο, αλλά κανένας δεν θέλει να βάλει φόρους. Κάθε έντιμος πολιτικός
γνωρίζει πως η υποστήριξη στην παγκοσμιοποίηση μειώνεται επειδή αυξάνονται οι
ανισότητες μέσα στις ΗΠΑ. Χρειάζεται φορολογική μεταρρύθμιση, αλλά ουδείς στην
Αριστερά ή στη Δεξιά καταγγέλλει τον παραλογισμό ότι περισσότερες από τις
μισές φοροαπαλλαγές πηγαίνουν στο 12% των πλουσιότερων νοικοκυριών.

Δεξιά και Αριστερά προωθούν πολιτικές «περιθωριακές» ως προς τα προβλήματα
της χώρας. Η Δεξιά θέλει να κάνει τις φορολογικές μειώσεις «μόνιμες», παρ’ όλο
που η συνταξιοδότηση των άλλοτε «μπέιμπι μπούμερς» σημαίνει ότι οι φόροι θα
πρέπει να αυξηθούν. Η Αριστερά θέλει να αυξήσει τον ελάχιστο μισθό, μολονότι
αυτό μπορεί να βοηθήσει μόνο μια μειοψηφία εργαζομένων.

Δεν προλέγω το τέλος της Αμερικανικής Εποχής, ούτε κατά διάνοια. Η
επιχειρηματική κουλτούρα των ΗΠΑ είναι τόσο ρεαλιστική και αποτελεσματική όσο
δυσλειτουργική είναι η πολιτική κουλτούρα τους. Υπήρξε όμως χειρότερη στιγμή
για την αμερικανική ισχύ από την εποχή του Ρόναλντ Ρέιγκαν, πριν από ένα
τέταρτο του αιώνα; Δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια.