«Η ηθοποιία με έμαθε να ακούω και να σιωπώ»

«Στη δημοκρατία ο πολιτισμός έχει ρόλο διαφωτιστικό και σε καμία περίπτωση συμβατικό», λέει ο Πολ Νιούμαν

Στα 75 του αποφάσισε να κάψει το σμόκιν του και να ρίξει μαύρη πέτρα στις
κοσμικές εκδηλώσεις. Στα 81 του – που τα συμπλήρωσε πριν από λίγες εβδομάδες –
αποφάσισε να αυτοσυνταξιοδοτηθεί και να κατεβάσει αυλαία τόσο στην
κινηματογραφική όσο και στη θεατρική του καριέρα. Δεν θα αφήσει όμως τις μέρες
του να κυλούν άδειες ο πολυπράγμων Πολ Νιούμαν.

Αντιθέτως θα τις αφιερώσει στο ειδικό κέντρο για παιδιά που πάσχουν από
καρκίνο αξιοποιώντας και τα κέρδη από εταιρεία προϊόντων διατροφής που φέρουν
το όνομά του. Η απόσυρσή του όμως από τον χώρο του θεάματος δεν σημαίνει πως
τελειώνει και άδοξα ο έρωτας τούτος, που του χάρισε εννέα υποψηφιότητες και
ένα βραβείο Όσκαρ. Και βεβαίως δεν ξεχνά ποτέ τη σχολή του, το περίφημο
Actors’ Studio, που ιδρύθηκε το 1947 και φέτος τιμάται από το κινηματογραφικό
φεστιβάλ της Ρώμης.

«Είναι το ίδρυμα που άλλαξε την ιστορία του θεάματος, γέννησε πάνω από μια
γενιά σπουδαίων ερμηνευτών και δημιούργησε ένα στυλ ηθοποιίας. Αρκεί να
παραθέσει κάποιος ονόματα ηθοποιών και σκηνοθετών ξεκινώντας από τον Μάρλο έως
τον Καζάν για να καταλάβει τη σημασία του για τον πολιτισμό», λέει ο Πολ
Νιούμαν σε συνέντευξή του στην ιταλική «La Reppublica».

Τι χρωστάει ο διάσημος ηθοποιός στη σχολή του; «Έμαθα να ακούω και να κρατάω
το στόμα μου κλειστό. Είναι κάτι για το οποίο δεν θα μπορέσω να εκφράσω ποτέ
όλη την ευγνωμοσύνη που οφείλω», απαντά και αρνείται να ξεχωρίσει
ανεπανάληπτες ερμηνείες συναδέλφων του που φοίτησαν στην ίδια σχολή. Τζέιμς
Ντιν, Μέριλιν Μονρό, Στιβ Μακ Κουίν, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Αλ Πατσίνο, Τζέιν
Φόντα, Μίκι Ρουρκ, Χάρβεϊ Καϊτέλ, δεν είναι και λίγοι… Αρνείται όμως να
αποκαλύψει και τη σφραγίδα που άφησε στην υποκριτική του τέχνη το Actors’
Studio. «Η σφραγίδα φαίνεται σίγουρα στην αρχή της καριέρας μου. Στη δουλειά
μας, όταν μαθαίνεις κάτι, δεν το ξεχνάς, το ενσωματώνεις στο λεξιλόγιό σου».
Και κάνοντας την αυτοκριτική του παραδέχεται πως η χειρότερη ταινία του ήταν η
πρώτη του «Το ασημένιο δισκοπότηρο». «Δεν ήταν απλώς η χειρότερη που έπαιξα,
αλλά και μία από τις χειρότερες του ’50». Τι θυμάται από τον Ελία Καζάν, έναν
εκ των ιδρυτών του Actors’ Studio, αλλά και από τον Λι Στράσμπεργκ ο οποίος,
όταν πήρε τα ηνία το 1952, έφερε και την παγκόσμια αναγνώριση της σχολής;
«Ήταν δύο αυθεντίες που δούλευαν με εντυπωσιακή αφοσίωση για να βρουν τη σωστή
λέξη να ορίσουν έναν χαρακτήρα ή τον σκοπό μιας σκηνής».