ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Κυριακού…

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Γ.Θ.Β. γράφει ωραία πράγματα για την παλιά Αθήνα, αλλά δεν βάζει την
υπογραφή του. Γιατί; Εγώ, πάντως, θα δημοσιεύσω την επιστολή του. Μου θυμίζει
πολλά…

«Γεννήθηκα στη γειτονιά σου, στην οδό Φερών. Σε ξέρω καλά, τόσο γιατί σε
διαβάζω όσο και γιατί είχαμε έναν κοινό φίλο για σένα και συμμαθητή και φίλο
για μένα, τον Αντώνη.

Θέλω να σου σημειώσω τα παράξενα που συμβαίνουν στη γειτονιά μας, στην πλατεία
Κυριακού: έτσι γράφουν οι ταμπέλες και είναι σωστό γιατί πάντα έτσι την
ονομάζαμε την πλατεία, όμως στη στάση του λεωφορείου επί της 3ης Σεπτεμβρίου
στην ταμπέλα γράφει “πλατεία Βικτωρίας”. Πότε ονομάστηκε έτσι και για ποια
Βικτωρία πρόκειται; Προφανώς ασχετοσύνη των αρμοδίων.

Επ’ ευκαιρία, μια και σε απασχολώ με τη γεροντική μου φλυαρία, σου σημειώνω
τις μνήμες στην περιοχή. Έζησα τη διάνοιξη και αποκάλυψη της σήραγγας του
ηλεκτρικού σιδηροδρόμου και την οδό 3ης Σεπτεμβρίου χωματόδρομο που τα
καλοκαίρια περνούσε ένα βυτιοφόρο του δήμου και έριχνε νερό για τη σκόνη.
Θυμάμαι τον νερουλά (1932) που άνοιγε το νερό για δύο ώρες την ημέρα και
σπεύδαμε να μαζέψουμε νερό για τη λάτρα του σπιτιού. Θυμάμαι τους Μαρουσιώτες
νερουλάδες που γύριζαν στην Αθήνα με σούστα και πούλαγαν νερό Αμαρουσίου σε
στάμνες. Θυμάμαι τον γιαουρτά με την τενεκεδένια βαλίτσα, που μοίραζε τα
γιαούρτια σε πήλινους κεσέδες και ερχόταν την επομένη και έπαιρνε τους άδειους
για να δώσει γεμάτους.

Θυμάμαι τον φούρναρη, που με τη σούστα γύριζε στους δρόμους και πούλαγε
καρβέλια και κουλούρες ψωμί. Τότε παίζαμε στον δρόμο, δεν υπήρχε καμιά κίνηση.
Ήταν μια ειρηνική γειτονιά, με έναν ταλαίπωρο που τον φωνάζαμε Μπαγιαντέρα,
που έκανε θελήματα και που κάθε βράδυ οι μόρτες της γειτονιάς τον μεθούσανε.

Στη γειτονιά μας ζούσανε παλιές αθηναϊκές οικογένειες – του Γέροντα, του
Σαΐτα, του Μαυροκορδάτου, του Παυλίδη. Όλοι αυτοί ήτανε γείτονές μου. Το
Πεδίον του Άρεως ήτανε αλάνα και στη συμβολή σήμερα των οδών Μαυρομματαίων και
Κοδριγκτώνος ήταν το γήπεδο της Σχολής Ιππικού όπου γυμνάζονταν οι Ευέλπιδες
οι οποίοι για την άλλη στρατιωτική τους εκπαίδευση γυμνάζονταν στην αλάνα,
μπροστά στο παλιό κτίριο της Σχολής. Επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ήταν το
κτηνιατρείο του Στρατού.

Πρέπει να σημειώσω ότι η Λεωφόρος Αλεξάνδρας δεν έβγαινε μέχρι την οδό
Πατησίων. Εκεί ήταν εγκατεστημένο το Πανελλήνιο. Αργότερα το Πανελλήνιο είχε
πρόσβαση στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και τέλος τοποθετήθηκε εκεί που είναι σήμερα.
Η εκκλησία των Ταξιαρχών ήταν κοντά στο γήπεδο της Σχολής του Ιππικού και
κοντά στο ιερό της υπήρχε ένα καφενεδάκι. Στην αλάνα του Πεδίου του Άρεως
παίζαμε μπάλα.

Αυτή ήταν η Αθήνα που έζησα και θλίβομαι για το κατάντημά της. Στο
εξομολογούμαι γιατί πιστεύω ότι αγαπάς και συ την Αθήνα και ήθελα πριν φύγω να
τα πω σε κάποιον».