Όταν παίρνουν φόρα, φόρα κατηφόρα

Δεν αποδέχομαι τη φράση «ο Νικολόπουλος έκανε σαν Καραγκιόζης». Προτιμώ «ο Νικολόπουλος έκανε σαν Νικολόπουλος»

ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ βαριόμουνα να πάω να ψηφίσω. Το εκλογικό κέντρο, από το
σπίτι, δυο βήματα. Μετά βίας το διήνυσα! Την προηγουμένη, μιλούσα με φίλους.
Τα γνωστά: Τι ψηφίζεις, πού ψηφίζεις, ποιον σταυρώνεις, πώς, πότε, γιατί. Όλα
αυτά χωρίς τις εντάσεις του παρελθόντος. Χαλαρά: σε στυλ τι μαγειρεύεις, πώς
το γαρνίρεις, ρίξε και κάνα δυο καροτάκια για χρώμα! Φίλοι της δικής μου
γενιάς. Άνθρωποι που έχουν πιστέψει, που έχουν παθιαστεί, που έχουν
διαδηλώσει, που έχουν εισπράξει, σε συλλαλητήρια, και τις φάπες που τους
αναλογούν:

– Βαριέμαι!

Αυτή ήταν η επωδός. Και δεν μιλάμε εδώ για την πλήξη του κενού. Για την ανία
του τίποτα. Μιλάμε για μια διαδρομή. Επώδυνη. Πολύχρονη. Αυτό το «βαριέμαι» –
που σέρναμε σαν φορτίο βαρύ εντός μας – σήμαινε πολλά. Άπειρες επενδύσεις,
άπειρες προσδοκίες. Άπειρες προδοσίες.

Τι έγινε; Το νόημα χάθηκε ή μας το κλέψανε; Η ουσία μάς παράπεσε κάπου; Ή
κάποιος μας την ξάφρισε και δεν το πήραμε χαμπάρι;

Ένα «βαριέμαι» με πολλαπλά επίπεδα κι ακόμα περισσότερες αναγνώσεις. Κι αν
ψηφίσαμε, τελικά, τι να σου πω δηλαδή! Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται γιατρέ,
εδώ πέρα, η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται. Στο Σινικό Τείχος. Πέρα κι έξω και
μακριά από ‘δώ! Τυχαίες οι ψήφοι στον Αλέξη Τσίπρα; Τυχαίος ο θρίαμβος του
Γιάννη Μπουτάρη;

Όχι, επειδή μιλάμε για εκλογικά «μηνύματα» και καλά. Για επιστολές που μας
επιστρέφονται στη μούρη μας. «ΠΑΡΑΛΗΠΤΗΣ ΑΓΝΩΣΤΟΣ». Αυτό το γράμμα κανείς δεν
το έλαβε ποτέ! Όλοι οι κερδισμένοι, οι γελαστοί, όλοι οι «χαρωπά τα δυο μου
χέρια τα χτυπώ»! Μες την τρελή χαρά! Ότι την πήραμε τώρα εμείς την Πόλη!
Συγχαρητήρια, κερδίσατε ένα πολυμίξερ! Αχ, κυρία Μενεγάκη μου, μου το αλλάζετε
με σίδερο ατμού;

ΚΑΙ ΜΕΣΑ στην αβάσταχτη ελαφρότητα της ανίας ήρθε και ο βουλευτής
Αχαΐας. Νίκος Νικολόπουλος – καλά το λέω; Νόμιζα ότι, σ’ αυτή τη ζωή, τα είχα
δει όλα. Λάθος μου! Δεν είχα δει τον κύριο Νικολόπουλο. Δεν είχα δει αυτό το
θέαμα! Αυτό το υπερθέαμα της αιδούς.

Η οθόνη του τοπικού καναλιού της Πάτρας χωρισμένη στα δύο. Εκ δεξιών ο Ανδρέας
Φούρας, υποψήφιος δήμαρχος να κάνει δηλώσεις. Εξ ευωνύμων ο κύριος
Νικολόπουλος να κάνει σόου. Σόου κλάσεως των αλήστου μνήμης αναψυκτηρίων. Να
κοροϊδεύει, να ασχημονεί, να κάνει χειρονομίες, να ψευτοκλαίει, να σκουπίζει
τα μάτια με τη γραβάτα, να γελοιοποιεί. Να θεωρεί ότι εξευτελίζει! Ποιος; Ο
εξευτελίζων!

Και το τραγικό δεν είναι αυτό. Το τραγικό είναι ότι, την επομένη ημέρα, κανείς
κυβερνητικός δεν έχει τα κότσια να καταδικάσει μια τέτοια συμπεριφορά. Μόλις
κάποιος συνάδελφος πήγαινε να ρωτήσει σχετικά, έτρωγε την πατσαβούρα στη
μούρη:

– Άλλη ερώτηση!

ΠΟΙΑ ΑΛΛΗ ερώτηση, παιδιά; ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΡΩΤΗΣΗ! ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ! Να
την απαντήσει κάποιος. Να τοποθετηθεί κάποιος. Να τον μαζέψει κάποιος. Εδώ, θα
απαντήσετε. Εδώ, θα καταδικάσετε! Δεν γουστάρετε; ΟΚ, κανένα πρόβλημα! Μην
τολμήσετε όμως να ξαναμιλήσετε για κοινοβουλευτικό ήθος! Μη διανοηθείτε ποτέ
να αναφερθείτε σε ποιότητα της πολιτικής ζωής! Μόκο, από ‘δώ και μπρος! Κιχ!
Τουμπεκί ψιλοκομμένο!

Δεν συγκρίνω – όπως μερικοί – τον κ. Νικολόπουλο με τον Καραγκιόζη. Γιατί ο
Καραγκιόζης είναι μια συγκλονιστική φιγούρα. Και τέτοιοι ευτελείς συμψηφισμοί
δεν του πρέπουν. Στον Καραγκιόζη υποκλίνομαι! Γι’ αυτό και δεν αποδέχομαι τη
φράση «ο Νικολόπουλος έκανε σαν Καραγκιόζης». Προτιμώ «ο Νικολόπουλος έκανε
σαν Νικολόπουλος»!

Μέχρι εδώ. Τέρμα! Όταν οι άλλοι παίρνουν φόρα, φόρα κατηφόρα, εγώ σταματώ!
Έστω και εδώ!

Έστω στο χείλος του γκρεμού!