Σινεμά ο «Παράδεισος»

Ο δρ. Αθανάσιος Βέλιος, συντηρητής αρχαιοτήτων και έργων τέχνης, γράφει για
την κατεδάφιση του θερινού σινεμά «Παράδεισος» (πρώην «Βίκτωρ»):

Η μοίρα του Παράδεισου ήταν η ίδια με αυτή του σινεμά της ταινίας από την οποία πήρε το όνομά του. Τις ώρες της κατεδάφισης ένιωθα σαν τον πρωταγωνιστή του Τορνατόρε

«Ο γονείς μου μεγάλωσαν με τον “Βίκτωρα” ­ την πιο όμορφη ταράτσα των δυτικών
προαστίων. Εγώ θυμάμαι τη χρονιά που ξαναλειτούργησε το σινεμά ύστερα από
προσπάθειες της Κινηματογραφικής Λέσχης του Δήμου. Η λειτουργία του Παράδεισου
ήταν η αρχή της ανάκαμψης του σινεμά στην Ελλάδα. Τίποτα δεν είχε αλλάξει. Η
ταράτσα του “Βίκτωρα” ήταν και πάλι εκεί και η επιτυχία του Παραδείσου ήταν
τεράστια. Ξαφνικά τα θερινά σινεμά άρχισαν να ξανανοίγουν στην Αθήνα. Η
ανακαίνιση του “Βίκτωρα” έγινε με σεβασμό στην ιστορία και τον σχεδιασμό του
κτιρίου. Οι αυθεντικές διακοσμητικές κολόνες της πρόσοψης διατηρήθηκαν όπως
ήταν παλιά. Η λειτουργία του χώρου ήταν ακριβώς η ίδια: το ταμείο, ο θάλαμος
προβολής, το μπαρ. Η μόνη αλλαγή ήταν το όνομα. Από “Βίκτωρας” έγινε “Σινέ
Παράδεισος”, αλλά ακόμα και οι καινούργιες λάμπες νέου ταίριαζαν απόλυτα με το
αυθεντικό στυλ του κτιρίου. Ήταν ιδανικό δείγμα διατήρησης ιστορικού κτιρίου
με ταυτόχρονη διατήρηση της αυθεντικής του λειτουργίας. Και η επιτυχία του
σινεμά ήταν αναμφισβήτητη.

Όταν είδα το κτίριο να κατεδαφίζεται, με έπιασαν τα κλάματα. Τι ειρωνεία,
σκέφτηκα. Η μοίρα του Παράδεισου ήταν η ίδια με αυτή του σινεμά της ταινίας
από την οποία πήρε το όνομά του. Τις ώρες της κατεδάφισης ένιωθα σαν τον
πρωταγωνιστή του Τορνατόρε. Μαζί με το κτίριο εξαφανίστηκε και η εφηβεία μου.
Ποτέ δεν θα ξανανέβω τα σκαλιά του, ποτέ δεν θα ξαναμυρίσω το γιασεμί στην
ταράτσα, ποτέ δεν θα απολαύσω το αυγουστιάτικο φεγγάρι δίπλα στην οθόνη του».